Iza

3 jaar, 9 maanden en 5 dagen verder…..

Lieve Iza,

Vandaag is de dag aangekomen dat je net zo lang dood bent, als dat je geleefd hebt. Het is met geen woord te beschrijven hoe dit voelt. Ik wil het ook niet bevatten, want dat maakt het nog pijnlijker. De afgelopen drie jaar, negen maanden en vijf dagen zijn vaak als een roes aan me voorbij gegaan. Overleven is soms alles even op de achtergrond parkeren, zodat je door kan gaan met leven en de dagelijkse dingen kan doen. Tot het van binnen overstroomt en je helemaal leeg loopt. Nu had ik nog wel een soort houvast, want vanaf het begin dat ik het zonder je moest stellen was mijn doel om samen met jou een boek te schrijven. Dit zou ons momentje samen zijn. Alle woorden die ik op papier zou tikken waren we weer even samen, maar niet alleen dat. Ik ging ook weer bewust je hele leven beleven. 

Het begin leek het makkelijkst om op papier te zetten. Je geboorte, de kraamweek in het ziekenhuis, de periode op de Intensive Care en daarna het thuis komen en eindelijk ons leven als gezin beginnen rolde vanzelf op het papier. Wel twintig keer begon ik opnieuw. Ik wist daarna ook niet meer hoe ik verder moest, dus bleef het liggen. Voelde ik de druk om te schrijven, want we moesten samen zijn, maar lukte het gewoon niet. De eerste hoofdstukken liet ik aan verschillende mensen lezen en iedereen vond het mooi, maar die zijn natuurlijk ook wel bevooroordeeld. 

Ik gaf het even op en bleef aan je schrijven in mijn dagboek. Wat er allemaal gebeurde. Hoe stom ik het vond dat je er niet meer was. Hoe stom ik andere mensen vond. Hoe moeilijk ik het verplichte leven vond. Hoe zwaar het verdriet van Luna en Martijn me viel. Aan jou kan ik nog steeds alles kwijt. 

Opeens kwam daar het punt dat jij een teken gaf hoe het boek moest gaan worden en als een idioot begon ik weer met schrijven. Uren meditatie zijn er aan vooraf gegaan, liters thee gingen mijn mond in en liters tranen stroomden over mijn wangen. En zie hier het resultaat. Op de dag die ik voor ogen had, is ons boek geschreven. Alles staat op papier!

Nu komt de periode van redigeren, vormgeven en uitgeven. Gelukkig val ik dus nog niet in een gat na deze dag. Want ik vind deze dag gewoon echt kut. Alsof je aan het vervagen bent, maar dat mag nooit gebeuren. 

Ik blijf je schrijven en samen heb ik het gevoel dat ik de wereld een klein beetje aan kan. Dat jij ons de richting geeft die we moeten gaan en ons, maar vooral je zussen bij staat. 

Zo trots op jou, mijn geweldige meisje die ons zo rijk heeft gemaakt! 

Love you! 

Previous Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.