Iza

Lieve Iza,

Al toen je net één dag oud was, had ik heel erg de behoefte om alles op papier te zetten. Ik weet nog heel goed dat ik op 30 mei 2012 in het ziekenhuisbed mijn eerste brief aan jou schreef. We wisten net een paar uur dat het vreselijk mis zat in jouw hoofd. Ik kon niet veel anders doen dan jou verzorgen op die verschrikkelijke afdeling of even in mezelf keren door te schrijven, schrijven en nog eens schrijven. Aan jou, over jou, aan Luna en alles wat we te horen kregen van de artsen, verpleegkundigen en wie dan ook. Ik heb namelijk niet een heel sterk geheugen en nee, je vader minstens net zo slecht. En dan druk ik me nog lief uit.

Al snel voelde ik dat je verhaal de wereld in moest. Het rare is dat ik zelf niet echt een open boek ben en best anoniem door het leven wil gaan, maar jij was niet zomaar op deze aarde gekomen en in ons gezin. Al die levenslessen die jij nu al op ons bord gooide moesten verteld worden. Jij vertelde die aan mij met de pure liefde en energie die ons zo’n sterk team maakte.

Ik vond het fijn om te laten zien wat voor sterke en mooie meid jij was. Ik vond het fijn dat mensen er steun uit haalden. Ik vond het fijn als mensen iets relaxter in het leven gingen staan en ik vond het ook fijn om te weten dat we er niet alleen in stonden.

Na je dood bleef ik schrijven, maar zonder jou was ons team gebroken en wist ik niet goed hoe ik dit de wereld in kon gooien. Ik miste je zo, maar voelde me ook zo verbonden met je, vooral als ik schreef. Vaak dacht ik aan deze site en wilde ik weer schrijven aan de wereld hoe het is. Hoe mooi, confronterend, intens, heftig, gelukkig en vol liefde ons leven nu is. Dat we zo in het leven staan door jou! Maar ik durfde en kon het niet zonder jou.

Drie jaar, negen maanden en vijf dagen was je in ons leven en dit jaar komt het punt dat je ook zo lang uit ons leven bent. Een periode waar in ik heb moet leren leven zonder jou. Dit was soms voor mijn gevoel onmogelijk en onmenselijk, maar toch hielp jij me hierbij. Ik zocht je op, elke dag weer, foto’s, fotoboeken, filmpjes, in je kast snuffelen, door gewoon mijn ogen dicht te doen en door alles terug te lezen.

Al snel kwam het gevoel om ons verhaal op papier te zetten. Samen met jou een boek schrijven over wat voor ongelooflijk sterk team we zijn vanaf dag één tot voor altijd. Geen idee waar ik moest beginnen, zo veel hoofdstukken geschreven, zo vaak opnieuw begonnen, maar nooit was het voor niets. Dit waren onze momentjes samen, bewust in mezelf keren om terug te gaan naar jou. Nu begint het toch echt ergens op te lijken en als ik weer onzeker word en terug ga lezen, lijk jij te zeggen: Ja, mama, dit zijn wij!

Nu begin ik ook te geloven dat dit boek er gaat komen. We zijn nog niet eens op de helft, maar stiekem heb ik ook geen haast. Want elke minuut dat ik schrijf, ben ik weer een beetje bij je.

Ik hou van jou! Heel veel!

Kus Mama

Iza

Lieve Iza,

Altijd als ik aan je schrijf weet ik nooit of ik positief of negatief moet beginnen. Er zijn dagen dat er helemaal niks positiefs te schrijven is. Dat ik de hele dag de gordijnen dicht houd en als ik al de deur uit moet een masker op zet. Een masker wat niet alleen op mijn gezicht zit, maar ook op mijn gevoel. Niks kan me dan aan het janken maken en kan ik letterlijk over alles praten alsof het niets is, tot ik ons stulpje weer binnen ga en volledig instort. Er zijn ook dagen dat ik zielsgelukkig ben, dat ik geniet van elk moment en juist dan huil om elk dingetje. Het leven is dan ook prachtig en ben ik dankbaar voor alles, want ik heb drie geweldige dochters op de wereld gezet, ik heb een geweldige vent en de beste ouders. Ik zou met niemand willen ruilen, alleen blijft er ook op deze dagen altijd iets negatiefs te schrijven, want jij bent er niet meer.

Dus laat ik maar gewoon al het zonnige en sombere door elkaar schrijven. Dan klopt het ook meestal, als ik huil van verdriet en geluk tegelijkertijd. Het is namelijk gruwelijk confronterend en ontzettend mooi hoe ons leven is veranderd sinds je kleine zusje Nova Joy in ons leven is gekomen. Het gevoel dat ik in het begin had, vooral naar jou toe, is gelukkig weg. Ik voel me niet meer schuldig als ik intens geniet met die kleine bollie en heb ook niet meer het gevoel dat ik vreemd ga met Nova Joy. Nu zie ik ook hoe drie totaal verschillende dochters we op de wereld hebben gezet.

We zijn nu tien weken verder en je zusje doet het zo ontzettend goed. Soms te goed en dan ben ik bang dat er toch nog iets gaat gebeuren. Maar als dat stemmetje opkomt kijk ik gauw naar jouw foto (er staat er toch altijd wel één in het zicht) en bedenk me dan dat jij haar beschermengel bent. Dus genieten we allemaal. Luna, papa, mama, oma en iedereen die dichtbij je staat. Deze heerlijke bolle baby is dan ook een super makkelijk en relaxed. Het is ongelooflijk dat ze al doorslaapt en dat al zeven weken, wat betekent dat wij ook uitgerust wakker worden en vaak nog eerder dan je zussen.

Al is je zusje net twee maanden oud, ze is je al voorbij geraasd in de ontwikkeling. Dat punt was voor mij heel moeilijk. Opeens heb je er een kind bij die je wel bewust aankijkt, lacht, volgt en opeens haar handjes ontdekt. We zijn zo gewend om op een ander niveau contact te maken met een baby, want dat was jij tot het eind, onze reuzebaby. Het is dan ook niet te geloven dat het zo snel kan gaan.

Eigenlijk wil ik de tijd nu ook wel stil zetten. Hier op de bank, tussen twee van mijn drie meiden. Nog even niet werken. Nog even genieten van dit kleine meisje die nog zo haar moeder nodig heeft, net als jij dat altijd had. Nog even genieten dat de grootste stap die Luna maakt, alleen maar is dat ze van sport alleen naar huis mag lopen. Nog even uit de weg gaan dat 5 maart er weer aan komt. Je bent al bijna twee jaar dood. Dat is gewoon stom!

Love you, Izakak!

Kus Mama

Iza

Drie maal is scheepsrecht

Kinderen maken is net als pannenkoeken bakken. De eerste verpest je, de tweede klopt niet helemaal en de derde is perfect. Ik kan helemaal geen pannenkoeken bakken, dus dat zou niet veel goeds betekenen voor de toekomst.

Luna is natuurlijk wel heel goed gelukt, al is het op één punt helemaal mis gegaan. Als nieuwe ouders zonder opvoedboeken en regels gingen wij op gevoel mama en papa zijn. Nu begint het loslaten van je kind bij de geboorte al. En dan bedoel ik het letterlijk loslaten. Wij hebben alle adviezen daarin niet opgevolgd. Wat nou, een kind moet zelf in slaap leren vallen. Altijd lag Luna in iemands armen en daar viel ze ook in slaap. Slapen met een baby op je is het meest ontspannende wat er is, dus voor iedereen is het een veilig gevoel. Nu konden we Luna ook makkelijk weg leggen als ze sliep, dus verhuisde ze makkelijk naar de box, wieg of uiteindelijk haar eigen bed. Nooit over nagedacht dat als ze straks zeven zou zijn ze nog steeds in onze armen in slaap zou moeten vallen.

Bij Iza hadden we het excuus dat er geen handboeken zijn voor gehandicapte kinderen. Al helemaal niet als ze epilepsie hebben en je altijd op je hoede moet zijn. Dus al hadden we van tevoren het idee het anders te doen bij haar, is dit natuurlijk nooit gelukt. Ook Iza viel altijd met één van ons in slaap en waren we 80% van de tijd vlakbij haar om alleen al te checken of ze het nog deed.

Maar drie maal is scheepsrecht, dus toen ik zwanger was van deze kleine drol waren we het al snel eens dat we het nu anders moesten gaan doen op dit gebied. Het is altijd heerlijk geweest om bij Luna in bed te kruipen en samen een boekje te lezen, waarna kind en ouder samen in slaap vielen. Toch begint het nu een dingetje te worden. Zodra ik Luna haar hand loslaat om uit bed te stappen gaan haar ogen wijd open en mag ik echt niet naar beneden, met huil- en smeeksessies tot gevolg. Nu beginnen we bij Luna dus van voor af aan en moeten we het langzaam opbouwen. Dit moet bij Nova-Joy dus vanaf het begin goed gaan.

Alleen is het loslaten voor moeders ook een ding. Eerlijk gezegd vind ik het heerlijk om de hele avond met een slapend kind op mijn borst te netflixen en ondertussen bediend te worden door Martijn. Daar zijn ook veel excuusjes voor te bedenken, want ze zijn maar zo kort klein, die liefde die door beiden heen stroomt en je moet deze momenten koesteren. Toch is Nova-Joy nu net boven zelf in slaap gevallen. Een schouderklopje voor ons, maar wel langzaam opbouwen. Voor mama dan!

Iza

Lieve Iza

Je bent een grote zus geworden. Twaalf dagen geleden had ik wel een vermoeden dat het de dag zou zijn dat je kleine zusje ons zou verblijden met haar komst. Toch durfde ik er niet teveel op te hopen en had ik in tegenstelling tot bij jou en Luna onbewust wat angst. Bij jou was mijn zwangerschap zo onbezorgd en zelfs de bevalling was mooi en snel. Nu wilde ik vooral dat die kleine meid er heel snel en gezond uit kwam. Wij waren meteen al een team en voor ik het wist lag je in mijn armen. Deze bevalling had ik echt onderschat. Je kleine zusje was ook een lekkere dwarsligger, ik heb gescholden, gehuild en geschreeuwd dat ze er gezond uit moest komen. Na een paar zware uren en bijna gebroken handen van papa en oma was het dan zo ver. Papa mocht je kleine zusje zelf opvangen en daar lag ze dan eindelijk op mijn borst: Nova-Joy! Nieuwe vreugde!

Luna kwam meteen naar boven gerend en kon haar kleine zusje die onder de smeer zat eindelijk begroeten. Pas toen ze haar mutsje al op had dacht ik aan haar hoofd. Is ie niet zo klein zoals jouw koppie? Maar ik zag meteen al dat het kleine mutsje zo strak om haar hoofd zat, dat het wel goed moest zijn. Je grote zus had al die maanden de naam geheim gehouden en alleen aan jou verteld. Nu was daar het moment om het te onthullen. Helemaal zelf op een romper geschreven liet ze het zien aan oma en tante Kim. Na al dat raden was het toch iets totaal anders. Die eerste uren gingen een beetje langs ons heen. Ik voelde jou zo dichtbij en was (en ben) zo trots dat ik mama ben van drie geweldige dochters.

Nova Joy had die eerste dagen ook echt jouw gezichtje, wat heel moeilijk en mooi was tegelijk. Al is zij hartstikke blond en waren jij en Luna vol met zwarte haren, jullie waren echt al drie zusjes om te zien. Iedereen heeft die kleine zuiplap al een keer Iza genoemd en elke keer schrikken we weer. Het voelt voor ons ook nog dubbel om te genieten van het leven. Elke keer als we huilen van geluk en vreugde, wordt het verdriet ook veel erger. Als we huilen van verdriet, versterkt dat ook weer het geluk van wat we wel hebben. Zonder jou waren we nooit zo gelukkig geweest als gezin, de liefde en het in elkaar opgaan heb jij ons gegeven.

Het is alleen moeilijk om dit gezin van vijf een plek te geven. Luna eist haar plekje en aandacht wel op, maar jij en Nova-Joy moeten we nog echt ergens plaatsen. Ik wil me niet schuldig voelen tegenover haar of jou, maar merk wel dat het moeilijker is dan ik dacht. Vaak op dat soort momenten voel ik een teken van jou, of het nou echt zo is of dat ik het wil, het geeft me wel kracht en liefde. Jij weet dat ik voor altijd net zoveel van je houd als van je grote en kleine zus.

Luna, Iza en Nova-Joy! Onze perfecte dochters!

Love you! Kus Mama!