Iza

Big Brother is watching you

Dinsdag was het zover. Om 8 uur moesten we ons melden bij SEIN voor de 24 uurs EEG. Nu waren we niet in het ziekenhuis, dus het halve ziekenhuis van thuis moest mee. Bepakt en bezakt stonden we klaar. In persoon dan, want geestelijk waren Iza en ik er duidelijk niet aan toe.

Het begon met alle plakkers op haar hoofd te plakken. Dit duurde 45 minuten en we zaten allebei in een onmogelijk houding, waarbij we bijna nazorg nodig hadden. Eindelijk lag ze dan in haar bed met 3 camera’s in de kamer die haar continu in de gaten hielden. Zodra ik er met mijn kop voor hing of haar op schoot nam begonnen de camera’s te veranderen van positie. Dit is zo niks voor mij, maar wat moet dat moet. Ik moest ook bij aanvallen die herkenbaar of heftig waren op de knop drukken, zodat ze dit makkelijk terug konden kijken. Ik was Iza dus vooral aan het observeren en zag mezelf even helemaal niet meer als mama of überhaupt als een persoon.

image1 (7)

Iza vond er al helemaal niks aan. Na het plakken was ze helemaal de weg kwijt. Ze had continu aanvallen en moest echt een paar keer huilen van ellende en moeheid. Ze bleef zelfs een keer in een aanval hangen, waardoor na weken het noodmedicijn weer tevoorschijn gehaald moest worden. Je merkte echt dat deze andere omgeving en prikkels teveel voor haar waren. Dit kan natuurlijk ook door het afbouwen van het eerste medicijn te maken hebben. Wat het dan ook niet heel erg maakt, want er gebeurt tenminste iets in dat koppie.

De laatste week ging het namelijk echt heel goed. Elke dag werd Iza wakker met brabbels, de hele dag praatjes en zelfs haar armen bewegen. Zelfs de nachten zijn heerlijk geworden. Geen huilend, ontroostbaar poppetje, maar een “hallo, ik ben wakker en vrolijk” brabbeltje midden in de nacht. Ze is er weer een beetje bij en dat wilden we natuurlijk.

image2 (1)

Het waren 24 helse uren die we echt uitzaten of lagen in Iza haar geval. Ook al moet ik er nog steeds van bijkomen, Iza was de dag erna meteen weer de oude. Het zal wel aan de leeftijd liggen, ik ben ook geen 18 meer. Nu wachten op de “uitslag” We zijn benieuwd wat er uitkomt, maar we zitten op de goede plek. Dat weet ik zeker. Minder medicijnen, meer Iza.

Ook al heb ik het al zo vaak gezegd en zal ik het blijven zeggen en geloven: Iza gaat de wereld verbazen!

FullSizeRender (3)

 

 

Previous Post Next Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.