Iza, Zwanger

De reis naar de 20 weken echo

Vrijdag hadden we eindelijk DE echo. We waren zelfs de hele dag vrij, terwijl we pas om 14.30 de afspraak hadden. Die ochtend duurde lang, heel lang. We zaten dan ook al vroeg in de auto, want ik moest me ook weer opnieuw inschrijven en dat kan wel wat tijd in beslag nemen.

Weet je nog?
Heel vaak begin ik een zin met: Weet je nog…..? Dit heeft eigenlijk altijd met Iza te maken en die zin hoef ik ook nooit af te maken als ik die tegen Martijn zeg. Het is dan altijd zo’n Izamomentje die weer sterk naar boven komt. Net zoals de autorit naar het VU. Onze eerste autorit naar het VU was levensgevaarlijk. Ik denk dat je nog beter aan de telefoon met een fles wijn op achter het stuur kan zitten. Het zou verboden moeten worden om te rijden terwijl je pasgeboren kind in de ambulance met de kinderarts onderweg is naar de Intensive Care.

Nu konden we er gelukkig wel om lachen. Net als het moment dat we de parkeergarage in reden en die keer naar boven kwam dat de liften het niet deden. We moesten een zware Iza omhoog tillen en de nog zwaardere, stomme kinderwagen ook. Het was een hels karwei waarbij maar één persoon van de-weet-ik-hoeveel-mensen zijn hulp aanbood en we met zweet onder onze oksels het ziekenhuis binnenkwamen.

Kom niet aan mijn kind!
Nu wordt de polikliniek best opgeknapt, dus waren het binnen maar een paar Weet-je-nogmomentjes. De eerste was de ruggenprik van Iza waar de neuroloog ons bijna de kamer uit duwde en het liefst geen pottekijkers bij haar ingreep wilde. Nu hadden deze neuroloog en wij al een verleden, helemaal geen goede band en dan houd ik me nog in. Alleen hielden wij als roofdieren onze Iza vast, wat er ook ging gebeuren, wij gingen de kamer niet uit.

Zo zaten we een beetje onze tijd uit te zitten in de wachtkamer, diverse mensen kwamen in en uitlopen. Wij waren met Iza altijd al een stel die er rare humor op na hield in het ziekenhuis en dat is zonder Iza zo gebleven. Of het de zenuwen zijn of niet, we hebben in ieder geval wel gelachen.

Wat doet u hier?
We werden naar binnen geroepen en terwijl de gyneacoloog haar verhaal begon, keek ik Martijn aan en kwam het laatste: Weet je nog…..? zonder dat ik hem uit hoefde te spreken. Het was namelijk een raadsel voor haar waarom we voor deze echo in het VU waren. Ooit waren we met Iza in het VU voor een huidbiopt, daar zouden ze genetisch materiaal uit halen en kijken of ze de oorzaak konden vinden. In de behandelkamer begon de arts over waar het plekje zat? Huh? Wat? Welk plekje? Hij had geen blik geworpen in haar dossier en hij dacht waarschijnlijk het vanzelfsprekende dan maar. Ook deze meneer staat niet hoog op onze lijst.

De gynaecoloog had geen informatie over ons verleden, dus daar kwam het hele verhaal en haar gezicht betrok. Van een licht, geïrriteerde blik kwam daar de geïnteresseerde, meelevende blik. Ik mocht gaan liggen en we gingen meteen kijken naar ons mooie Grietje. Haar hersenen zagen er goed uit, alles in de hersenen werd nagelopen en haar hoofdomtrek was niet kleiner dat gemiddeld. Na 40 minuten was ons drukke meisje helemaal nagelopen en op elk gebied gemiddeld. Wat een heerlijk gevoel!

Nu mogen we met 30 weken nog een keer terug komen voor dezelfde uitgebreide echo, omdat microcefalie ook later kan ontstaan in de zwangerschap. Al zijn we daar nu niet zenuwachtig voor en is het alleen maar fijn om nog een blik naar binnen te werpen. Het zit goed met Grietje en nu genieten! Van de vakantie, van mijn lieve man, mijn prachtige prinsesje, mijn perfecte uiltje in de hemel en die sterke bokser in mijn buik.

Previous Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply