Iza, Zwanger

De reis naar de 20 weken echo

Vrijdag hadden we eindelijk DE echo. We waren zelfs de hele dag vrij, terwijl we pas om 14.30 de afspraak hadden. Die ochtend duurde lang, heel lang. We zaten dan ook al vroeg in de auto, want ik moest me ook weer opnieuw inschrijven en dat kan wel wat tijd in beslag nemen.

Weet je nog?
Heel vaak begin ik een zin met: Weet je nog…..? Dit heeft eigenlijk altijd met Iza te maken en die zin hoef ik ook nooit af te maken als ik die tegen Martijn zeg. Het is dan altijd zo’n Izamomentje die weer sterk naar boven komt. Net zoals de autorit naar het VU. Onze eerste autorit naar het VU was levensgevaarlijk. Ik denk dat je nog beter aan de telefoon met een fles wijn op achter het stuur kan zitten. Het zou verboden moeten worden om te rijden terwijl je pasgeboren kind in de ambulance met de kinderarts onderweg is naar de Intensive Care.

Nu konden we er gelukkig wel om lachen. Net als het moment dat we de parkeergarage in reden en die keer naar boven kwam dat de liften het niet deden. We moesten een zware Iza omhoog tillen en de nog zwaardere, stomme kinderwagen ook. Het was een hels karwei waarbij maar één persoon van de-weet-ik-hoeveel-mensen zijn hulp aanbood en we met zweet onder onze oksels het ziekenhuis binnenkwamen.

Kom niet aan mijn kind!
Nu wordt de polikliniek best opgeknapt, dus waren het binnen maar een paar Weet-je-nogmomentjes. De eerste was de ruggenprik van Iza waar de neuroloog ons bijna de kamer uit duwde en het liefst geen pottekijkers bij haar ingreep wilde. Nu hadden deze neuroloog en wij al een verleden, helemaal geen goede band en dan houd ik me nog in. Alleen hielden wij als roofdieren onze Iza vast, wat er ook ging gebeuren, wij gingen de kamer niet uit.

Zo zaten we een beetje onze tijd uit te zitten in de wachtkamer, diverse mensen kwamen in en uitlopen. Wij waren met Iza altijd al een stel die er rare humor op na hield in het ziekenhuis en dat is zonder Iza zo gebleven. Of het de zenuwen zijn of niet, we hebben in ieder geval wel gelachen.

Wat doet u hier?
We werden naar binnen geroepen en terwijl de gyneacoloog haar verhaal begon, keek ik Martijn aan en kwam het laatste: Weet je nog…..? zonder dat ik hem uit hoefde te spreken. Het was namelijk een raadsel voor haar waarom we voor deze echo in het VU waren. Ooit waren we met Iza in het VU voor een huidbiopt, daar zouden ze genetisch materiaal uit halen en kijken of ze de oorzaak konden vinden. In de behandelkamer begon de arts over waar het plekje zat? Huh? Wat? Welk plekje? Hij had geen blik geworpen in haar dossier en hij dacht waarschijnlijk het vanzelfsprekende dan maar. Ook deze meneer staat niet hoog op onze lijst.

De gynaecoloog had geen informatie over ons verleden, dus daar kwam het hele verhaal en haar gezicht betrok. Van een licht, geïrriteerde blik kwam daar de geïnteresseerde, meelevende blik. Ik mocht gaan liggen en we gingen meteen kijken naar ons mooie Grietje. Haar hersenen zagen er goed uit, alles in de hersenen werd nagelopen en haar hoofdomtrek was niet kleiner dat gemiddeld. Na 40 minuten was ons drukke meisje helemaal nagelopen en op elk gebied gemiddeld. Wat een heerlijk gevoel!

Nu mogen we met 30 weken nog een keer terug komen voor dezelfde uitgebreide echo, omdat microcefalie ook later kan ontstaan in de zwangerschap. Al zijn we daar nu niet zenuwachtig voor en is het alleen maar fijn om nog een blik naar binnen te werpen. Het zit goed met Grietje en nu genieten! Van de vakantie, van mijn lieve man, mijn prachtige prinsesje, mijn perfecte uiltje in de hemel en die sterke bokser in mijn buik.

Zwanger

I’m weak and what’s wrong with that?

De afgelopen weken leven we een beetje op de automatische piloot. We staan op, werken, doen boodschappen, laten de hond uit en ’s avonds weer naar bed. Dan val ik in een droom die meestal dramatisch, heftig en gigantisch druk is en dat allemaal tegelijk. Afgewisseld met een plaspauze van minimaal drie keer en zodra mijn hoofd het kussen weer raakt gaat de droom weer door.

20 weken echo
Nu heeft dit alles natuurlijk te maken met de 20 weken echo. We doen natuurlijk alsof we gewoon doorleven en dat het allemaal goed gaat, maar ondertussen zijn we twee zwakke, uitgebluste figuren die ’s avonds helemaal instorten. Onbewust zijn we toch een heel klein beetje bang dat de hersens van Grietje niet goed zijn. Veel van mijn hysterische dromen gaan daar ook over, soms is ze een jongen, dan heeft ze geen hersens, dan blijkt het dat ik helemaal niet zwanger ben. Ik word er gek van.

Vaak komt het gevoel van schuld ook naar voren dat ik zo erg hoop dat het goed is, dat het lijkt alsof Iza niet goed genoeg was voor ons. Volgens mij heb ik ooit in een FAQ geschreven dat als we alles van tevoren hadden geweten we waarschijnlijk nooit aan een tweede waren begonnen. Achteraf is dat natuurlijk niet waar. Ik had geen minuut van die 3 jaar, 9 maanden en 5 dagen met Iza willen missen. Toch zouden we het niet trekken om weer zo’n zorgenmeisje op de wereld te zetten. Niet alleen voor ons, maar ook voor Luna niet. Dat maakt het voor Grietje weer verschrikkelijk als zij niet gezond zou zijn, houden we dan minder van haar dan van Iza of Luna.

Zo gaat het in mijn hoofd maar door en door. Het moet gewoon goed zijn vrijdag, dan kunnen we hoop ik opgelucht ademhalen en het van ons afzetten. Misschien worden we daarna weer een beetje levendige mensen, wat ook wel handig is als we een week later op vakantie gaan.

 

 

 

Zwanger

What’s in a name?

Een naam is wel één van de belangrijkste dingen die je je kind als eerste geeft. Het is iets waar ze zelf niks over te zeggen hebben en dat hun hele leven lang. Ik denk dat de meeste mensen hun eigen naam nooit aan zichzelf zullen geven. Ik in ieder geval niet. Ik loop al 35 jaar met Cinderella in mijn paspoort en daar heb ik al vaak een grappige opmerking over gekregen bij de douane, van een agent of van de enkeling die mijn naam voluit wist (tot nu).

Het is ook een moeilijk iets, omdat je het samen moet beslissen. Kleding, kinderwagen, de kinderkamer, dat kan ik nog allemaal wel naar mijn hand zetten. Ik beslis gewoon wat het leukste bij de kleine en bij ons past en gelukkig vindt Martijn (bijna) alles best. Dan de naam…. Dit is de derde keer dat we door dit proces gaan, maar het wordt er niet makkelijker op. We staan eigenlijk overal wel hetzelfde in, maar de naam?

Als het geslacht bekend is gaat er gelukkig meteen een halve lijst de prullenbak in. Die andere helft bekeken we met een schone blik en kon opeens ook een streep door elke naam. Als ik met een naam kwam keek meneer me aan met een blik: Meen je dat echt? Dan was hij weer te ordinair of rijmt er weer iets raars op. Als hij met een naam komt, heb ik eigenlijk altijd: Mwah. Of in de meeste gevallen konden we er al een gezicht bij plaatsen. Dat vind ik dan vooral zonde van de namen die ik heel leuk vind, maar dan een persoon erbij ken die ik helemaal niet leuk vind. Aangezien ik nogal veel mensen niet leuk vind, blijft er dus sowieso bijna niks te kiezen over.

Nu bleek de app: Zwitsal Babynamen een uitkomst. We konden eindelijk eens het Tindergevoel krijgen, door namen te swipen en als we samen een match hadden, kregen we een hartje onder in. Dat was leuk voor een week (maar dat schijnt met Tinder ook zo te zijn). Na die week hadden we wel 7 matches, waar toch niet DE naam tussen zat, tenminste dat denken we nu dan.

Dus gingen we door, alleen de namen die na die week op de app voorbij kwamen waren zo extreem dat Cinderella er niks bij is (en die kwam ook voorbij). De app ziet ons waarschijnlijk als niet normale mensen, wat dan wel weer klopt, die een niet normale naam willen. Dat klopt dan weer niet. We willen gewoon een leuke naam die me niet doet denken aan iemand anders en waar mijn kind niet mee voor gek loopt. Is dat nou zo moeilijk?

 

Iza

You should be here

Lieve Iza,

Er gaat geen dag voorbij dat ik me afvraag of je nog ergens om ons heen bent. Vaak wil ik het geloven door bepaalde signalen, maar zeker weten zullen we het nooit. Zou je naar ons kunnen kijken en trots op ons zijn hoe we verder gaan in het leven. Ik hoop het wel, toch als papa, mama of Luna verdrietig is, ben ik bang dat jij daar ook verdrietig van wordt. Hoe erg we ons best ook doen om door te gaan, elk geluksmomentje heeft een randje. Een randje van verdriet.

Je kan niet soms intens gelukkig zijn, als je ook niet soms intens veel verdriet hebt. Daar ben ik nu wel achter. Dat is helemaal niet erg, het is juist weer iets waar ik zo blij mee ben dat jij dat ons hebt geleerd. Toch is het allemaal ronduit klote, al verbergen we dat voor de buitenwereld. Soms verbergen we het ook voor onszelf, zijn we net dat gelukkige gezin zonder dat we die zware backpack meezuilen. De rest van de tijd zijn we ook dat gelukkige gezin, maar met die zware rugzak. Nog altijd als ik twee zusjes zie van rond Luna en jouw leeftijd heb ik letterlijk pijn in mijn hart. Of ze nou spelen, handje vasthouden of ruzie maken. Nu breekt de zomervakantie aan en zou je misschien wel naar groep twee zijn gegaan! Zo gaat dat honderd keer op een dag door. Ik sta (gelukkig) nog elke dag met je op en ga met je naar bed. Vooral dat naar bed gaan moment is nog het ergst.

Het moment dat ik ’s avonds Luna een kus (of tien) ga geven en dan ook nog even in jouw kamer kijk. Het was vroeger altijd zo heerlijk aan het einde van de dag, jij en Luna hadden precies hetzelfde slaapkoppie die ik wel op kon vreten en op dat ogenblik was de liefde voor jullie ook precies hetzelfde. Nu kijk ik in je kamer en zie ik al een andere prachtige kast en commode staan en is het dubbel dat het niet alleen meer jouw kamer is, maar straks ook Grietje haar kamer.

Je wordt gewoon een grote zus! Dat is toch niet te bevatten, voor mama nog steeds niet. Ik voel me echt al moeder van drie prachtige dochters, al is er maar één die ik nu nog echt vast kan houden. Als alles goed gaat komt Grietje daar over vijf maanden bij, maar jou kan ik nooit meer vast houden. Klopt niet, mag niet, wil ik niet. Dat blijft voor de rest van ons leven, dag in, dag uit gewoon ronduit Kut.

Ik hou van je! Ik mis je! Voor altijd en altijd!

Kus Mama