Iza

You should be here

Lieve Iza,

Er gaat geen dag voorbij dat ik me afvraag of je nog ergens om ons heen bent. Vaak wil ik het geloven door bepaalde signalen, maar zeker weten zullen we het nooit. Zou je naar ons kunnen kijken en trots op ons zijn hoe we verder gaan in het leven. Ik hoop het wel, toch als papa, mama of Luna verdrietig is, ben ik bang dat jij daar ook verdrietig van wordt. Hoe erg we ons best ook doen om door te gaan, elk geluksmomentje heeft een randje. Een randje van verdriet.

Je kan niet soms intens gelukkig zijn, als je ook niet soms intens veel verdriet hebt. Daar ben ik nu wel achter. Dat is helemaal niet erg, het is juist weer iets waar ik zo blij mee ben dat jij dat ons hebt geleerd. Toch is het allemaal ronduit klote, al verbergen we dat voor de buitenwereld. Soms verbergen we het ook voor onszelf, zijn we net dat gelukkige gezin zonder dat we die zware backpack meezuilen. De rest van de tijd zijn we ook dat gelukkige gezin, maar met die zware rugzak. Nog altijd als ik twee zusjes zie van rond Luna en jouw leeftijd heb ik letterlijk pijn in mijn hart. Of ze nou spelen, handje vasthouden of ruzie maken. Nu breekt de zomervakantie aan en zou je misschien wel naar groep twee zijn gegaan! Zo gaat dat honderd keer op een dag door. Ik sta (gelukkig) nog elke dag met je op en ga met je naar bed. Vooral dat naar bed gaan moment is nog het ergst.

Het moment dat ik ’s avonds Luna een kus (of tien) ga geven en dan ook nog even in jouw kamer kijk. Het was vroeger altijd zo heerlijk aan het einde van de dag, jij en Luna hadden precies hetzelfde slaapkoppie die ik wel op kon vreten en op dat ogenblik was de liefde voor jullie ook precies hetzelfde. Nu kijk ik in je kamer en zie ik al een andere prachtige kast en commode staan en is het dubbel dat het niet alleen meer jouw kamer is, maar straks ook Grietje haar kamer.

Je wordt gewoon een grote zus! Dat is toch niet te bevatten, voor mama nog steeds niet. Ik voel me echt al moeder van drie prachtige dochters, al is er maar één die ik nu nog echt vast kan houden. Als alles goed gaat komt Grietje daar over vijf maanden bij, maar jou kan ik nooit meer vast houden. Klopt niet, mag niet, wil ik niet. Dat blijft voor de rest van ons leven, dag in, dag uit gewoon ronduit Kut.

Ik hou van je! Ik mis je! Voor altijd en altijd!

Kus Mama

Previous Post Next Post

You Might Also Like

2 Comments

  • Reply Janine 18/07/2017 at 22:12

    Wat ontzettend mooi verwoord, recht uit jouw hart, recht in dat van ons, de mensen die jullie mogen volgen via jouw blog. Iza zal altijd bij jullie zijn. En Grietje, die krijgt 2 fantastische zussen, 1 hier op aarde en 1 als beschermengel!

  • Reply José Roos 18/07/2017 at 21:41

    Prachtig en ontroerend geschreven Cindy. Ik kan me voorstellen dat je een heel dubbel gevoel hebt: vreugde vanwege de zwangerschap en verdriet vanwege het verlies van jullie dochtertjes. Ik wens je veel sterkte met deze tegenovergesteld gevoelens.

  • Leave a Reply