Iza

Lief Grietje,

Al een half jaar zit je in mijn buik en beginnen we steeds meer een band te krijgen. De eerste 4 maanden vond ik het doodeng dat je in me zat. Ik durfde je nog niet echt toe te laten, omdat ik bang was om je te verliezen. Misschien was ik ook wel bang dat je geen Iza was of juist zoals Iza zou zijn. Die tweestrijd zit nog steeds af en toe in mijn hoofd, maar sinds de vakantie beginnen we echt een team te worden. Een apart team, net als dat ik een team ben met Luna en dat ik altijd een team zal zijn met Iza. En jullie met z’n drieën als zussen al een echt team zijn.

De vakantie was ook heel speciaal. Bij Luna en Iza ben ik nooit in de zomer zwanger geweest en eerlijk gezegd was ik toen ook niet mooi zwanger, maar nu wel. Ik voel me prachtig met jou in me. Voor het eerst ging ik zonder schaamte in bikini en was ik trots op mijn buik die alle kanten op bewoog als ik ging liggen op het strand. Het waren gelukzalige weken waar we allemaal heerlijk zijn bijgekomen. We hebben zelfs je naam officieel op een slabbetje laten borduren. Nooit gedacht dat we het nog allemaal eens zouden worden, maar dit past bij je en hoort echt bij je.

Thuis komen is altijd even heftig, maar nu helemaal. Het werd tijd om een nieuw begin te maken in huis, want we hadden nog niks voor jou in huis, behalve wat kleren. Ondertussen staat het huis al vol met een box, kinderwagen, wiegje en zijn we begonnen aan de babykamer. Je krijgt echt je eigen kamer die in het niets lijkt op Iza’s kamer. Toch is het ook nog Iza haar kamer. Eerst keek ik elke avond naar binnen en zag ik de uil en spuugvlekken op de muur en bleef ik in gedachten even bij Iza hangen. Nu kijk ik naar een echte babykamer, jouw kamer. Achter de commode zie je nog steeds de spuugvlekken van je zus. Die zijn niet helemaal weg gegaan, al is er een laag verf over heen gegaan. Dat vinden we stiekem allemaal niet erg.

Nu is het wachten, lieve schat. Hoe groter en sterker je wordt, hoe meer ik je leer kennen en ik bang ben dat er iets mis gaat. Op vrijdag de 13e hebben we nog een echo in het VU en hoop ik dat je niet ingedaald ligt, zoals Iza dat toen deed en we je mooie gezonde hersens kunnen bekijken. Dan gaan we die laatste tien weken met iets meer rust in.

Voor het eerst in jaren kan ik niet wachten op de kerst, met jouw in onze armen.

We love you!

KUS Mama

 

Previous Post Next Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply