Iza

Final Countdown

Die beroemde laatste loodjes zijn in gegaan. De laatste loodjes zijn ook echt het zwaarst. Al moet ik natuurlijk niet zeuren als er straks een perfect gezond meisje uit komt. Ik wil het ook niet, want als ik dan naar Over mijn lijk kijk en zie dat een pubermeisje nog maar een paar weken te leven heeft, kan ik toch niet zeggen dat ik ook helse laatste weken voor de boeg heb? Toch voelt het wel zo.

Na de 30 weken echo in het VU kon ik er wel weer even tegen aan. Het zag er allemaal voorspoedig uit, al ligt deze kleine drol ook al vanaf die periode ingedaald. Dat voelt iets minder, maar lichamelijke ongemakken zijn soms makkelijker dan geestelijke. Bij 35 weken vond de verloskundige toch dat ze wat klein was en dat ze wel heel diep lag. Dus moest er een nieuwe echo gemaakt worden. Op dat moment nuchter en overdonderd ging ik naar huis en een hels weekend in. Dit was precies zoals het bij Iza ging. Ze leek klein, haar hoofdje lag te diep om te meten en nu moesten we nog maar zien of Grietjes hoofd te meten was of dat het net als bij Iza zou gaan. Toen werd het afgedaan met: Ach ze ligt zo diep dat is niet meer goed te meten, het zal wel goed zijn.
Dat ging er nu natuurlijk nu niet meer in. Gelukkig konden we die maandag meteen voor een echo, want na een jankweekend zonder slaap, had ik het niet meer.

Gelukkig was Grietjes hoofd wel op te meten en lijkt ze “gewoon” gemiddeld op elk gebied. Opgelucht ging ik mijn laatste werkweek in, wat wel raar was. Straks zou ik er vier maanden uit zijn en aangezien dit de eerste baan in mijn leven is die ik echt leuk vind, ga ik de clienten ook echt missen. Nu was ik op mezelf aangewezen. Al werd ik dat weekend verrast met een superlieve kleine babyshower van een paar geweldige mensen.

We zijn dat weekend er op nog een heerlijk weekendje naar Drenthe geweest. Wat volgens mijn moeder totaal onverantwoord was, want stel je voor dat de baby in Drenthe geboren zou worden. Dat kan natuurlijk niet. Wat eigenlijk niet kon was mijn zomerbikini, met 23 weken zag ik er nog prachtig uit in mijn strapless zwarte bikini. Nu was dat bijna 14 weken later echt niet het geval. De zeekoe in deze bikini had er wel schijt aan, want in zo’n hysterisch zwemgebeuren lopen wel meer mensen die eigenlijk niet vrij rond moeten lopen. Dus ach, kon mij het schelen. Verder waren er natuurlijk zwarte Pieten en een hulpsinterklaas die het goede idee had dat elke avond de kinderen hun schoen wel konden zetten. Topidee! Ik heb vooral veel in bad gelegen met leesvoer. Totale ontspanning voor de laatste loodjes.

Nu ben ik 38 weken zwanger en het echt helemaal zat. Ik waggel, ze ligt bijna op mijn knieën met haar hoofd en toch in mijn achterhoofd zit er nog steeds een geniepig stemmetje die bang is dat het niet goed zit. Iza is op alle manieren nu extra bij ons en het blijft dubbel dat ze er niet bij is, terwijl het ook voelt alsof ze er nu extra bij is. Ik ben dan ook nu op een totaal andere wereld.  Pas als ze gezond in mijn armen ligt zal ik weer uit mijn schulp kruipen. Tot dan!

 

Previous Post Next Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.