Iza

Alive or just breathing?

Aangezien het weer ook depressief aan het worden is, kan ik met een gerust hart een somber stukje schrijven. Het enige wat we de laatste tijd kunnen denken is: Iza heeft geen leven meer. Ik durfde die zin de afgelopen periode er maar bij een paar mensen uit te gooien, als ik zeker wist dat er geen geshockeerde blikken of een ongemakkelijk antwoord van zou komen. Want wat moet je daar in godsnaam op zeggen?

Het is een feit. Misschien omdat wij ook amper slapen, waardoor je in een soort gat belandt die steeds dieper wordt en waar je niet meer uitkomt. Opeens komt daar die stem die zegt: Kijk naar je kind. Wat heeft ze nou voor leven?
Die stem komt natuurlijk uit onszelf, door oververmoeidheid en het niet meer door kunnen gaan. Want we zijn altijd positief geweest, dat we alles uit Iza halen en pure liefde haar gelukkig maakt. Maar is dat wel zo? Want wat heeft ze nou? De enige emotie die ze nog heeft is huilen.

huilenleven

De avonden en nachten zijn echt onmenselijk. Als je maar blijft huilen en niet kan slapen, terwijl je zo moe bent, ga je het als ouders overal zoeken. Vooral als je je meisje niet kan troosten. Je kan het zo gek niet bedenken of we hebben het geprobeerd via medische of alternatieve route. Haar kamer is aan de ene kant een soort heksenwinkel met geur/massageolien, dromenvanger, rustgevende geluiden en lichten en aan de andere kant een soort drugsparadijs waar je heerlijk een rustgevend middel kan uitzoeken. Nu we weer teveel afspraken hebben gehad en Iza zelfs haar mond niet opendeed bij de kinderpsycholoog weet niemand meer waar ze het zoeken moeten.

Als de dagen dan nog leuk zijn, kan je er misschien nog mee leven. Maar nee, Iza laat niks meer zien. Als we geluk hebben, een brabbeltje in de ochtend, maar de rest van de dag overheersen de aanvallen en het apathisch voor zich uit staren. De eerste dag dat de R in de maand zat, begon meteen het slijm er in bergen uit te komen. Dus het wordt ook nog een hele lange herfst en winter. Natuurlijk gaan we gewoon verder op zoek naar een wondermiddel, maar alleen omdat we niet anders kunnen voor onze kleine schat.

zusjeleven

Het enige wat we wilden vanaf het begin was kwaliteit van leven. Misschien hebben wij de grens van kwaliteit steeds verder omlaag gehaald, altijd nog wel hoop of een zonnetje gezien. Maar nu de geluiden om ons heen ons diep raken en we de echte realiteit onder ogen zien, is dit natuurlijk geen kwaliteit van leven. Wie wilt er nou zo leven?

 

Previous Post Next Post

You Might Also Like

5 Comments

  • Reply W 17/09/2015 at 11:37

    Ik wil jullie heel veel sterkte wensen. Het lijkt me dat je van binnen compleet verscheurd wordt als je je kindje zo ziet lijden en niet kan helpen. Heel veel sterkte en wijsheid gewenst.

  • Reply Carla 15/09/2015 at 08:29

    Lieve Cindy, dit is je moederhart die spreekt, huilt en schreeuwt . Dit is niet wat jullie willen voor Iza. Dit is niet wat het leven moet inhouden. Iedereen zal de gedachtes met jullie delen. En konden we er met zijn allen maar wat aan doen. Jullie doen het zo goed !!! De zorg en de liefde die jullie Iza geven is zo ontzettend ontroerend om te zien.
    We leven met jullie mee en wensen jullie veel sterkte toe en tot gauw

  • Reply Marloes 14/09/2015 at 23:44

    Wat moeten jullie in een hel leven. Om je kind zo te zien lijden; onvoorstelbaar.
    Ik kan als buitenstaander me alleen maar inleven en dat lijkt me afschuwelijk.
    Moeilijke beslissingen, moeilijke keuzes.
    Als ouder is het denk ik het belangrijkste je kind gelukkig te zien – op wat voor manier dan ook. Maar als je ziet dat de pijn en het onbehagen groter is dan plezier en het welzijn, dan zou ik ook zo gaan denken.
    Ook al ken ik je niet en heb je weinig aan woorden, wens ik je toch veel kracht en wijsheid in deze tijden (en leef ik met je mee).

    Marloes

  • Leave a Reply

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.