Iza

Drie maal is scheepsrecht

Kinderen maken is net als pannenkoeken bakken. De eerste verpest je, de tweede klopt niet helemaal en de derde is perfect. Ik kan helemaal geen pannenkoeken bakken, dus dat zou niet veel goeds betekenen voor de toekomst.

Luna is natuurlijk wel heel goed gelukt, al is het op één punt helemaal mis gegaan. Als nieuwe ouders zonder opvoedboeken en regels gingen wij op gevoel mama en papa zijn. Nu begint het loslaten van je kind bij de geboorte al. En dan bedoel ik het letterlijk loslaten. Wij hebben alle adviezen daarin niet opgevolgd. Wat nou, een kind moet zelf in slaap leren vallen. Altijd lag Luna in iemands armen en daar viel ze ook in slaap. Slapen met een baby op je is het meest ontspannende wat er is, dus voor iedereen is het een veilig gevoel. Nu konden we Luna ook makkelijk weg leggen als ze sliep, dus verhuisde ze makkelijk naar de box, wieg of uiteindelijk haar eigen bed. Nooit over nagedacht dat als ze straks zeven zou zijn ze nog steeds in onze armen in slaap zou moeten vallen.

Bij Iza hadden we het excuus dat er geen handboeken zijn voor gehandicapte kinderen. Al helemaal niet als ze epilepsie hebben en je altijd op je hoede moet zijn. Dus al hadden we van tevoren het idee het anders te doen bij haar, is dit natuurlijk nooit gelukt. Ook Iza viel altijd met één van ons in slaap en waren we 80% van de tijd vlakbij haar om alleen al te checken of ze het nog deed.

Maar drie maal is scheepsrecht, dus toen ik zwanger was van deze kleine drol waren we het al snel eens dat we het nu anders moesten gaan doen op dit gebied. Het is altijd heerlijk geweest om bij Luna in bed te kruipen en samen een boekje te lezen, waarna kind en ouder samen in slaap vielen. Toch begint het nu een dingetje te worden. Zodra ik Luna haar hand loslaat om uit bed te stappen gaan haar ogen wijd open en mag ik echt niet naar beneden, met huil- en smeeksessies tot gevolg. Nu beginnen we bij Luna dus van voor af aan en moeten we het langzaam opbouwen. Dit moet bij Nova-Joy dus vanaf het begin goed gaan.

Alleen is het loslaten voor moeders ook een ding. Eerlijk gezegd vind ik het heerlijk om de hele avond met een slapend kind op mijn borst te netflixen en ondertussen bediend te worden door Martijn. Daar zijn ook veel excuusjes voor te bedenken, want ze zijn maar zo kort klein, die liefde die door beiden heen stroomt en je moet deze momenten koesteren. Toch is Nova-Joy nu net boven zelf in slaap gevallen. Een schouderklopje voor ons, maar wel langzaam opbouwen. Voor mama dan!

Previous Post Next Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.