Blogs, Zwanger

Je zal wel streng onder controle staan?

Die vraag krijg ik heel veel en eerst was mijn antwoord ook: Ja, ik word goed in de gaten gehouden. Nu ik erover nadenk ben ik een “normale” zwangere, zover ik als persoon überhaupt normaal kan zijn, maar dat terzijde.

Die eerste weken hebben we inderdaad veel echo’s en onderzoeken gehad, maar die hadden eigenlijk niks te maken met Iza. Ik kreeg heel snel een echo, omdat we echt geen idee hadden hoe ver ik zwanger was. Hoe dan? Hoor ik jullie denken, maar dat is weer een ander verhaal.
Een paar weken later kregen we een termijnecho en door de dikke nekplooi een week later weer. Door die dikke nepnekplooi besloten we toch een NIPT te doen waar (voor mijn gevoel) liters bloed werd afgenomen. Dan nog de pretecho voor het geslacht en viola, we kunnen al een fotoboek aanleggen voor Grietje.

Het enige wat echt medisch is, is de 20weken echo over drie weken in het ziekenhuis waar we zo ontzettend veel goede herinneringen aan hebben. NOT. Dit is natuurlijk wel heel spannend. Hoe zullen de hersenen er uit zien? We kunnen ons allebei niet voorstellen dat het weer mis is, maar we zullen blij zijn als dit voorbij is en alles er goed uit ziet.

Verder loop ik dus gewoon bij de verloskundige. Schatten van meiden die natuurlijk wel helemaal op de hoogte zijn van onze situatie. Ik mag zelfs extra het hartje tussendoor komen luisteren als ik dat wil en dat geeft me al rust. Het gevoel dat ik altijd kan bellen als ik bang ben dat er iets aan de hand is.

Ik ga er dan ook vanuit, als het na 20 weken allemaal goed zit, dat ik lekker normaal verder kan zwangeren en in mijn eigen bed, zonder poespas het kleine meisje er uit kan poepen.

 

Blogs, Zwanger

Zwangerschapskilo’s

Het blijft een beladen onderwerp: Aankomen tijdens de zwangerschap. Natuurlijk zijn er altijd van die prachtige voorbeelden van vrouwen die max 10 kilo aankomen en binnen een maand weer op hun oude gewicht zitten. Of van de helse verhalen van vrouwen die 9 maanden misselijk zijn en daardoor niks aankomen, maar het liever wel hadden gewild. Maar voor de meeste mama’s, mama-to-be’s en soms ook papa’s die last hebben van deze zwangerschapskwaal is het gewoon het minst leuke van zwanger zijn.

Op het moment dat ik zwanger raakte van Luna gingen bij mij alle remmen los. Ik stopte op dat moment ook met roken, dus dat ik in het begin zou aankomen had ik wel verwacht. Ik had totaal geen last van misselijkheid en ging al heel snel van 60 naar 65 kilo en toen was de baby nog een erwtje in mijn buik. Dus het was allemaal puur vet. Ik leerde de medewerkers van de McDonalds persoonlijk kennen en bij het benzinestation waren de marsijsjes niet om aan te slepen. Het kon me ook niks schelen, tot ik een maand voor ik moest bevallen bijna de 90 kilo aantikte op de weegschaal. Ik heb vanaf dat moment niet meer op de weegschaal gestaan en zeg dus nu altijd dat ik toen 30 kilo was aangekomen, maar dat zullen er minstens 35 zijn.

Het kwam uiteindelijk weer goed. Niet door streng te lijnen, maar door weer normaal te doen. Het duurde ongeveer een jaar en die laatste 3 kilo gingen er niet meer af. Toch was ik niet echt onder de indruk van wat er allemaal met mijn lichaam was gebeurd, dus toen ik zwanger werd van Iza kwam het niet in me op het rustig aan te doen. Nu scheelde het dat ik een meisje van nog geen twee jaar om me heen had rennen en ik nu een appelverslaving had, toch was ik op het einde meer dan 20 kilo zwaarder.

Het enige voordeel van de helse kraamweek in ziekenhuizen met Iza was dat je geen moment in bed ligt, kilometers loopt, leeft op koffie en sigaretten en je dus binnen een week weer in je oude kleding past.

Drie maal is scheepsrecht, dus hoop ik dat het deze keer een beetje meevalt. De vorige keren was ik nog onder de 30 jaar en nu ben ik al 35, dus dat zal niet echt meewerken met het herstel. Gelukkig vallen mijn eetbuien nog mee, al zijn de broodjes kaas niet om aan te slepen. De teller staat nu op +1,5 kilo. Het scheelt wel dat ik ’s avonds heel moe ben, te moe zelfs om te eten en dus maar naar bed ga. Niet gezellig voor mijn lieftallige echtgenoot, maar wel goed voor de kilo’s.

Toch weet ik zeker dat als de zomer voorbij is, ik minder moe ben en we de avonden op de bank in onze onesie netflix liggen te kijken, dat de bitterballen, chips, broodjes shoarma en kaasjes weer op tafel komen. Ik ben benieuwd wat de eindstand over 5 maanden is en ik zal jullie daar een eerlijke uitslag van geven. Hebben jullie nog eerlijke, schaamteloze, kiloknallende zwangerschapsverhalen?

Ik zie net dat de Marsijsjes in de aanbieding zijn, dus ik sla alvast een paar dozen in.

 

 

Iza

It’s a GIRL

Natuurlijk heeft Iza gelijk. Kinderen kunnen best vaak liegen en bedriegen, maar toen Luna vertelde dat Iza haar verteld had dat ze een zusje zouden krijgen wist ik het wel zeker.

Maandag hadden we de echo om het geslacht te bepalen. Aangezien de 20 weken echo een lange, medische en niet zo’n gezellige is, vonden we het wel een leuk idee om Oma en Luna nog een keer mee te nemen voor een echo. Eerlijk gezegd was vooral Luna te nieuwsgierig wat het zou worden en nog vier weken met zo’n zenuwpees in huis zou voor alle partijen een uitputtingslag zijn.

Nu vond ik het een heel leuk idee om bij het kijken van het geslacht niet te kijken en de echoscopiste het geslacht in een envelop te laten doen. Een taart te laten maken met als vulling roze of blauw. Mevrouw Grietje (tja, Harry kan niet meer) werkte niet mee en na veel in mijn buik porren opende ze toch haar benen en zaten we zenuwachtig met een envelop in de auto. Ik gooide meteen de envelop in de bus van de vriendin die de taart ging maken, zodat we niet stiekem nog gingen kijken. Ik heb goede zelfkennis.

Die nacht droomde ik alleen maar over taarten, roze, blauw, geen kleur. Die avond was het zover en oh wat was de taart mooi!!! Zonde om aan te snijden, maar dat was toch het eerste wat we deden toen we allemaal aan tafel zaten. De spanning was om te snijden en ja hoor! Rozer dan roze!! Martijn was toch een beetje in shock, niet alleen omdat hij echt dacht dat het een jongen werd, maar natuurlijk ook vanwege het feit dat hij het weer zwaar gaat krijgen met al die meiden in huis.

Gelukkig hebben we nog wel een echo, want het verhaal dat ik deze week hoorde van iemand op mijn werk dat ze een echo had met 32 weken van een ervaren gynaecoloog die zei dat het een meisje werd en het bij de geboorte toch echt een jongen was maakte me wel aan het lachen. Dus toch nog maar even na checken bij de 20 weken echo, voordat Harry straks met meisjeskleding en een meisjesnaam door het leven moet.

Iza, Zwanger

Het grote nieuws

Het grote nieuws is bij de meeste lezers al bekend. Aangezien er veel lezers uit het dorp zijn waar ik vandaan kom en in een dorp gaat nieuws snel. Heel snel, maar misschien zijn er nog een paar lezers die ik kan verbazen, die om gaan vallen van hun stoel en die met heel veel vragen zitten.

Ik ben zwanger!

Al 16 weken ben ik zwanger van een klein mensje dat in mijn buik groeit. Hoe verschrikkelijk spannend deze zwangerschap ook is, ik geniet er met volle teugen van. Al voor Iza haar geboorte hadden we altijd het idee gehad dat we drie kinderen zouden krijgen. Zelfs toen Iza pas geboren was en we in de hel zaten was één van de eerste dingen die ik dacht: Laten we snel nog een “normaal” broertje of zusje maken voor Luna. In de jaren daarop waren we vooral bang dat het toch iets genetisch zou zijn en ging ons verlangen naar nog een kind van het ene naar het andere uiterste. Ik dacht heel vaak: Laten we er voor gaan! Maar die gedachte werd net zo vaak afgewisseld met: No way, veel te eng. Geen kids meer voor ons.

Nu is er toch een derde op komst. Het is doodeng, heel dubbel, ontzettend mooi en zo verdrietig. De eerste weken waren ook gruwelijk spannend. Gelukkig kregen we al snel een echo en zagen we met 6 weken al een hartje kloppen. Luna voelde natuurlijk aan dat er iets aan de hand was en na een speurtocht naar woorden kwam er de zin: Mama heeft een baby in haar buik.
Met 11 weken zagen ze op de echo een verdikte nekplooi en besloten we toch een NIPT te doen en moesten we een week later terug voor de echo. Na een hele lange week bleek dat de dikke nekplooi verdwenen was en de NIPT uitslag goed.

Al zal de hele zwangerschap echt niet zorgeloos zijn en kunnen we niet wachten op de uitgebreide medische 20weken-echo in het VU, ik voel me heel goed. Speciaal ook en fysiek heel sterk. Emotioneel zit ik in een achtbaan, van labiel naar happy. Ik ben altijd al een jankerd geweest, maar nu jank ik nog meer en praat ik de hele dag tegen Iza en “Harry”. Ik vind het de laatste tijd weer zo oneerlijk dat Iza geen kans heeft gehad en dan zie of hoor ik verhalen van ernstig gehandicapte kindjes die wel vrolijk zijn, helder zijn en niet constant pijn lijden. Dat had ik Iza zo gegund en dat had ze ook meer dan verdiend.

Het ergste is natuurlijk dat er nooit een prachtig plaatje zal zijn van onze drie kinderen bij elkaar. Iza en “Harry” zullen elkaar nooit leren kennen in dit leven. Al zijn we straks met drie kinderen compleet, zonder Iza zal het echte leven nooit meer compleet voelen.

Toch weet ik zeker dat Iza van boven met een grote glimlach mee kijkt en natuurlijk al weet of ze een broertje of een zusje krijgt. Luna vertelde dat Iza dat haar al verteld heeft en dat er weer een meisje op komst is. Ik kan me ook niet voorstellen dat, hoe anders zwanger ik ook ben, er een jongen in mijn buik groeit.

Vanavond zullen we de taart aansnijden en weten aan wat voor kleren ik de komende tijd mijn geld aan ga uitgeven! Wordt vervolgd…..