Iza

De PEG specialist

De PEG zit er nog geen maand, maar het lijkt allemaal al heel normaal. Dat had ik echt niet durven denken. De eerste week was ook best een beetje eng. Gelukkig voor mij mochten we er die week niet aan komen. Iza spuugde meer, de korsten en bloed zag je door de pleister en het gaasje heen komen, dus toen het moment daar was om terug te gaan voor controle scheet ik in mijn broek.

pegsp2

Jullie moeten weten dat ik echt een loser ben met bloed, wonden en alles er omheen. Als ik mezelf in mijn vingers snijd, durf ik niet te kijken en moet ik gaan liggen, voordat het licht uitgaat. Ik zag dus echt op tegen de PEG al weken, vooral omdat we het zelf moesten gaan verzorgen. Toen de PEGverpleegkundige de pleister, het gaasje en klemmetje los ging maken, had ik al verstandig een stoel erbij getrokken, waar ik op ging zitten met mijn gezicht naar Iza toe, want zelfkennis: ik zou zo maar flauw kunnen gaan vallen. De verlossende woorden van de slangenvrouw en Martijn kwamen als een opluchting: wat ziet het er mooi uit! Dus toen moest ik wel kijken. En ja, het zag er mooi en rustig uit, dat kon ik ook wel zien, ondanks dat de kamer al begon te draaien en het zweet me uitbrak. Maar het is een GAT in een buik met een SLANG er in, dat is toch onnatuurlijk?
Gelukkig begon die stoere man meteen met de cursus. Kom maar op! Dat deed hij natuurlijk voor mij (I love you) want er moet toch iemand sterk en stoer zijn en dat was ik niet. Terwijl ik Iza haar hand er bijna afkneep, de rollen mogen wel eens omgedraaid zijn, begon hij de slang in haar buik te duwen en te draaien. Iza, net zo stoer als haar vader, gaf geen kik, maar spartelde wel alle kanten op. In gedachte dacht ik hoe ik hier onder uit zou komen en dat ik toch echt een verpleegkundige zou moeten gaan inhuren met het PGB om dit elke dag door iemand anders te laten doen.
Knop om en er doorheen. Hoe dat allemaal ging weet ik niet meer, maar toen alles eenmaal weer bedekt was kon ik weer ademhalen en voelde ik het bloed langzaam mijn lichaam weer in stromen.

pegsp1

De eerste paar keer thuis, had ik dan al een matras onder me gelegd voor het geval dat. Martijn deed het iets makkelijker, maar helden waren we zeker niet.
Luna daarentegen, het meisje van 5 die alles interessant vindt wilde er alles van weten. Terwijl ik nog een beetje voorzichtig probeerde uit te leggen dat het allemaal een beetje eng is, wilde ze toch helpen. Dus na een paar dagen zeuren, tot ik zeker wist dat het voor ons gewend was en dat het voor ons allebei een “gewone” taak erbij was, ging ze ervoor.
Haar reactie was in bad al: dit is toch niet eng mama!?
Wel een beetje lullig als je kind van 5 stoerder en zekerder is dan haar moeder, maar goed. De inmiddels PEG specialist stond klaar voor actie. Handen wassen, Iza geruststellen en stap voor stap meehelpen. In het begin was het nog alleen mee helpen draaien, maar het meest interessante is natuurlijk het dompelen, een slang in je zusjes buik duwen, draaien, gaasje er op en het klemmetje op de juiste plaats.
Ze is er serieus nu nog steeds veel rustiger onder dan ons. Normaal is ze niet het bad uit te krijgen, maar zodra Iza uit bad is, is het dompel en draaitijd en dan kan mevrouw opeens zichzelf afdrogen en haar pyama aantrekken binnen een paar minuten. Hiervoor en nog steeds met douchen is ze daar VEEL te moe voor en moet de koningin getild, afgedroogd en aangekleed worden.

pegsp

Dit is natuurlijk allemaal niet normaal. Een meisje van 5 hoort dit soort dingen niet te zien of te doen, maar haar buiten sluiten is denk ik wel het ergste wat we kunnen doen. Niks is tegenwoordig meer normaal voor ons en Luna, alleen voor Iza. En hoe verschrikkelijk ik dat op sommige (zeg maar veel) dagen en momenten ook vind, is er helaas geen reet aan te doen. Dan maar leren van je dochter: Niet denken, maar doen.

 

 

 

Previous Post Next Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.