Iza

Lieve Iza,

Al toen je net één dag oud was, had ik heel erg de behoefte om alles op papier te zetten. Ik weet nog heel goed dat ik op 30 mei 2012 in het ziekenhuisbed mijn eerste brief aan jou schreef. We wisten net een paar uur dat het vreselijk mis zat in jouw hoofd. Ik kon niet veel anders doen dan jou verzorgen op die verschrikkelijke afdeling of even in mezelf keren door te schrijven, schrijven en nog eens schrijven. Aan jou, over jou, aan Luna en alles wat we te horen kregen van de artsen, verpleegkundigen en wie dan ook. Ik heb namelijk niet een heel sterk geheugen en nee, je vader minstens net zo slecht. En dan druk ik me nog lief uit.

Al snel voelde ik dat je verhaal de wereld in moest. Het rare is dat ik zelf niet echt een open boek ben en best anoniem door het leven wil gaan, maar jij was niet zomaar op deze aarde gekomen en in ons gezin. Al die levenslessen die jij nu al op ons bord gooide moesten verteld worden. Jij vertelde die aan mij met de pure liefde en energie die ons zo’n sterk team maakte.

Ik vond het fijn om te laten zien wat voor sterke en mooie meid jij was. Ik vond het fijn dat mensen er steun uit haalden. Ik vond het fijn als mensen iets relaxter in het leven gingen staan en ik vond het ook fijn om te weten dat we er niet alleen in stonden.

Na je dood bleef ik schrijven, maar zonder jou was ons team gebroken en wist ik niet goed hoe ik dit de wereld in kon gooien. Ik miste je zo, maar voelde me ook zo verbonden met je, vooral als ik schreef. Vaak dacht ik aan deze site en wilde ik weer schrijven aan de wereld hoe het is. Hoe mooi, confronterend, intens, heftig, gelukkig en vol liefde ons leven nu is. Dat we zo in het leven staan door jou! Maar ik durfde en kon het niet zonder jou.

Drie jaar, negen maanden en vijf dagen was je in ons leven en dit jaar komt het punt dat je ook zo lang uit ons leven bent. Een periode waar in ik heb moet leren leven zonder jou. Dit was soms voor mijn gevoel onmogelijk en onmenselijk, maar toch hielp jij me hierbij. Ik zocht je op, elke dag weer, foto’s, fotoboeken, filmpjes, in je kast snuffelen, door gewoon mijn ogen dicht te doen en door alles terug te lezen.

Al snel kwam het gevoel om ons verhaal op papier te zetten. Samen met jou een boek schrijven over wat voor ongelooflijk sterk team we zijn vanaf dag één tot voor altijd. Geen idee waar ik moest beginnen, zo veel hoofdstukken geschreven, zo vaak opnieuw begonnen, maar nooit was het voor niets. Dit waren onze momentjes samen, bewust in mezelf keren om terug te gaan naar jou. Nu begint het toch echt ergens op te lijken en als ik weer onzeker word en terug ga lezen, lijk jij te zeggen: Ja, mama, dit zijn wij!

Nu begin ik ook te geloven dat dit boek er gaat komen. We zijn nog niet eens op de helft, maar stiekem heb ik ook geen haast. Want elke minuut dat ik schrijf, ben ik weer een beetje bij je.

Ik hou van jou! Heel veel!

Kus Mama

Previous Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.