Iza

2 zielen, 1 gedachte

Onderzoeken zijn nooit fijn. Helemaal niet als je een klein hummeltje bent die er niks van begrijpt. Maar vooral ook de meeste mensen die de onderzoeken uitvoeren missen een sociaal aspect. 

Iza zou vandaag de EEG krijgen om een nieuw beeld bij haar epilepsie te krijgen en daardoor wie weet een wondermedicijn. Helaas stapte Iza met haar figuurlijke verkeerde been het bed uit en begon met een hevige aanval. Dit is volgens mij net als voor ons een marathon lopen, nou ja, ik zou halverwege neervallen. Dus Mevrouw was gesloopt. Dan is het ook niet erg als je wat langer moet wachten, want tja dat moet je altijd in het ziekenhuis. Tel er minstens een half uur bij op, maar dat doe je voor de zekerheid toch nooit.

Alsnog moest ik die arme drol wakker maken in haar welverdiende slaap. 
Aangezien de eerste EEG het eerste helse onderzoek was toen ze 2 dagen oud was, met getrek en gepulk aan haar hoofd, zag ik de bui alweer hangen toen ik dezelfde gezichten zag die weer het onderzoek gingen doen.

Eerst maar eens meten of ze een pasgeboren mutsje met draden paste en ja hoor, hij sloot nog goed aan ook. Iza houdt niet van mutsen en alles wat op haar hoofd zit, behalve de handen van papa, oma, Luna en mama. Dus ik ga huilen dacht ze. Waar is mama?? hoorde ik haar denken. Ik kon alleen haar voetjes en beentjes masseren. Dus net op het moment dat ik dacht: Nog 1 keer aan die muts of haar hoofd sjorren en ik…..
Kotste ze allebei de figuren en de hele kamer onder. 
Ik pakte haar meteen bij me en we keken elkaar aan. Totale opluchting bij ons beiden. 

Toen moest de hele meting nog beginnen en met mama aan haar zijde deed ze net alsof er niks gebeurd was. 

Previous Post Next Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.