Iza

De wanhoop nabij

Het afgelopen weekend zagen we het echt niet meer zitten. Niet alleen voor Iza, maar ook voor onszelf. Zo erg is het echt nog nooit geweest.

Iza werd na het ziekenhuisbezoek alleen maar zieker. Als ze niet sliep, huilde of spuugde de kleine meid. Ze was zo overstuur en tot overmaat van ramp daalde haar saturatie ook tot haar dieptepunt, waardoor ze aan een flinke hoeveelheid zuurstof zat. Doordat ze zo ziek was, alleen maar pijn had en van ellende niet langer dan een uur sliep, zagen we het niet meer. We dachten serieus dat dit geen leven meer was voor haar en dat ze dus beter uit haar lijden verlost kon worden. Als je als ouders zijnde haar niet eens meer kan troosten en alleen maar kan zorgen dat ze in leven blijft, is het echt niet leuk meer.

IMG_4563

Ondertussen had onze grote meid een filnke buikgriep en dubbele oorontsteking, dus onze prinses lag zielig op de bank een netflixmarathon te houden met heel veel knuffels en slokjes drinken. Op maandag was het dus echt tijd om naar het ziekenhuis te vertrekken. Gelukkig kan Luna altijd bij oma terecht, een heerlijk bedje op de bank met een hond aan je voeten, precies zoals ik daar vroeger altijd lag. En dan is het niet heel erg om ziek te zijn bij de beste mama en dus oma van de wereld.

Gelukkig gingen we samen die kant op, want met een meisje dat vast zit aan een zuurstoffles en saturatiemeter is het logistiek heel lastig in je eentje. Eenmaal in het ziekenhuis vonden ze inderdaad dat Iza haar longen lastig zijn en blijven. Dat die ooit lastiger worden wil je niet aan, want ze moet nu wel opknappen. Er was eigenlijk geen keuze om te blijven, ze moest geobserveerd worden en gekeken of er iets anders speelde. Het leek wel al meteen of ze over de ergste piek heen was, al poepte en spuugde ze alles lekker nog een keer onder.

Dat wij er doorheen zaten ontging ook niemand. Logisch misschien wel, ondraaglijk was het van het weekend, maar we waren weer in de stijgende lijn. Al wordt elke keer gezegd dat we misschien toch aan thuiszorg moeten gaan denken voor ons als gezin. Ik snap iedereen die er zo over denkt, dat wij of Luna er aan onderdoor gaan, maar dat laten we natuurlijk nooit gebeuren. Wij zorgen voor elkaar en Luna is echt het belangrijkste in ons leven, dus zij staat op nr 1. We moeten wel door en het liefst als een “normaal” gezin.

Na een nacht in het ziekenhuis waren wij er vooral wel uit dat we weer naar huis gingen. We zijn zo blij met zuurstof thuis, anders had ze het afgelopen jaar wel heel vaak en lang in het ziekenhuis gelegen, maar dat kan ook thuis. Dit keer was de onderneming met Iza , zuurstoffles, meter en 4 tassen voor mij alleen en het ging wonderbaarlijk soepel. Misschien nog wel een excuses aan de aardige meneer die vroeg wat er met het meisje aan de hand was, net toen ik in de knoop zat met meters zuurstofslang, Iza haar saturatiebandje er af vloog en het zweet me uitbrak en ik reageerde met: Ja, wat niet?
Zo ben ik normaal niet, meneer. Sorry!

image1 (4)

Nu zijn we er nog niet, veel sondes zijn weer uitgespuugd, mw ligt nog aan het zuurstof, maar er zijn weer brabbels en niet meer het ontroostbare meisje. Aan haar “normale” antibiotica en zo te zien veel minder pijn en heel weinig huilen. We hebben ons dieptepunt gehad en Iza en Luna ook. Allemaal weer een beetje beter, want morgen is het tijd om een weekje weg te gaan. Met alle voorzieningen paraat gaan we hopelijk genieten van heeeel veel sneeuw, plezier, wandelen, bijslapen en genieten van elkaar!

Tot over een week, weer opgeladen en dat het leven weer een beetje leuk mag zijn!

Previous Post Next Post

You Might Also Like

4 Comments

  • Reply Astrid 29/01/2015 at 16:10

    Jullie doen het geweldig!!! En echt, Luna komt niks tekort. Ze huppelt door het leven, en wij huppelen mee.

  • Reply Martijn 29/01/2015 at 16:04

    Wat ben ik toch trots op je schat!!!

  • Leave a Reply

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.