Iza

Als het stil is….

Zo staat mijn leven al een tijd helemaal stil. Gaat Iza haar leven met stappen achteruit en Luna haar leven met sprongen vooruit. 
Maar als de positieve ik ver te zoeken is, word ik helemaal stil. Dat merkt iedereen. Nu denken (gelukkig) de meeste mensen dat het leven “gewoon” doorgaat en zijn dus ook stil of worden steeds stiller. 

Misschien zitten we op dit moment wel juist in de diepste put. Elke dag weer klappen krijgen. Elke dag weer proberen dingen te regelen, om het de volgende dag weer proberen te regelen. De onzekerheid om Iza, maar ook voor Luna. Die elke dag weer met meer dingen geconfronteerd wordt. Maar ook wij die bij elk dingetje wat erbij komt weer meer zorgers worden dan ouders voor Izaatje. Zorg met intense liefde dat dan weer wel. 

Waar we vorig jaar nog overtuigd waren dat Iza de wereld ging verbazen, ze nog wonderbaarlijk zelf haar flessen dronk en fruithapjes at, waar ze nog oefeningen deed om haar spieren te versterken, waar er regelmatig een big smile op haar gezicht stond, is ze nu terug bij 0 

Er is geen hoop op een mooie toekomst voor Iza, waar ze blij kan worden van mensen, eten of spelen. Alsof haar hersens ook het grootste gedeelte uitgeschakeld zijn. Die zeldzame brabbel of lach, het eeuwige slijm spugen, het moeilijk ademen, de epilepsie die met de dag weer erger wordt, het staren in de leegte, zet me bijna elke dag weer aan het janken. 

Nu beseffen we heel goed dat het leven juist wel doorgaat en maar goed ook, want eerlijk gezegd, als Luna er niet was geweest, had ik waarschijnlijk dag in dag uit bij Iza in bed blijven liggen met de gordijnen dicht. 
Voor en door Luna doen we ook ons best om het leven zo leuk mogelijk te houden en vooral ook een beetje kind te blijven. Luna het elke dag naar haar zin maken is ook het leukste om te doen en het enige doel naast het zorgen. Dansen in de regen, wedstrijdjes doen in de supermarkt, het hele huis overhoop halen om een paleis te maken en allebei in prinsessenjurk assepoester en sneeuwwitje zijn, maar ook toegeven dat het bij een vriendje of bij oma’s soms veel leuker is.

Maar vooral door die geweldige verloofde van me, sta ik nog rechtop. Als ik even instort door de vermoeidheid, de onzekerheid, al die mensen die van me wegrennen en het gewoon niet meer zie zitten, neemt hij het over. Alles. Van begin tot eind en weer terug. Elke keer denk ik weer dat hij daarna instort, maar na een avond ingestort op de bank gaat hij weer door. 
Dan ben ik na het opladen weer vol en stort ik weer in. Hoge pieken diepe dalen. 
Natuurlijk zijn we een ijzersterk team, maar misschien was ik zonder mijn prins op het witte paard wel rijp voor het gesticht geweest.

Previous Post Next Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.