FAQ

De vragen die niet iedereen durft te stellen, maar wel iedereen wilt weten.

Wisten jullie het al toen je zwanger was en zo ja, hadden jullie het dan weg laten halen?
Nee, we wisten het niet en we hadden het ook niet weg laten halen. We hebben bewust ook geen testen laten doen, omdat ik het persoonlijk niet over mijn hart zou krijgen om een kind weg te laten halen, of ze had echt pijn moeten lijden in de buik.
We zijn ook echt blij dat we het niet eerder wisten, daardoor had ik een “zorgeloze” zwangerschap

Als je de tijd terug zou kunnen draaien, zouden jullie dan weer aan een tweede begonnen zijn?
Nee, eerlijk is eerlijk. Voor Iza niet, voor Luna niet en ook voor ons niet. Nu zouden we haar voor geen goud willen missen, maar als we voordat ik zwanger zou worden zouden weten dat ze zo zwaar gehandicapt zou zijn, hadden we dat haar en onszelf niet aangedaan.

Willen jullie niet nog een gezond zusje/broertje voor Luna?
Die vraag stelde ik mezelf vooral heel snel. Ik dacht we kunnen beter maar meteen voor een derde gaan, zodat Luna nog een “normaal” broertje/zusje zou hebben waar ze wel mee zou kunnen spelen. Maar nu, nee.

Schamen jullie je (soms) voor Iza?
Nee, echt nooit. We zijn super trots dat ze onze kleine, dikke meid is.

Zijn jullie er wel eens klaar mee?
Ja, soms zijn we er helemaal klaar mee. Af en toe is het gewoon een hel en zien we het nut van het leven echt niet meer.

Is het moeilijk om gezonde kinderen of broertjes/zusjes samen te zien?
In het begin heel erg. Ik zelf zag in het begin alleen maar blonde zusjes samen of dacht aan mij en mijn zusje samen. Of dat ze zich niet ontwikkelde en babies om ons heen wel. Maar nu niet meer, of stiekem in een rotbui een klein beetje….

Vinden jullie reacties moeilijk van mensen?
Nee, iedereen mag alles zeggen/vragen en ook die starende blikken doen me niks meer. Net alsof je met een bekende Nederlander op stap bent. Alleen bij de reactie: AHHH wat zielig!  zou ik ze wel op hun bek willen rammen.

Krijgt Luna wel genoeg aandacht?
Ja, meer dan genoeg. Daar zorgt ze zelf heel goed voor.

Denken jullie wel eens: wat als?
Ja, dan hadden we wel gewoon op vakantie kunnen gaan. Dagje weg zonder zorgen. Beetje mijmeren over de toekomst. Spontaan leuke dingen kunnen doen. Werken. Fietsen. Hadden ze al samen gespeeld en ruzie gemaakt. Maakte ze er een rotzooi van en niet alleen uit haar billen en mond. Lekker kunnen stoeien. Laten weten dat ze je zag, hoorde, herkende. Had ze papa en mama gezegd. Enz, enz.
Maar vooral geen ziekenhuizen en gezond zijn.

Krijgt Luna er veel van mee?
Ja, alles. Van medicijnen tot piepende saturatiemeter. Ze weet dat ze niks kan en nooit zou kunnen en dat haar hersens niet goed werken. Natuurlijk is dat soms moeilijk, maar Luna is een sterk meisje die hierdoor echt niet slechter wordt.

Bouw je wel een band op met haar en ben je daar niet bang voor?
Ja, natuurlijk bouw je een band op. Die liefde is puur, bij ons allemaal. Het verlies is straks echt niet groter omdat we alle liefde uit haar en elkaar hebben getrokken en genoten.

Staat je leven stil?
Ja, alles staat in het teken van Iza. Ik kan in die tijd dat Iza bij ons is, gewoon niet voor mezelf kiezen, mezelf ontwikkelen. Het belangrijkste is dat Luna en Iza het beste van het beste krijgen.

Is jullie sociale leven veranderd?
Heel erg. Heel veel mensen zijn uit ons leven verdwenen, wat niet zo gek is als je leven compleet veranderd. Daar gaan er maar een paar in mee, die zijn goud waard. Verder hebben we genoeg aan onze eigen 20 persoonlijkheden. Daar worden heel wat gezellige avondjes mee gevuld.

Zijn jullie bang voor als ze er straks niet meer is?
Ja, elke ochtend ben ik bang of ze er nog is. Straks vallen we in een zwart gat. Hoe gaat het voor Luna zijn. Samen kunnen we alles aan, maar je weet dat je leven op een of andere manier totaal over is.
Maar voor Iza is het uiteindelijk misschien toch een bevrijding, daar moeten we ons dan maar aan vasthouden.

 

 

No Comments

Leave a Reply