Iza

Lieve Iza,

Altijd als ik aan je schrijf weet ik nooit of ik positief of negatief moet beginnen. Er zijn dagen dat er helemaal niks positiefs te schrijven is. Dat ik de hele dag de gordijnen dicht houd en als ik al de deur uit moet een masker op zet. Een masker wat niet alleen op mijn gezicht zit, maar ook op mijn gevoel. Niks kan me dan aan het janken maken en kan ik letterlijk over alles praten alsof het niets is, tot ik ons stulpje weer binnen ga en volledig instort. Er zijn ook dagen dat ik zielsgelukkig ben, dat ik geniet van elk moment en juist dan huil om elk dingetje. Het leven is dan ook prachtig en ben ik dankbaar voor alles, want ik heb drie geweldige dochters op de wereld gezet, ik heb een geweldige vent en de beste ouders. Ik zou met niemand willen ruilen, alleen blijft er ook op deze dagen altijd iets negatiefs te schrijven, want jij bent er niet meer.

Dus laat ik maar gewoon al het zonnige en sombere door elkaar schrijven. Dan klopt het ook meestal, als ik huil van verdriet en geluk tegelijkertijd. Het is namelijk gruwelijk confronterend en ontzettend mooi hoe ons leven is veranderd sinds je kleine zusje Nova Joy in ons leven is gekomen. Het gevoel dat ik in het begin had, vooral naar jou toe, is gelukkig weg. Ik voel me niet meer schuldig als ik intens geniet met die kleine bollie en heb ook niet meer het gevoel dat ik vreemd ga met Nova Joy. Nu zie ik ook hoe drie totaal verschillende dochters we op de wereld hebben gezet.

We zijn nu tien weken verder en je zusje doet het zo ontzettend goed. Soms te goed en dan ben ik bang dat er toch nog iets gaat gebeuren. Maar als dat stemmetje opkomt kijk ik gauw naar jouw foto (er staat er toch altijd wel één in het zicht) en bedenk me dan dat jij haar beschermengel bent. Dus genieten we allemaal. Luna, papa, mama, oma en iedereen die dichtbij je staat. Deze heerlijke bolle baby is dan ook een super makkelijk en relaxed. Het is ongelooflijk dat ze al doorslaapt en dat al zeven weken, wat betekent dat wij ook uitgerust wakker worden en vaak nog eerder dan je zussen.

Al is je zusje net twee maanden oud, ze is je al voorbij geraasd in de ontwikkeling. Dat punt was voor mij heel moeilijk. Opeens heb je er een kind bij die je wel bewust aankijkt, lacht, volgt en opeens haar handjes ontdekt. We zijn zo gewend om op een ander niveau contact te maken met een baby, want dat was jij tot het eind, onze reuzebaby. Het is dan ook niet te geloven dat het zo snel kan gaan.

Eigenlijk wil ik de tijd nu ook wel stil zetten. Hier op de bank, tussen twee van mijn drie meiden. Nog even niet werken. Nog even genieten van dit kleine meisje die nog zo haar moeder nodig heeft, net als jij dat altijd had. Nog even genieten dat de grootste stap die Luna maakt, alleen maar is dat ze van sport alleen naar huis mag lopen. Nog even uit de weg gaan dat 5 maart er weer aan komt. Je bent al bijna twee jaar dood. Dat is gewoon stom!

Love you, Izakak!

Kus Mama

Previous Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply