Iza

Boos, verdrietig of toch naief…

Altijd probeer ik met een open blik ergens naar te kijken. Ook als ik het ergens niet meer eens ben, blijf ik toch tot op zekere hoogte begripvol of probeer na te denken over hoe of wat. Iemand een kans te geven. Hoewel ik me minder irriteer aan mensen sinds Iza, want vroeger kon ik me ergeren aan de kleinste dingen, komen er andere dingen weer heel hard binnen.

Zo las ik laatst een artikel wat ging over een moeder die in het buitenland was toen haar dochter overleed. Toen ik begon te lezen ging het over een meisje met dezelfde “aandoening” als Iza. Natuurlijk was het begin herkenbaar en precies zoals ons. Ze zou nooit worden zoals andere kinderen, of ooit zelfstandig zou worden en altijd zorg nodig zou hebben. Bij ons was dit natuurlijk ook iets wat hard binnen kwam, maar hoe verder ik las, hoe kwader, of eerder verdrietiger ik werd. ‘

Zo besefte ze na het zien van een moeder die haar zwaar gehandicapte dochter geroutineerd bij de kapper binnenbracht dat ze dat niet wilde en haar niet langer thuis wilde verzorgen. Ze “leverde” (haar eigen woorden) in bij een instelling en wilde haar eigen leven terug. Geloof me, ik ben blij dat deze instellingen er zijn. Ze zijn gespecialiseerd en kinderen “leren” daar ook echt veel. Of iemand nou de keuze maakt om het een paar dagdelen, doordeweeks of altijd te doen. Die keuze is aan hun.

Maar toen de woorden kwamen dat er nooit gesproken wordt over dat de boosheid dat je kind je soms teveel is of de machteloosheid dat je nooit weet dat je het goed doet, werd ik wel verdrietig. Ik durf te wedden dat elke ouder van elk kind nooit weet of ie het goed doet en je kind soms teveel is. Ik wil Luna ook wel eens achter het behang plakken. 

En toen maakten ze de beslissing toen ze 10 was om te gaan emigreren en 1 keer in de 2 maanden terug te vliegen om hun dochter te zien. Daar kregen ze nog 2 “normale” kinderen. 
Dat je voor jezelf kiest ok, maar als je eenmaal besluit kinderen te nemen weet je nooit meer hoe het leven gaat lopen. Ik kan me dan ook echt niet voorstellen dat je haar “achterlaat” Het maakt me ook kwaad dat ik misschien te naief ben en dat ik er nu allemaal te “makkelijk” over denk. Dat wij Iza wel zelf kunnen verzorgen met de hulp en straks waarschijnlijk extra hulp om ons heen.

Ze is 28 jaar geworden en is gestorven terwijl haar gezin in het buitenland was. Alleen…  

Previous Post Next Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.