Iza

Back to work

Na een paar dagen echt ontspannen en genieten zonder Iza besef ik me vaak op de terugweg weer waar ik naar toe moet, maar vooral waar ik dus eigenlijk nooit volledig kan ontspannen. Omdat ik zoveel, eigenlijk teveel bij haar ben mis ik haar op dat moment ook echt, maar komt het des te harder binnen dat ik haar soms niet meer als mijn lieve kleine Izaatje zie.
Dat ik elke ochtend als ik opsta eerst al het slijm uitzuig wat in de weg zit, haar medicijnen geef en binnensmonds zit te vloeken omdat die rotluiers hun werk niet doen, terwijl ik haar eerst moet zoenen, knuffelen en goedemorgen moet toezingen.

Dat de knuffelmomentjes het vernevelen zijn geworden, want dat gebeurt alleen nog op schoot. De rest van de dag reageer ik alleen nog op de 3 machines. Voeding, saturatie en Iza haar gehoest. Als ik dan net wil zitten met een bakkie koffie gaat geheid 1 van de machines af. Geirriteerd en me meteen schuldig voelen sleep ik mezelf weer naar de box om weer aan het werk te gaan.

Het lijkt ook echt net werk. Welke keuze moet ik maken, wel of geen zuurstof, nog een keer vernevelen, wel of geen medicijnen en welke, hoe lig je het beste. Als ze dan eindelijk in slaap valt heb ik mijn pauze als de machines zich stil houden.

foto (33)

Al zoen ik haar bij elke handeling en masseer ik haar hele lijfje, het is de laatste maanden toch meer een baan geworden. Misschien ook niet heel gek, als ze nergens meer mee naar toe kan zonder 20 kilo bagage. Niet even heerlijk op de bank of in bed kunnen liggen samen, zonder dat ze alles onderspuugt of blauw wordt en die snor weer in haar neus moet.

Dus na die heerlijke dagen waar ik echt van op laad, zie ik weer in dat het anders moet. Ik weet niet hoe, want dit zouden de beste maanden van het jaar moeten zijn, maar toch wat meer genieten van het kleine spekkekind, haar echte ik weer zien achter die machines en draden.

Natuurlijk besluit ze dan meteen die nacht daarop om het weer even om te gooien, koorts te krijgen, aanvallen en hup naar het ziekenhuis met papa. Maar mijn batterij gaat niet meer zo snel leeg. Gelukkig is ze weer heerlijk thuis, dus nu eerst maar eens een hartig woordje met haar spreken, want luisteren doet ze echt niet naar haar moeder en dat moet maar eens afgelopen zijn, klein monstertje van me.

foto (34)

Previous Post Next Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.