Iza

Drie maal is scheepsrecht

Kinderen maken is net als pannenkoeken bakken. De eerste verpest je, de tweede klopt niet helemaal en de derde is perfect. Ik kan helemaal geen pannenkoeken bakken, dus dat zou niet veel goeds betekenen voor de toekomst.

Luna is natuurlijk wel heel goed gelukt, al is het op één punt helemaal mis gegaan. Als nieuwe ouders zonder opvoedboeken en regels gingen wij op gevoel mama en papa zijn. Nu begint het loslaten van je kind bij de geboorte al. En dan bedoel ik het letterlijk loslaten. Wij hebben alle adviezen daarin niet opgevolgd. Wat nou, een kind moet zelf in slaap leren vallen. Altijd lag Luna in iemands armen en daar viel ze ook in slaap. Slapen met een baby op je is het meest ontspannende wat er is, dus voor iedereen is het een veilig gevoel. Nu konden we Luna ook makkelijk weg leggen als ze sliep, dus verhuisde ze makkelijk naar de box, wieg of uiteindelijk haar eigen bed. Nooit over nagedacht dat als ze straks zeven zou zijn ze nog steeds in onze armen in slaap zou moeten vallen.

Bij Iza hadden we het excuus dat er geen handboeken zijn voor gehandicapte kinderen. Al helemaal niet als ze epilepsie hebben en je altijd op je hoede moet zijn. Dus al hadden we van tevoren het idee het anders te doen bij haar, is dit natuurlijk nooit gelukt. Ook Iza viel altijd met één van ons in slaap en waren we 80% van de tijd vlakbij haar om alleen al te checken of ze het nog deed.

Maar drie maal is scheepsrecht, dus toen ik zwanger was van deze kleine drol waren we het al snel eens dat we het nu anders moesten gaan doen op dit gebied. Het is altijd heerlijk geweest om bij Luna in bed te kruipen en samen een boekje te lezen, waarna kind en ouder samen in slaap vielen. Toch begint het nu een dingetje te worden. Zodra ik Luna haar hand loslaat om uit bed te stappen gaan haar ogen wijd open en mag ik echt niet naar beneden, met huil- en smeeksessies tot gevolg. Nu beginnen we bij Luna dus van voor af aan en moeten we het langzaam opbouwen. Dit moet bij Nova-Joy dus vanaf het begin goed gaan.

Alleen is het loslaten voor moeders ook een ding. Eerlijk gezegd vind ik het heerlijk om de hele avond met een slapend kind op mijn borst te netflixen en ondertussen bediend te worden door Martijn. Daar zijn ook veel excuusjes voor te bedenken, want ze zijn maar zo kort klein, die liefde die door beiden heen stroomt en je moet deze momenten koesteren. Toch is Nova-Joy nu net boven zelf in slaap gevallen. Een schouderklopje voor ons, maar wel langzaam opbouwen. Voor mama dan!

Iza

Lieve Iza

Je bent een grote zus geworden. Twaalf dagen geleden had ik wel een vermoeden dat het de dag zou zijn dat je kleine zusje ons zou verblijden met haar komst. Toch durfde ik er niet teveel op te hopen en had ik in tegenstelling tot bij jou en Luna onbewust wat angst. Bij jou was mijn zwangerschap zo onbezorgd en zelfs de bevalling was mooi en snel. Nu wilde ik vooral dat die kleine meid er heel snel en gezond uit kwam. Wij waren meteen al een team en voor ik het wist lag je in mijn armen. Deze bevalling had ik echt onderschat. Je kleine zusje was ook een lekkere dwarsligger, ik heb gescholden, gehuild en geschreeuwd dat ze er gezond uit moest komen. Na een paar zware uren en bijna gebroken handen van papa en oma was het dan zo ver. Papa mocht je kleine zusje zelf opvangen en daar lag ze dan eindelijk op mijn borst: Nova-Joy! Nieuwe vreugde!

Luna kwam meteen naar boven gerend en kon haar kleine zusje die onder de smeer zat eindelijk begroeten. Pas toen ze haar mutsje al op had dacht ik aan haar hoofd. Is ie niet zo klein zoals jouw koppie? Maar ik zag meteen al dat het kleine mutsje zo strak om haar hoofd zat, dat het wel goed moest zijn. Je grote zus had al die maanden de naam geheim gehouden en alleen aan jou verteld. Nu was daar het moment om het te onthullen. Helemaal zelf op een romper geschreven liet ze het zien aan oma en tante Kim. Na al dat raden was het toch iets totaal anders. Die eerste uren gingen een beetje langs ons heen. Ik voelde jou zo dichtbij en was (en ben) zo trots dat ik mama ben van drie geweldige dochters.

Nova Joy had die eerste dagen ook echt jouw gezichtje, wat heel moeilijk en mooi was tegelijk. Al is zij hartstikke blond en waren jij en Luna vol met zwarte haren, jullie waren echt al drie zusjes om te zien. Iedereen heeft die kleine zuiplap al een keer Iza genoemd en elke keer schrikken we weer. Het voelt voor ons ook nog dubbel om te genieten van het leven. Elke keer als we huilen van geluk en vreugde, wordt het verdriet ook veel erger. Als we huilen van verdriet, versterkt dat ook weer het geluk van wat we wel hebben. Zonder jou waren we nooit zo gelukkig geweest als gezin, de liefde en het in elkaar opgaan heb jij ons gegeven.

Het is alleen moeilijk om dit gezin van vijf een plek te geven. Luna eist haar plekje en aandacht wel op, maar jij en Nova-Joy moeten we nog echt ergens plaatsen. Ik wil me niet schuldig voelen tegenover haar of jou, maar merk wel dat het moeilijker is dan ik dacht. Vaak op dat soort momenten voel ik een teken van jou, of het nou echt zo is of dat ik het wil, het geeft me wel kracht en liefde. Jij weet dat ik voor altijd net zoveel van je houd als van je grote en kleine zus.

Luna, Iza en Nova-Joy! Onze perfecte dochters!

Love you! Kus Mama!

Iza

Final Countdown

Die beroemde laatste loodjes zijn in gegaan. De laatste loodjes zijn ook echt het zwaarst. Al moet ik natuurlijk niet zeuren als er straks een perfect gezond meisje uit komt. Ik wil het ook niet, want als ik dan naar Over mijn lijk kijk en zie dat een pubermeisje nog maar een paar weken te leven heeft, kan ik toch niet zeggen dat ik ook helse laatste weken voor de boeg heb? Toch voelt het wel zo.

Na de 30 weken echo in het VU kon ik er wel weer even tegen aan. Het zag er allemaal voorspoedig uit, al ligt deze kleine drol ook al vanaf die periode ingedaald. Dat voelt iets minder, maar lichamelijke ongemakken zijn soms makkelijker dan geestelijke. Bij 35 weken vond de verloskundige toch dat ze wat klein was en dat ze wel heel diep lag. Dus moest er een nieuwe echo gemaakt worden. Op dat moment nuchter en overdonderd ging ik naar huis en een hels weekend in. Dit was precies zoals het bij Iza ging. Ze leek klein, haar hoofdje lag te diep om te meten en nu moesten we nog maar zien of Grietjes hoofd te meten was of dat het net als bij Iza zou gaan. Toen werd het afgedaan met: Ach ze ligt zo diep dat is niet meer goed te meten, het zal wel goed zijn.
Dat ging er nu natuurlijk nu niet meer in. Gelukkig konden we die maandag meteen voor een echo, want na een jankweekend zonder slaap, had ik het niet meer.

Gelukkig was Grietjes hoofd wel op te meten en lijkt ze “gewoon” gemiddeld op elk gebied. Opgelucht ging ik mijn laatste werkweek in, wat wel raar was. Straks zou ik er vier maanden uit zijn en aangezien dit de eerste baan in mijn leven is die ik echt leuk vind, ga ik de clienten ook echt missen. Nu was ik op mezelf aangewezen. Al werd ik dat weekend verrast met een superlieve kleine babyshower van een paar geweldige mensen.

We zijn dat weekend er op nog een heerlijk weekendje naar Drenthe geweest. Wat volgens mijn moeder totaal onverantwoord was, want stel je voor dat de baby in Drenthe geboren zou worden. Dat kan natuurlijk niet. Wat eigenlijk niet kon was mijn zomerbikini, met 23 weken zag ik er nog prachtig uit in mijn strapless zwarte bikini. Nu was dat bijna 14 weken later echt niet het geval. De zeekoe in deze bikini had er wel schijt aan, want in zo’n hysterisch zwemgebeuren lopen wel meer mensen die eigenlijk niet vrij rond moeten lopen. Dus ach, kon mij het schelen. Verder waren er natuurlijk zwarte Pieten en een hulpsinterklaas die het goede idee had dat elke avond de kinderen hun schoen wel konden zetten. Topidee! Ik heb vooral veel in bad gelegen met leesvoer. Totale ontspanning voor de laatste loodjes.

Nu ben ik 38 weken zwanger en het echt helemaal zat. Ik waggel, ze ligt bijna op mijn knieën met haar hoofd en toch in mijn achterhoofd zit er nog steeds een geniepig stemmetje die bang is dat het niet goed zit. Iza is op alle manieren nu extra bij ons en het blijft dubbel dat ze er niet bij is, terwijl het ook voelt alsof ze er nu extra bij is. Ik ben dan ook nu op een totaal andere wereld.  Pas als ze gezond in mijn armen ligt zal ik weer uit mijn schulp kruipen. Tot dan!

 

Iza

Thuisbevallen en flesvoeding! Dat kan echt niet!!

Acht jaar geleden was ik voor de eerste keer zwanger. Ik las alle boeken over zwanger zijn, bevallen en borstvoeding. Ik had het perfecte plaatje voor ogen. Ik zou max 16 kilo aankomen, thuis bevallen en borstvoeding geven. Appeltje eitje.


Ik kwam 30 kilo aan, had een mooie thuisbevalling, maar moest alsnog met de ambulance naar het ziekenhuis voor het betere zoek- en naaiwerk. Luna wist niet waar mijn borst voor was en zo zat ik 6 weken lang de godganse dag huilend met twee kolfapparaten melk te produceren die iemand anders in een flesje kon geven. Als ik dan al niet aan het kolven was, waren de zoogkompressen niet aan te slepen, of stond ik onder de douche tekeningen te spuiten op het raam.

Twee jaar later was ik voor de tweede keer zwanger en eigenlijk had ik nog steeds hetzelfde beeld voor ogen. Nu was ik wel een stukje zekerder en zelfbewust. Ik was al tevreden als ik minder dan 30 kilo aan kwam (oké, het waren er alsnog ongeveer 24), ik hoopte op weer een mooie thuisbevalling zonder ambulancetripje en ging er van uit dat dit kind wel wist wat ze met een tepel aan moest. Mocht dat niet zo zijn, zou ik wel sneller de kunstvoeding in de fles gooien en mijn tieten afbinden.
Nu was het een bevalling uit het boekje en leek Iza meteen te zuigen aan mijn tepel. Het kon dus wel en lag niet aan mij. Dat we de dag erna in de hel belanden van artsen, onderzoeken, intensive care en met zoveel slecht nieuws, waren we al lang blij dat ze tegen alle verwachting in zelf haar flesjes dronk en kon ik me echt niet druk maken over borstvoeding.

Nu ben ik zes jaar verder, maar om nou te zeggen wijzer? Gelukkig weet ik wel wat ik wil en trek ik me weinig aan van wat andere mensen (vooral moeders natuurlijk) zeggen. Het valt me juist nu heel erg op dat thuis bevallen en flesvoeding beladen onderwerpen zijn. De grootste groep is nog steeds voor borstvoeding, want dat is makkelijker, mooier, beter en je valt er sneller van af. Natuurlijk is het beter, maar makkelijker en mooier is het voor heel veel mensen helemaal niet. Thuis bevallen lijkt tegenwoordig juist meer tegenstanders te krijgen, want in het ziekenhuis is toch alles voor handen, kan er sneller gehandeld worden mocht er iets mis gaan en er is pijnbestrijding. Ik krijg nu vaak verbaasde reacties als ik vertel dat ik thuis wil bevallen.
Mag je gewoon thuis bevallen? Is dat wel verstandig? Durf je dat wel?
Ik was in het begin van deze zwangerschap best bang dat ik medisch zou worden en dus in het ziekenhuis moest bevallen. Niet alleen omdat ik twee keer snel bevallen ben, maar ook omdat ik denk dat het gaat om ontspannen. Zodra ik een stap in een ziekenhuis zet, sla ik op slot. Letterlijk en figuurlijk wordt ik een totaal ander gestressed en gestoord persoon. Natuurlijk is het nog maar de vraag of ik thuis kan bevallen of toch in het ziekenhuis beland of zelfs een keizersnede voor de boeg heb, maar dat kan ik gelukkig wel los laten.

Wil je borstvoeding geven, al is het een week of drie jaar? Kies je bewust voor flesvoeding? Wil je thuis bevallen? Droom je over een badbevalling? Of is hypnobirthing echt jouw ding? Misschien wil je in een kraamhotel bevallen? Of gewoon in het ziekenhuis? Wil je dichtbij een ruggenprik of lachgas zijn? Misschien heb je nu al de keuze voor een keizersnede of heb je niks te kiezen? Elke moeder is geweldig op haar eigen manier, als je je gevoel maar volgt. Dan kan je het nooit fout doen.