Iza

30 mei 2012: Onweerswolk

Lieve Lieve Iza,

Opeens kwam na die eerste mooie dag de ergste dag van ons leven tot nu toe.
Moest je opeens in die grote maxi cosi naar het ziekenhuis en papa en mama waren er nog steeds van overtuigd dat we binnen een paar uur weer thuis zouden zijn, lekker aan de beschuit met muisjes. Maar de ergste uren volgden.

Omdat de dokter meteen al zei dat het niet goed was je kleine hoofdje en dat er een MRI gemaakt moest worden van je hersens, werden we helemaal gek. Ons kleine poppetje in zo’n groot apparaat. Het brak ons hart en door mijn hoofd gingen allemaal verschrikkelijke dingen en dan ook nog die geluiden en een uur dat voelde als een jaar. En jij? Jij sliep gewoon door. Groot gelijk.

En dan krijg je meteen de uitslag dat je aanleg van je hersens helemaal niet goed zijn. Meervoudige handicap, onzekerheid over ontwikkelingen, enz. Er kwam zoveel uit en wij stortten in. Onze lieve Iza, dat heb jij toch niet verdiend? 

Eigenlijk was onze enige vraag: Ga jij er onder lijden? 
Met het antwoord: Nee, over het algemeen zijn dit soort kinderen hele blije kinderen.

Daar kunnen we dan mee leven, daar moeten we mee leven. Maar helaas, je moest wel blijven, vanwege kans op aanvallen, epilepsie. Daar lag je dan in een plastic bak met allemaal draadjes aan je, stomme ziekenhuisdekens, stomme piepen van die apparaten. En je kon niet eens bij ons op de kamer slapen, dat kan toch niet goed zijn voor jou, papa en mama. 

Wat een klotenachtmerrie. Alles ging door ons hoofd, ook arme Luna. Een heel ander zusje. 

Een dag om snel te vergeten, maar die we helaas nooit zullen vergeten.

Previous Post Next Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.