Iza

3 jaar, 9 maanden en 5 dagen verder…..

Lieve Iza,

Vandaag is de dag aangekomen dat je net zo lang dood bent, als dat je geleefd hebt. Het is met geen woord te beschrijven hoe dit voelt. Ik wil het ook niet bevatten, want dat maakt het nog pijnlijker. De afgelopen drie jaar, negen maanden en vijf dagen zijn vaak als een roes aan me voorbij gegaan. Overleven is soms alles even op de achtergrond parkeren, zodat je door kan gaan met leven en de dagelijkse dingen kan doen. Tot het van binnen overstroomt en je helemaal leeg loopt. Nu had ik nog wel een soort houvast, want vanaf het begin dat ik het zonder je moest stellen was mijn doel om samen met jou een boek te schrijven. Dit zou ons momentje samen zijn. Alle woorden die ik op papier zou tikken waren we weer even samen, maar niet alleen dat. Ik ging ook weer bewust je hele leven beleven. 

Het begin leek het makkelijkst om op papier te zetten. Je geboorte, de kraamweek in het ziekenhuis, de periode op de Intensive Care en daarna het thuis komen en eindelijk ons leven als gezin beginnen rolde vanzelf op het papier. Wel twintig keer begon ik opnieuw. Ik wist daarna ook niet meer hoe ik verder moest, dus bleef het liggen. Voelde ik de druk om te schrijven, want we moesten samen zijn, maar lukte het gewoon niet. De eerste hoofdstukken liet ik aan verschillende mensen lezen en iedereen vond het mooi, maar die zijn natuurlijk ook wel bevooroordeeld. 

Ik gaf het even op en bleef aan je schrijven in mijn dagboek. Wat er allemaal gebeurde. Hoe stom ik het vond dat je er niet meer was. Hoe stom ik andere mensen vond. Hoe moeilijk ik het verplichte leven vond. Hoe zwaar het verdriet van Luna en Martijn me viel. Aan jou kan ik nog steeds alles kwijt. 

Opeens kwam daar het punt dat jij een teken gaf hoe het boek moest gaan worden en als een idioot begon ik weer met schrijven. Uren meditatie zijn er aan vooraf gegaan, liters thee gingen mijn mond in en liters tranen stroomden over mijn wangen. En zie hier het resultaat. Op de dag die ik voor ogen had, is ons boek geschreven. Alles staat op papier!

Nu komt de periode van redigeren, vormgeven en uitgeven. Gelukkig val ik dus nog niet in een gat na deze dag. Want ik vind deze dag gewoon echt kut. Alsof je aan het vervagen bent, maar dat mag nooit gebeuren. 

Ik blijf je schrijven en samen heb ik het gevoel dat ik de wereld een klein beetje aan kan. Dat jij ons de richting geeft die we moeten gaan en ons, maar vooral je zussen bij staat. 

Zo trots op jou, mijn geweldige meisje die ons zo rijk heeft gemaakt! 

Love you! 

Iza

Lieve Iza,

Al toen je net één dag oud was, had ik heel erg de behoefte om alles op papier te zetten. Ik weet nog heel goed dat ik op 30 mei 2012 in het ziekenhuisbed mijn eerste brief aan jou schreef. We wisten net een paar uur dat het vreselijk mis zat in jouw hoofd. Ik kon niet veel anders doen dan jou verzorgen op die verschrikkelijke afdeling of even in mezelf keren door te schrijven, schrijven en nog eens schrijven. Aan jou, over jou, aan Luna en alles wat we te horen kregen van de artsen, verpleegkundigen en wie dan ook. Ik heb namelijk niet een heel sterk geheugen en nee, je vader minstens net zo slecht. En dan druk ik me nog lief uit.

Al snel voelde ik dat je verhaal de wereld in moest. Het rare is dat ik zelf niet echt een open boek ben en best anoniem door het leven wil gaan, maar jij was niet zomaar op deze aarde gekomen en in ons gezin. Al die levenslessen die jij nu al op ons bord gooide moesten verteld worden. Jij vertelde die aan mij met de pure liefde en energie die ons zo’n sterk team maakte.

Ik vond het fijn om te laten zien wat voor sterke en mooie meid jij was. Ik vond het fijn dat mensen er steun uit haalden. Ik vond het fijn als mensen iets relaxter in het leven gingen staan en ik vond het ook fijn om te weten dat we er niet alleen in stonden.

Na je dood bleef ik schrijven, maar zonder jou was ons team gebroken en wist ik niet goed hoe ik dit de wereld in kon gooien. Ik miste je zo, maar voelde me ook zo verbonden met je, vooral als ik schreef. Vaak dacht ik aan deze site en wilde ik weer schrijven aan de wereld hoe het is. Hoe mooi, confronterend, intens, heftig, gelukkig en vol liefde ons leven nu is. Dat we zo in het leven staan door jou! Maar ik durfde en kon het niet zonder jou.

Drie jaar, negen maanden en vijf dagen was je in ons leven en dit jaar komt het punt dat je ook zo lang uit ons leven bent. Een periode waar in ik heb moet leren leven zonder jou. Dit was soms voor mijn gevoel onmogelijk en onmenselijk, maar toch hielp jij me hierbij. Ik zocht je op, elke dag weer, foto’s, fotoboeken, filmpjes, in je kast snuffelen, door gewoon mijn ogen dicht te doen en door alles terug te lezen.

Al snel kwam het gevoel om ons verhaal op papier te zetten. Samen met jou een boek schrijven over wat voor ongelooflijk sterk team we zijn vanaf dag één tot voor altijd. Geen idee waar ik moest beginnen, zo veel hoofdstukken geschreven, zo vaak opnieuw begonnen, maar nooit was het voor niets. Dit waren onze momentjes samen, bewust in mezelf keren om terug te gaan naar jou. Nu begint het toch echt ergens op te lijken en als ik weer onzeker word en terug ga lezen, lijk jij te zeggen: Ja, mama, dit zijn wij!

Nu begin ik ook te geloven dat dit boek er gaat komen. We zijn nog niet eens op de helft, maar stiekem heb ik ook geen haast. Want elke minuut dat ik schrijf, ben ik weer een beetje bij je.

Ik hou van jou! Heel veel!

Kus Mama

Iza

Lieve Iza,

Altijd als ik aan je schrijf weet ik nooit of ik positief of negatief moet beginnen. Er zijn dagen dat er helemaal niks positiefs te schrijven is. Dat ik de hele dag de gordijnen dicht houd en als ik al de deur uit moet een masker op zet. Een masker wat niet alleen op mijn gezicht zit, maar ook op mijn gevoel. Niks kan me dan aan het janken maken en kan ik letterlijk over alles praten alsof het niets is, tot ik ons stulpje weer binnen ga en volledig instort. Er zijn ook dagen dat ik zielsgelukkig ben, dat ik geniet van elk moment en juist dan huil om elk dingetje. Het leven is dan ook prachtig en ben ik dankbaar voor alles, want ik heb drie geweldige dochters op de wereld gezet, ik heb een geweldige vent en de beste ouders. Ik zou met niemand willen ruilen, alleen blijft er ook op deze dagen altijd iets negatiefs te schrijven, want jij bent er niet meer.

Dus laat ik maar gewoon al het zonnige en sombere door elkaar schrijven. Dan klopt het ook meestal, als ik huil van verdriet en geluk tegelijkertijd. Het is namelijk gruwelijk confronterend en ontzettend mooi hoe ons leven is veranderd sinds je kleine zusje Nova Joy in ons leven is gekomen. Het gevoel dat ik in het begin had, vooral naar jou toe, is gelukkig weg. Ik voel me niet meer schuldig als ik intens geniet met die kleine bollie en heb ook niet meer het gevoel dat ik vreemd ga met Nova Joy. Nu zie ik ook hoe drie totaal verschillende dochters we op de wereld hebben gezet.

We zijn nu tien weken verder en je zusje doet het zo ontzettend goed. Soms te goed en dan ben ik bang dat er toch nog iets gaat gebeuren. Maar als dat stemmetje opkomt kijk ik gauw naar jouw foto (er staat er toch altijd wel één in het zicht) en bedenk me dan dat jij haar beschermengel bent. Dus genieten we allemaal. Luna, papa, mama, oma en iedereen die dichtbij je staat. Deze heerlijke bolle baby is dan ook een super makkelijk en relaxed. Het is ongelooflijk dat ze al doorslaapt en dat al zeven weken, wat betekent dat wij ook uitgerust wakker worden en vaak nog eerder dan je zussen.

Al is je zusje net twee maanden oud, ze is je al voorbij geraasd in de ontwikkeling. Dat punt was voor mij heel moeilijk. Opeens heb je er een kind bij die je wel bewust aankijkt, lacht, volgt en opeens haar handjes ontdekt. We zijn zo gewend om op een ander niveau contact te maken met een baby, want dat was jij tot het eind, onze reuzebaby. Het is dan ook niet te geloven dat het zo snel kan gaan.

Eigenlijk wil ik de tijd nu ook wel stil zetten. Hier op de bank, tussen twee van mijn drie meiden. Nog even niet werken. Nog even genieten van dit kleine meisje die nog zo haar moeder nodig heeft, net als jij dat altijd had. Nog even genieten dat de grootste stap die Luna maakt, alleen maar is dat ze van sport alleen naar huis mag lopen. Nog even uit de weg gaan dat 5 maart er weer aan komt. Je bent al bijna twee jaar dood. Dat is gewoon stom!

Love you, Izakak!

Kus Mama

Iza

Drie maal is scheepsrecht

Kinderen maken is net als pannenkoeken bakken. De eerste verpest je, de tweede klopt niet helemaal en de derde is perfect. Ik kan helemaal geen pannenkoeken bakken, dus dat zou niet veel goeds betekenen voor de toekomst.

Luna is natuurlijk wel heel goed gelukt, al is het op één punt helemaal mis gegaan. Als nieuwe ouders zonder opvoedboeken en regels gingen wij op gevoel mama en papa zijn. Nu begint het loslaten van je kind bij de geboorte al. En dan bedoel ik het letterlijk loslaten. Wij hebben alle adviezen daarin niet opgevolgd. Wat nou, een kind moet zelf in slaap leren vallen. Altijd lag Luna in iemands armen en daar viel ze ook in slaap. Slapen met een baby op je is het meest ontspannende wat er is, dus voor iedereen is het een veilig gevoel. Nu konden we Luna ook makkelijk weg leggen als ze sliep, dus verhuisde ze makkelijk naar de box, wieg of uiteindelijk haar eigen bed. Nooit over nagedacht dat als ze straks zeven zou zijn ze nog steeds in onze armen in slaap zou moeten vallen.

Bij Iza hadden we het excuus dat er geen handboeken zijn voor gehandicapte kinderen. Al helemaal niet als ze epilepsie hebben en je altijd op je hoede moet zijn. Dus al hadden we van tevoren het idee het anders te doen bij haar, is dit natuurlijk nooit gelukt. Ook Iza viel altijd met één van ons in slaap en waren we 80% van de tijd vlakbij haar om alleen al te checken of ze het nog deed.

Maar drie maal is scheepsrecht, dus toen ik zwanger was van deze kleine drol waren we het al snel eens dat we het nu anders moesten gaan doen op dit gebied. Het is altijd heerlijk geweest om bij Luna in bed te kruipen en samen een boekje te lezen, waarna kind en ouder samen in slaap vielen. Toch begint het nu een dingetje te worden. Zodra ik Luna haar hand loslaat om uit bed te stappen gaan haar ogen wijd open en mag ik echt niet naar beneden, met huil- en smeeksessies tot gevolg. Nu beginnen we bij Luna dus van voor af aan en moeten we het langzaam opbouwen. Dit moet bij Nova-Joy dus vanaf het begin goed gaan.

Alleen is het loslaten voor moeders ook een ding. Eerlijk gezegd vind ik het heerlijk om de hele avond met een slapend kind op mijn borst te netflixen en ondertussen bediend te worden door Martijn. Daar zijn ook veel excuusjes voor te bedenken, want ze zijn maar zo kort klein, die liefde die door beiden heen stroomt en je moet deze momenten koesteren. Toch is Nova-Joy nu net boven zelf in slaap gevallen. Een schouderklopje voor ons, maar wel langzaam opbouwen. Voor mama dan!