Zwanger

I’m weak and what’s wrong with that?

De afgelopen weken leven we een beetje op de automatische piloot. We staan op, werken, doen boodschappen, laten de hond uit en ’s avonds weer naar bed. Dan val ik in een droom die meestal dramatisch, heftig en gigantisch druk is en dat allemaal tegelijk. Afgewisseld met een plaspauze van minimaal drie keer en zodra mijn hoofd het kussen weer raakt gaat de droom weer door.

20 weken echo
Nu heeft dit alles natuurlijk te maken met de 20 weken echo. We doen natuurlijk alsof we gewoon doorleven en dat het allemaal goed gaat, maar ondertussen zijn we twee zwakke, uitgebluste figuren die ’s avonds helemaal instorten. Onbewust zijn we toch een heel klein beetje bang dat de hersens van Grietje niet goed zijn. Veel van mijn hysterische dromen gaan daar ook over, soms is ze een jongen, dan heeft ze geen hersens, dan blijkt het dat ik helemaal niet zwanger ben. Ik word er gek van.

Vaak komt het gevoel van schuld ook naar voren dat ik zo erg hoop dat het goed is, dat het lijkt alsof Iza niet goed genoeg was voor ons. Volgens mij heb ik ooit in een FAQ geschreven dat als we alles van tevoren hadden geweten we waarschijnlijk nooit aan een tweede waren begonnen. Achteraf is dat natuurlijk niet waar. Ik had geen minuut van die 3 jaar, 9 maanden en 5 dagen met Iza willen missen. Toch zouden we het niet trekken om weer zo’n zorgenmeisje op de wereld te zetten. Niet alleen voor ons, maar ook voor Luna niet. Dat maakt het voor Grietje weer verschrikkelijk als zij niet gezond zou zijn, houden we dan minder van haar dan van Iza of Luna.

Zo gaat het in mijn hoofd maar door en door. Het moet gewoon goed zijn vrijdag, dan kunnen we hoop ik opgelucht ademhalen en het van ons afzetten. Misschien worden we daarna weer een beetje levendige mensen, wat ook wel handig is als we een week later op vakantie gaan.

 

 

 

Previous Post Next Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply