Iza

Afscheid nemen bestaat niet

Lieve Iza,

Het moment dat jij je laatste zucht uitblies zullen we nooit vergeten. Dat moment was het begin van de ergste weken van ons leven en van jouw welverdiende rust. Ik stortte meteen in, fysiek en mentaal. Zo ziek heb ik me nog nooit gevoeld en de letterlijke pijn in mijn hart is onbeschrijflijk. Van 24 uur per dag in opperste paraatheid naar totaal uitgeblust zonder kracht en energie in bed liggen is een te grote ommezwaai. Toch leek het er op dat als ik er tegen vocht het alleen maar erger werd. Dus namen je papa en oma alles over.

Gelukkig lag je nog heerlijk bij ons, dus kon ik ouderwets nog in die box hangen en je haren strelen, kusjes geven op je veel te koude koppie. Dat de echte Iza weg was, was wel duidelijk. In die week realiseer je je ook opeens dat ondanks dat je niks kon, je zo’n eigen karakter had en zoveel liefde. Dat was opeens weg. Een week lang moesten we ons sterk maken voor het afscheid, wat kwamen er lieve mensen en ontzettend veel kaarten en bloemen. De teksten en de bloemstukken hebben zo’n indruk op ons gemaakt. Ik geloof zeker dat als ik straks als ik oud ben naar je toe kom en we naar beneden kijken jij toch wel een opmerking zal maken over het verschil in bloemen. Groot gelijk ook! Jij verdient die bloemen en het geweldige afscheid.

Want wat was het mooi en wat waren er ontzettend veel lieve mensen. Niet normaal die lange stoet die omhoog liep om jou een laatste eer te bewijzen en ons te steunen. Het was indrukwekkend hoe je papa kon spreken over onze geweldige tijd met jou en hoe alle kinderen om de kist heen lief luisterden naar het bellenblaasverhaal en massaal bellen gingen blazen. Wat zal jij veel post hebben gehad en nog krijgen, want Luna en wij blazen ze nog elke dag naar je.
Het zwaarst was dat we je kist achter moesten laten. We hebben je nog nooit achter gelaten! Dit kon gewoon niet waar zijn.  Gelukkig voelde het oplaten van de ballonnen buiten als een “luchtig” iets met die  grote hoeveelheid mensen en ballonnen.

Toch bleek de volgende dag dat vooral ik een grote knop had omgezet voor die bewuste dag. De koorts kwam in alle hevigheid terug en ik voelde me nog zieker. Totaal in mijn bubbel en niet in staat om de buitenwereld aan te gaan. Ondertussen gingen je papa en lieve zus door op hun manier. Je papa is zo sterk, wat heb jij een geluk gehad dat je deze papa hebt gehad. Al mist hij je tot op het bot, hij weet precies dat alles goed is zoals het is. Luna heeft het steeds meer over je en maakt geweldige dingen, dus je kast zal straks heel vol zitten met een mooi boek en tekeningen van Luna. Toch gaat ze gelukkig ook door met haar vrolijke leventje, wat ze ook zo verdiend. Zij is nu onze reden om door te gaan, niks is mooiers dan het knuffelen van je geweldige zus.

Mama is fysiek weer beter en ik kom zelfs met kleine stapjes weer onder de mensen en de deur uit. Dat is nog erg moeilijk, want naar de buitenwereld toe moet je een ander mens zijn en een knop omzetten, want alleen bij je papa, oma, opa, tante en je lieve zus kan ik echt mezelf loslaten, die knop kan ik nog niet altijd vinden.
Het leven gaat gewoon door, dat zie ik overal. Al is dit moeilijk te begrijpen, hoe kan het leven doorgaan zonder jou. Ik mis de zorgknop die om ging ‘s ochtends niet. Het medicijnen maken, voeding, spugen, aanvallen en alles in de gaten houden en zorgen dat alles in huis was. Maar ik mis onze momenten des te meer. Hoe keihard het soms binnenkomt dat we nooit meer samen knuffelen, zoenen, slapen en dat ik alles tegen je kan zeggen. Dat doe ik nog steeds, tegen je praten, als ik alleen ben. Dat blijf ik ook altijd doen en je foto zoenen is niks vergeleken je heerlijke koppie en bekkie. Op de heftige momenten denk ik dat ik het echt niet aan kan om je nooit meer vast te houden, te voelen.
Ondertussen heb ik 400 foto’s laten afdrukken van jouw mooiste periode uit ons leven, want het is prachtig om te zien hoeveel geweldige dagen we hebben gehad en hoeveel je toch gelachen hebt. Met een lach en een traan is eindelijk de muur in de gang bedekt met de meest geweldige foto’s. Onze herinneringsmuur.

We blijven samen voor altijd, je hebt ons leven zo verrijkt en zoveel liefde gegeven. Ook al is het moeilijk, weet ik dat we samen met papa en je grote zus de hele wereld aan kunnen. Want als je het ergste overleeft met zoveel liefde is dat ook een echt cadeau.

Love you and miss you!

Dikke pakkerd van je gekke mama.

 

Previous Post Next Post

You Might Also Like

14 Comments

  • Reply Els Amelsbeek 25/03/2016 at 09:57

    Zoveel respect en bewondering voor jullie allen. Wat zijn jullie sterk in dit grote verdriet. Door je prachtige verhalen heb ik op afstand het leven van Iza en jullie gevolgd. Diepe buiging maak ik voor jullie.

  • Reply Carla 25/03/2016 at 08:46

    Wat kan je alles toch weer mooi verwoorden Cindy! Het was idd een liefdevol en mooi afscheid van Iza. Vooral de prachtige afscheidsbrief van Martijn. Hoe moedig stond hij daar. Iza zal voor altijd in ons hart blijven bestaan en als een mooi sterretje boven ons schijnen.
    Ik wens jullie heel veel kracht toe. Ook al zal het niet makkelijk zijn, hoop ik toch dat er weer wat licht in jullie leven komt.
    Heel veel liefs en knuffel voor jullie 😘

  • Reply Sandra 24/03/2016 at 22:04

    Lieve Cindy,
    Met een grote knobbel in mijn keel lees ik weer jou blog. Ik heb zo met jou en natuurlijk ook met Martijn en Luna te doen. Wat een diep respect heb ik toch dat jullie al jullie ervaringen en gevoelens zo kunnen verwoorden.
    XXX San

  • Reply A Johannes 24/03/2016 at 21:12

    Wat een prachtig,maar vooral waar,verhaal heb je weer geschreven!!!! En dan al die mooie foto s in de gang,wat zal dat een mooi gezicht zijn,en een heerlijk gevoel,maar ook zeker niet makkelijk,dat elke keer als je de gang in komt,of uitgaat,je kan kijken naar jullie kleine schat! Maar lieve schat,wat zou ik jullie verdriet graag van jullie weg willen nemen,maar dat kan helaas niemand.
    Vindt het zo mooi dat je elke keer weer op een mooie manier zo n ontroerend verhaal op papier kan zetten,en ook al zal je nog hele moeilijke tijden krijgen, hopelijk zal het steeds een stukje beter gaan!
    Lieve Cin,vindt je zo n sterke vrouw en ben er verschrikkelijk trots op dat je ons nichtje bent!!!! Een hele dikke kus.

  • Reply VANESSA 24/03/2016 at 19:51

    Wat heb je dit weer mooi verwoord. Kippenvel over me hele lichaam, gelukkig weten jullie dat ze in jullie hart zal voortleven. nogmaal veel sterkte en kracht toegewenst . Ik heb super veel respect voor jullie . Veel liefs Vanessa

  • Reply Annie Pfeiffer 24/03/2016 at 18:48

    Wat heb je het weer mooi geschreven, ik zou willen dat het ook een mooi verhaal zou zijn maar niets is minder waar. Verdriet kan lijflijk pijn doen, dat zal het bij jullie ook zijn. En wat is dat moeilijk om dit een plek te geven. Blijf lekker over haar praten en schrijven, wie weet helpt het een beetje.
    Het enige wat ik kan doen is jullie heel veel sterkte wensen.
    Liefs Annie

  • Reply Mariska 24/03/2016 at 18:24

    Ik heb in mijn diepste geraakt. Wederom zo knap hoe jij je gevoel op papier krijgt.
    Ik ben er door uit het veld geslagen nix kan ik meer zeggen of schrijven. Mijn tranen rollen over mijn wangen… ik wou dat ik iets kon doen voor jullie.

    Heel veel liefs

  • Leave a Reply

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.