Iza

Iza 2.0

Eigenlijk denk ik bij een Iza 2.0 aan een meisje dat wat doet. Bijna 3 jaar geleden toen we te horen kregen dat dat kleine babietje meervoudig gehandicapt zou zijn, had ik toch stiekem wel meer verwacht dan dat Iza nu is. Maar wisten wij veel. We kenden ook geen gehandicapte kinderen, dus je denkt al snel aan spastische, luidruchtige en kwijlende kinderen. Ook al waren we daar misschien ook een beetje bang voor, nu zouden we er een moord voor doen. Een druktemaker met gevoel van leven. Die blij wordt als ze je ziet, want kinderen zoals Iza worden hele blije kinderen. Ik hoor het de arts nog zo zeggen. Dat is waar het ons om ging: Een blij en gelukkig kind.

Iza is wel degelijk vernieuwd. Het is net een product dat je moet uittesten. Gooi er wat minder medicijnen in en verplaats de slang van haar neus naar haar buik en Voila, een vernieuwde Iza. Een paar maanden geleden had ik niet durven dromen dat al die ellende en stress waar we toch achteraan zaten dit zou opleveren. Ze is wakker, ze brabbelt, trappelt een beetje en zit helemaal niet vol. De vernevelaar, uitzuigapparaat en zuurstof staan weer in de kast stof te verzamelen. Zelfs het noodmedicijn voor de aanvallen moeten weer op houdbaarheidsdatum gecheckt worden, in plaats van dat het zeker voor die tijd op is. Ik hou ervan.

Mag ik dan dromen over meer? Over een lach als ze je ziet en geen `Ik weet niet wat ik met dit hoofd boven me aan moet` blik. Handen die je willen pakken of iets willen pakken en geen `ik lig hier lekker breed en lui te wezen`.
Iza20

Eigenlijk is dat het enige wat ik echt wil. Nou ja, zitten en meewerken zou ook handig zijn, maar je moet niet teveel willen.
En wie weet schrijf ik over een jaar wel over onze spastische, luidruchtige en kwijlende kind, want Iza kennende zou ze nu zo maar kunnen denken: Ik zal je krijgen, mama!

Previous Post Next Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.