Iza

Iza in Luna’s leven

Dat wij als ouders opstaan met het verlies van ons kind en ermee naar bed gaan is voor iedereen logisch, al zijn er (gelukkig) maar weinig die echt begrijpen hoe het is om verder te leven zonder 1 van je kinderen. Nu lijkt het voor een kind minder erg om zijn of haar zusje/broertje te verliezen. Ze zijn nog flexibel, gaan sneller door met het leven en hebben nog een heel lang leven voor zich waar nog heel veel in gaat gebeuren. Toch gaat er geen dag voorbij dat Luna het niet over Iza heeft, met haar praat, om haar huilt of lacht. Hier de dagelijkse dingen van Luna met Iza.

Als Luna wakker is en eindelijk aangekleed om naar beneden te gaan komt ze op de trap de megafoto van Iza tegen die ook op haar crematie stond. Daar zeggen we dan Goedemorgen Iza tegen en geven een kusje op haar mond. Eigenlijk ben ik degene die dit wel eens vergeet en als Luna achter me loopt krijg ik echt op mijn kop. Ze heeft gelijk, hoe kan ik dat vergeten? Elke keer denk ik dan ook dat ik hem echt eens schoon moet maken met al die vette kusjes er op.

Overdag is ze er vaak niet mee bezig, veel te druk met andere dingen. Al komt het wel eens voor dat ze verdrietig is op school of thuis. Meestal komt dat voort uit moeheid of iets anders en dan mist ze Iza opeens zo erg. Gelukkig kan ze dit gewoon doen ook op school, want kinderen zijn over het algemeen heel lief. Al is er 1 k*tjoch die een keer de opmerking maakte: Je zusje blijft lekker toch voor altijd dood! Jullie begrijpen dat ik nog wel eens de neiging heb om dit kind per ongeluk te laten struikelen als hij langs me rent. (dat is eigenlijk nog lief uitgedrukt)

Thuis kan ze alles er ook uitgooien als dat moet. Dan komen de tranen en ook de opmerkingen als: Kinderen horen niet dood te gaan en die heeft nog wel een zusje/broertje. Het is ook niet eerlijk en als ouders kan je alleen maar sterk zijn op dat moment. Dan is de rest van de wereld er even niet en houden we elkaar vast, want er valt zo weinig te zeggen. Andersom is dat ook zo, als Luna ziet dat wij het moeilijk hebben, is zij de sterke en komt uit zichzelf dan een dikke knuffel en kusjes geven.

In het begin als ze de urn met Iza op pakte schreeuwde ik altijd: Voorzichtig, niet rennen, kijk uit! Natuurlijk is ze voorzichtig met haar zusje, kusjes geven, op tafel zetten, zelfs naar oma brengen als ze daar blijft slapen als wij er niet zijn. Ik vertrouw Iza altijd aan Luna toe.

Luna vertelt ook vaak aan tafel dat ze met Iza kan praten en dat ze haar kan zien. Ze ziet er nog steeds hetzelfde uit, maar kan wel lopen. Waar ze het samen over hebben zijn, geheimen die papa en mama niet mogen weten. Soms is ze bij oma, maar meestal is ze bij ons. Nu is ze ook vaak bij Grietje in de buik en dan spelen ze met elkaar. (vandaar dat hysterische gedoe in mijn buik) Ik geniet van die verhalen, of het nou fantasie is of niet.

Zelfs als we op de Wii spelen is Iza erbij. Luna heeft een personage van Iza gemaakt, zoals van de rest van de familie. Al is die van Iza wel het mooist met de sterretjes in haar ogen, ik lijk op een moeke en opa lijkt echt op een opa, in tegenstelling tot in het echt. Of ziet Luna ons echt zo? Anyway, ze speelt vaak als Iza op de Wii, want dan kan Iza haar een handje helpen, of weet ze zeker dat ze wint. Niet heel moeilijk als ze tegen haar moeder speelt.

Elke avond onder de douche moet er een groot hart getekend worden met daarin Iza en een kusje op het puntje van de i. Dit mag dan ook nooit vergeten worden, al gebruikt ze het vaak als het uitstellen van de douche uitzetten. Na 10 keer vragen: Luna, kom er nou uit, weet ze altijd wel te verzinnen dat er nog een paar Izaatjes op het raam moeten. Daar kan ik toch geen nee tegen zeggen.

In bed liggen naast haar eenhoornknuffels ook altijd een uiltje, zoals haar slaapfeestjes met Iza. Er moet er ook altijd 1 in ons bed, zodat ze altijd bij ons is. En dat is ze!

Altijd bij ons, lieve Iza!!!

 

Blogs, Zwanger

5 x het waarom van zwanger zijn

Elke uur van de dag denk ik wel eens: Waarom? Waarom ben ik zo onhandig? Waarom loop ik de deur uit zonder sleutels? Waarom vergeet ik wc-papier te kopen? Waarom moet die hond zo vaak uit? Waarom luistert er niemand naar me? Waarom liggen er 4 paar schoenen in de route van de voor- tot de achterdeur? Zo kan ik nog wel even doorgaan. Nu er een kleine Ninja in me groeit komen er met het uur vijf waarom vragen bij. Hier de top 5.

1. Waarom noemt iedereen me dik?
Elke dag hoor ik wel: Zozo, je begint nu wel echt dik te worden! of Hey Bolle! of Moet je nog bijna 3 maanden, dan sta je straks op ontploffen? 
Waarom??? Ik maak er zelf ook meestal een grap van, want zo ben ik. Ik kan mezelf goed in de zeik nemen, alleen ga ik daar soms iets te ver in. Later heb ik dan ook een gesprek met mezelf over hoe belachelijk het is dat ik mezelf belachelijk maak. Want drie keer is in dit geval scheepsrecht: Ik ben niet dik zwanger, maar mooi zwanger. Gelukkig hoor ik ook net zo vaak: Wow, wat een prachtig buikje! of Van achteren zie je helemaal niet dat je zwanger bent.
Ik hou van jullie!!!!

2.Waarom heb ik het gevoel alsof ik in mijn kruis ben getrapt?
Volgens mij had ik dit niet de vorige twee keer? Of wel? Dit vergeet je toch niet? Of toch wel? Het komt daarna vast wel weer goed. Waren Luna en Iza ook zo druk in mijn buik? Je moet de baby nu 10 tot 15 keer per dag voelen. Is dat per uur ook goed?
Al dat plassen, hoe kan dat? Ik zit minstens zes keer in de nacht op de wc en moet om het half uur plassen. Wordt het serieus met elk kind erger?

3. Waarom duurt het zo lang?
De eerste drie maanden zijn zo onzeker. Het tweede trimester is het leukst, maar ook spannend met de eerste trapjes en de 20wekenecho. Het derde trimester is gewoon uitzitten. De opmerkingen: Geniet er nog maar even van, want voor je het weet is ze er! Nee, ze is er niet voor ik het weet. Het zijn nog ongeveer 87 dagen wachten. Nog 11 weken en 1 dag. Elke avond ben ik weer blij dat ze er weer een dag in is blijven zitten en elke avond hoop ik dat ik 19 december pas wakker word. Daar moet ik dan wel eerst voor in slaap vallen.

 

 

4. Waarom ben ik zo moe? 
Het moe zijn breekt me soms wel op, misschien dat ik daarom ook zo moody ben en alle opmerkingen niet kan hebben. De eerste drie maanden mag je doodmoe zijn, maar het is niet weg gegaan. Ik ben kapot. Nu slaap ik ook voor geen meter. Ik lig vaak tot 2 uur naar het plafond te staren (oh nee, op mijn rug liggen gaat niet meer) Een boek lezen gaat niet, want na 1 bladzijde vallen mijn ogen dicht, maar slapen? HO MAAR. Ondertussen ben ik voor 1 uur al 6 keer (ik overdrijf niet) naar de wc geweest. Zelfs de kat raakt geïrriteerd dat het niet rustig is in huis en dat is nog wel een nachtdier. Uiteindelijk huil ik mezelf in slaap, want als ik ga malen, gaat alle ellende weer door me heen en zie ik het nut nergens meer van in. Het valt me eigenlijk nog mee dat ik ’s nachts niet naar de keuken verdwijn om me vol te eten.

5. Waarom heb ik zo’n honger?
Ik heb sowieso weinig principes, maar ik was er altijd op tegen om pepernoten in huis te halen voordat Sinterklaas met zijn vrienden in het land was. Dit was ook niet moeilijk, want ik ben normaal geen zoetekauw. Ik loop met gemak langs koek, snoep en chocolade. Nu daarentegen met die kickbokser in mijn buik wil ik de hele dag eten. Ik heb nu al meer pepernoten gegeten dan de afgelopen vijf jaar bij elkaar. Ik gun normaal iedereen om me heen meer dan ik mezelf gun, nu is het all ME. Is er nog maar 1 koekje over? Sorry, Luna, er zijn geen koekjes meer. Ligt er nog maar 1 stukje kaas? Sorry schat, It’s MINE!
Ik begin ’s ochtends nog gezond met een smoothie, maar vanaf 10 uur hoor ik de pepernoten roepen, daarna de broodjes kaas, daarna weer de pepernoten (of ijs, koek, chips, chocola), dan is het echt wachten tot het avondeten, maar zodra Luna op bed ligt schreeuwt mijn buik alweer om speculaas, mars-ijs of kitkat. Als ik dan om 21 uur nog op ben, trek ik ook makkelijk nog een zak chips open, als er geen bitterballen in de vriezer liggen. Oké, het worden zware (letterlijk en figuurlijk) maanden. Straks ga ik nog wel die 30 kilo halen.

Conclusie is dat het voor iedereen beter is dat het heel snel 19 december is.

Iza

Lief Grietje,

Al een half jaar zit je in mijn buik en beginnen we steeds meer een band te krijgen. De eerste 4 maanden vond ik het doodeng dat je in me zat. Ik durfde je nog niet echt toe te laten, omdat ik bang was om je te verliezen. Misschien was ik ook wel bang dat je geen Iza was of juist zoals Iza zou zijn. Die tweestrijd zit nog steeds af en toe in mijn hoofd, maar sinds de vakantie beginnen we echt een team te worden. Een apart team, net als dat ik een team ben met Luna en dat ik altijd een team zal zijn met Iza. En jullie met z’n drieën als zussen al een echt team zijn.

De vakantie was ook heel speciaal. Bij Luna en Iza ben ik nooit in de zomer zwanger geweest en eerlijk gezegd was ik toen ook niet mooi zwanger, maar nu wel. Ik voel me prachtig met jou in me. Voor het eerst ging ik zonder schaamte in bikini en was ik trots op mijn buik die alle kanten op bewoog als ik ging liggen op het strand. Het waren gelukzalige weken waar we allemaal heerlijk zijn bijgekomen. We hebben zelfs je naam officieel op een slabbetje laten borduren. Nooit gedacht dat we het nog allemaal eens zouden worden, maar dit past bij je en hoort echt bij je.

Thuis komen is altijd even heftig, maar nu helemaal. Het werd tijd om een nieuw begin te maken in huis, want we hadden nog niks voor jou in huis, behalve wat kleren. Ondertussen staat het huis al vol met een box, kinderwagen, wiegje en zijn we begonnen aan de babykamer. Je krijgt echt je eigen kamer die in het niets lijkt op Iza’s kamer. Toch is het ook nog Iza haar kamer. Eerst keek ik elke avond naar binnen en zag ik de uil en spuugvlekken op de muur en bleef ik in gedachten even bij Iza hangen. Nu kijk ik naar een echte babykamer, jouw kamer. Achter de commode zie je nog steeds de spuugvlekken van je zus. Die zijn niet helemaal weg gegaan, al is er een laag verf over heen gegaan. Dat vinden we stiekem allemaal niet erg.

Nu is het wachten, lieve schat. Hoe groter en sterker je wordt, hoe meer ik je leer kennen en ik bang ben dat er iets mis gaat. Op vrijdag de 13e hebben we nog een echo in het VU en hoop ik dat je niet ingedaald ligt, zoals Iza dat toen deed en we je mooie gezonde hersens kunnen bekijken. Dan gaan we die laatste tien weken met iets meer rust in.

Voor het eerst in jaren kan ik niet wachten op de kerst, met jouw in onze armen.

We love you!

KUS Mama

 

Iza, Zwanger

De reis naar de 20 weken echo

Vrijdag hadden we eindelijk DE echo. We waren zelfs de hele dag vrij, terwijl we pas om 14.30 de afspraak hadden. Die ochtend duurde lang, heel lang. We zaten dan ook al vroeg in de auto, want ik moest me ook weer opnieuw inschrijven en dat kan wel wat tijd in beslag nemen.

Weet je nog?
Heel vaak begin ik een zin met: Weet je nog…..? Dit heeft eigenlijk altijd met Iza te maken en die zin hoef ik ook nooit af te maken als ik die tegen Martijn zeg. Het is dan altijd zo’n Izamomentje die weer sterk naar boven komt. Net zoals de autorit naar het VU. Onze eerste autorit naar het VU was levensgevaarlijk. Ik denk dat je nog beter aan de telefoon met een fles wijn op achter het stuur kan zitten. Het zou verboden moeten worden om te rijden terwijl je pasgeboren kind in de ambulance met de kinderarts onderweg is naar de Intensive Care.

Nu konden we er gelukkig wel om lachen. Net als het moment dat we de parkeergarage in reden en die keer naar boven kwam dat de liften het niet deden. We moesten een zware Iza omhoog tillen en de nog zwaardere, stomme kinderwagen ook. Het was een hels karwei waarbij maar één persoon van de-weet-ik-hoeveel-mensen zijn hulp aanbood en we met zweet onder onze oksels het ziekenhuis binnenkwamen.

Kom niet aan mijn kind!
Nu wordt de polikliniek best opgeknapt, dus waren het binnen maar een paar Weet-je-nogmomentjes. De eerste was de ruggenprik van Iza waar de neuroloog ons bijna de kamer uit duwde en het liefst geen pottekijkers bij haar ingreep wilde. Nu hadden deze neuroloog en wij al een verleden, helemaal geen goede band en dan houd ik me nog in. Alleen hielden wij als roofdieren onze Iza vast, wat er ook ging gebeuren, wij gingen de kamer niet uit.

Zo zaten we een beetje onze tijd uit te zitten in de wachtkamer, diverse mensen kwamen in en uitlopen. Wij waren met Iza altijd al een stel die er rare humor op na hield in het ziekenhuis en dat is zonder Iza zo gebleven. Of het de zenuwen zijn of niet, we hebben in ieder geval wel gelachen.

Wat doet u hier?
We werden naar binnen geroepen en terwijl de gyneacoloog haar verhaal begon, keek ik Martijn aan en kwam het laatste: Weet je nog…..? zonder dat ik hem uit hoefde te spreken. Het was namelijk een raadsel voor haar waarom we voor deze echo in het VU waren. Ooit waren we met Iza in het VU voor een huidbiopt, daar zouden ze genetisch materiaal uit halen en kijken of ze de oorzaak konden vinden. In de behandelkamer begon de arts over waar het plekje zat? Huh? Wat? Welk plekje? Hij had geen blik geworpen in haar dossier en hij dacht waarschijnlijk het vanzelfsprekende dan maar. Ook deze meneer staat niet hoog op onze lijst.

De gynaecoloog had geen informatie over ons verleden, dus daar kwam het hele verhaal en haar gezicht betrok. Van een licht, geïrriteerde blik kwam daar de geïnteresseerde, meelevende blik. Ik mocht gaan liggen en we gingen meteen kijken naar ons mooie Grietje. Haar hersenen zagen er goed uit, alles in de hersenen werd nagelopen en haar hoofdomtrek was niet kleiner dat gemiddeld. Na 40 minuten was ons drukke meisje helemaal nagelopen en op elk gebied gemiddeld. Wat een heerlijk gevoel!

Nu mogen we met 30 weken nog een keer terug komen voor dezelfde uitgebreide echo, omdat microcefalie ook later kan ontstaan in de zwangerschap. Al zijn we daar nu niet zenuwachtig voor en is het alleen maar fijn om nog een blik naar binnen te werpen. Het zit goed met Grietje en nu genieten! Van de vakantie, van mijn lieve man, mijn prachtige prinsesje, mijn perfecte uiltje in de hemel en die sterke bokser in mijn buik.