Iza

Lief Grietje,

Al een half jaar zit je in mijn buik en beginnen we steeds meer een band te krijgen. De eerste 4 maanden vond ik het doodeng dat je in me zat. Ik durfde je nog niet echt toe te laten, omdat ik bang was om je te verliezen. Misschien was ik ook wel bang dat je geen Iza was of juist zoals Iza zou zijn. Die tweestrijd zit nog steeds af en toe in mijn hoofd, maar sinds de vakantie beginnen we echt een team te worden. Een apart team, net als dat ik een team ben met Luna en dat ik altijd een team zal zijn met Iza. En jullie met z’n drieën als zussen al een echt team zijn.

De vakantie was ook heel speciaal. Bij Luna en Iza ben ik nooit in de zomer zwanger geweest en eerlijk gezegd was ik toen ook niet mooi zwanger, maar nu wel. Ik voel me prachtig met jou in me. Voor het eerst ging ik zonder schaamte in bikini en was ik trots op mijn buik die alle kanten op bewoog als ik ging liggen op het strand. Het waren gelukzalige weken waar we allemaal heerlijk zijn bijgekomen. We hebben zelfs je naam officieel op een slabbetje laten borduren. Nooit gedacht dat we het nog allemaal eens zouden worden, maar dit past bij je en hoort echt bij je.

Thuis komen is altijd even heftig, maar nu helemaal. Het werd tijd om een nieuw begin te maken in huis, want we hadden nog niks voor jou in huis, behalve wat kleren. Ondertussen staat het huis al vol met een box, kinderwagen, wiegje en zijn we begonnen aan de babykamer. Je krijgt echt je eigen kamer die in het niets lijkt op Iza’s kamer. Toch is het ook nog Iza haar kamer. Eerst keek ik elke avond naar binnen en zag ik de uil en spuugvlekken op de muur en bleef ik in gedachten even bij Iza hangen. Nu kijk ik naar een echte babykamer, jouw kamer. Achter de commode zie je nog steeds de spuugvlekken van je zus. Die zijn niet helemaal weg gegaan, al is er een laag verf over heen gegaan. Dat vinden we stiekem allemaal niet erg.

Nu is het wachten, lieve schat. Hoe groter en sterker je wordt, hoe meer ik je leer kennen en ik bang ben dat er iets mis gaat. Op vrijdag de 13e hebben we nog een echo in het VU en hoop ik dat je niet ingedaald ligt, zoals Iza dat toen deed en we je mooie gezonde hersens kunnen bekijken. Dan gaan we die laatste tien weken met iets meer rust in.

Voor het eerst in jaren kan ik niet wachten op de kerst, met jouw in onze armen.

We love you!

KUS Mama

 

Iza, Zwanger

De reis naar de 20 weken echo

Vrijdag hadden we eindelijk DE echo. We waren zelfs de hele dag vrij, terwijl we pas om 14.30 de afspraak hadden. Die ochtend duurde lang, heel lang. We zaten dan ook al vroeg in de auto, want ik moest me ook weer opnieuw inschrijven en dat kan wel wat tijd in beslag nemen.

Weet je nog?
Heel vaak begin ik een zin met: Weet je nog…..? Dit heeft eigenlijk altijd met Iza te maken en die zin hoef ik ook nooit af te maken als ik die tegen Martijn zeg. Het is dan altijd zo’n Izamomentje die weer sterk naar boven komt. Net zoals de autorit naar het VU. Onze eerste autorit naar het VU was levensgevaarlijk. Ik denk dat je nog beter aan de telefoon met een fles wijn op achter het stuur kan zitten. Het zou verboden moeten worden om te rijden terwijl je pasgeboren kind in de ambulance met de kinderarts onderweg is naar de Intensive Care.

Nu konden we er gelukkig wel om lachen. Net als het moment dat we de parkeergarage in reden en die keer naar boven kwam dat de liften het niet deden. We moesten een zware Iza omhoog tillen en de nog zwaardere, stomme kinderwagen ook. Het was een hels karwei waarbij maar één persoon van de-weet-ik-hoeveel-mensen zijn hulp aanbood en we met zweet onder onze oksels het ziekenhuis binnenkwamen.

Kom niet aan mijn kind!
Nu wordt de polikliniek best opgeknapt, dus waren het binnen maar een paar Weet-je-nogmomentjes. De eerste was de ruggenprik van Iza waar de neuroloog ons bijna de kamer uit duwde en het liefst geen pottekijkers bij haar ingreep wilde. Nu hadden deze neuroloog en wij al een verleden, helemaal geen goede band en dan houd ik me nog in. Alleen hielden wij als roofdieren onze Iza vast, wat er ook ging gebeuren, wij gingen de kamer niet uit.

Zo zaten we een beetje onze tijd uit te zitten in de wachtkamer, diverse mensen kwamen in en uitlopen. Wij waren met Iza altijd al een stel die er rare humor op na hield in het ziekenhuis en dat is zonder Iza zo gebleven. Of het de zenuwen zijn of niet, we hebben in ieder geval wel gelachen.

Wat doet u hier?
We werden naar binnen geroepen en terwijl de gyneacoloog haar verhaal begon, keek ik Martijn aan en kwam het laatste: Weet je nog…..? zonder dat ik hem uit hoefde te spreken. Het was namelijk een raadsel voor haar waarom we voor deze echo in het VU waren. Ooit waren we met Iza in het VU voor een huidbiopt, daar zouden ze genetisch materiaal uit halen en kijken of ze de oorzaak konden vinden. In de behandelkamer begon de arts over waar het plekje zat? Huh? Wat? Welk plekje? Hij had geen blik geworpen in haar dossier en hij dacht waarschijnlijk het vanzelfsprekende dan maar. Ook deze meneer staat niet hoog op onze lijst.

De gynaecoloog had geen informatie over ons verleden, dus daar kwam het hele verhaal en haar gezicht betrok. Van een licht, geïrriteerde blik kwam daar de geïnteresseerde, meelevende blik. Ik mocht gaan liggen en we gingen meteen kijken naar ons mooie Grietje. Haar hersenen zagen er goed uit, alles in de hersenen werd nagelopen en haar hoofdomtrek was niet kleiner dat gemiddeld. Na 40 minuten was ons drukke meisje helemaal nagelopen en op elk gebied gemiddeld. Wat een heerlijk gevoel!

Nu mogen we met 30 weken nog een keer terug komen voor dezelfde uitgebreide echo, omdat microcefalie ook later kan ontstaan in de zwangerschap. Al zijn we daar nu niet zenuwachtig voor en is het alleen maar fijn om nog een blik naar binnen te werpen. Het zit goed met Grietje en nu genieten! Van de vakantie, van mijn lieve man, mijn prachtige prinsesje, mijn perfecte uiltje in de hemel en die sterke bokser in mijn buik.

Zwanger

I’m weak and what’s wrong with that?

De afgelopen weken leven we een beetje op de automatische piloot. We staan op, werken, doen boodschappen, laten de hond uit en ’s avonds weer naar bed. Dan val ik in een droom die meestal dramatisch, heftig en gigantisch druk is en dat allemaal tegelijk. Afgewisseld met een plaspauze van minimaal drie keer en zodra mijn hoofd het kussen weer raakt gaat de droom weer door.

20 weken echo
Nu heeft dit alles natuurlijk te maken met de 20 weken echo. We doen natuurlijk alsof we gewoon doorleven en dat het allemaal goed gaat, maar ondertussen zijn we twee zwakke, uitgebluste figuren die ’s avonds helemaal instorten. Onbewust zijn we toch een heel klein beetje bang dat de hersens van Grietje niet goed zijn. Veel van mijn hysterische dromen gaan daar ook over, soms is ze een jongen, dan heeft ze geen hersens, dan blijkt het dat ik helemaal niet zwanger ben. Ik word er gek van.

Vaak komt het gevoel van schuld ook naar voren dat ik zo erg hoop dat het goed is, dat het lijkt alsof Iza niet goed genoeg was voor ons. Volgens mij heb ik ooit in een FAQ geschreven dat als we alles van tevoren hadden geweten we waarschijnlijk nooit aan een tweede waren begonnen. Achteraf is dat natuurlijk niet waar. Ik had geen minuut van die 3 jaar, 9 maanden en 5 dagen met Iza willen missen. Toch zouden we het niet trekken om weer zo’n zorgenmeisje op de wereld te zetten. Niet alleen voor ons, maar ook voor Luna niet. Dat maakt het voor Grietje weer verschrikkelijk als zij niet gezond zou zijn, houden we dan minder van haar dan van Iza of Luna.

Zo gaat het in mijn hoofd maar door en door. Het moet gewoon goed zijn vrijdag, dan kunnen we hoop ik opgelucht ademhalen en het van ons afzetten. Misschien worden we daarna weer een beetje levendige mensen, wat ook wel handig is als we een week later op vakantie gaan.

 

 

 

Zwanger

What’s in a name?

Een naam is wel één van de belangrijkste dingen die je je kind als eerste geeft. Het is iets waar ze zelf niks over te zeggen hebben en dat hun hele leven lang. Ik denk dat de meeste mensen hun eigen naam nooit aan zichzelf zullen geven. Ik in ieder geval niet. Ik loop al 35 jaar met Cinderella in mijn paspoort en daar heb ik al vaak een grappige opmerking over gekregen bij de douane, van een agent of van de enkeling die mijn naam voluit wist (tot nu).

Het is ook een moeilijk iets, omdat je het samen moet beslissen. Kleding, kinderwagen, de kinderkamer, dat kan ik nog allemaal wel naar mijn hand zetten. Ik beslis gewoon wat het leukste bij de kleine en bij ons past en gelukkig vindt Martijn (bijna) alles best. Dan de naam…. Dit is de derde keer dat we door dit proces gaan, maar het wordt er niet makkelijker op. We staan eigenlijk overal wel hetzelfde in, maar de naam?

Als het geslacht bekend is gaat er gelukkig meteen een halve lijst de prullenbak in. Die andere helft bekeken we met een schone blik en kon opeens ook een streep door elke naam. Als ik met een naam kwam keek meneer me aan met een blik: Meen je dat echt? Dan was hij weer te ordinair of rijmt er weer iets raars op. Als hij met een naam komt, heb ik eigenlijk altijd: Mwah. Of in de meeste gevallen konden we er al een gezicht bij plaatsen. Dat vind ik dan vooral zonde van de namen die ik heel leuk vind, maar dan een persoon erbij ken die ik helemaal niet leuk vind. Aangezien ik nogal veel mensen niet leuk vind, blijft er dus sowieso bijna niks te kiezen over.

Nu bleek de app: Zwitsal Babynamen een uitkomst. We konden eindelijk eens het Tindergevoel krijgen, door namen te swipen en als we samen een match hadden, kregen we een hartje onder in. Dat was leuk voor een week (maar dat schijnt met Tinder ook zo te zijn). Na die week hadden we wel 7 matches, waar toch niet DE naam tussen zat, tenminste dat denken we nu dan.

Dus gingen we door, alleen de namen die na die week op de app voorbij kwamen waren zo extreem dat Cinderella er niks bij is (en die kwam ook voorbij). De app ziet ons waarschijnlijk als niet normale mensen, wat dan wel weer klopt, die een niet normale naam willen. Dat klopt dan weer niet. We willen gewoon een leuke naam die me niet doet denken aan iemand anders en waar mijn kind niet mee voor gek loopt. Is dat nou zo moeilijk?