Iza

Helden van de zorg

Elke keer als we op een moeilijk moment in Iza haar leven staan, beseffen we ons hoe erg we het hebben getroffen met de kinderarts van Iza. Ondertussen is het ook onze arts en psycholoog geworden, maar dat maakt hem natuurlijk juist de beste kinderarts die vooral een ouder zich kan wensen.

Op het moment dat Dr. de Winter het kamertje van ons net een dag oude Izaatje in kwam om haar te onderzoeken wist ik dat ze hier goed zat. Al dachten we toen dat er nog niet veel aan de hand was en we hem waarschijnlijk net als voor Luna haar hart ook voor Iza 1 keer in het jaar zouden zien. Niks was minder waar en kregen we het verschrikkelijke nieuws te horen.

Op dat moment waren vooral wij twee hoopjes ellende. De meiden op de neonatologie zorgden dan wel voor Iza, maar Iza was sterk en aan ons hadden ze veel meer werk. De verpleegkundigen en dr de Winter maakten op dat moment alle beslissingen, maar begonnen ook aan onze kracht te werken. Zo voelde het echt, dat wij het goed deden, al waren we niks meer waard. Hier begon onze weg en eigenlijk cursus in Iza haar leven.

IMG_8875

Vanaf dat moment hebben we ontelbaar veel keren met de Kinderpoli gebeld. Ondertussen kennen we alle meiden wel en zij ons, maar is het toch altijd weer een goed gevoel hoe we geholpen worden. Nooit hebben we het gevoel gehad dat we voor niets belde of dat we een nummer waren. Altijd was er direct overleg met Dr de Winter of de dienstdoende arts.
Natuurlijk was het bijna altijd het geval dat ze Iza wilden zien, wat natuurlijk ook wel gezellig is zo’n spekkie met die gekke ouders op het spoedspreekuur. Toch waren alle artsen en arts assistenten altijd betrokken, hoe erg of juist helemaal niet erg het was.

In het begin waren deze bezoekjes vooral om ons gerust te stellen. Waardoor we bevestiging kregen wat het wel en niet was en wij dus weer iets zelfverzekerder naar huis konden gaan.
Het moment dat we echt dachten dat we alles aan konden en dit gevoel kregen was toen Iza uitgedroogd opgenomen werd en de langverwachte neussonde kreeg. Het was eigenlijk de eerste keer naast de epilepsie dat Iza echt iets had en er dus wat bij kwam. En dat is eng, onwennig en onzeker.
Vooral alle verpleegkundigen op de kinderafdeling deden er alles aan om ons alles te leren, een luisterend oor te zijn en ons “gewoon” te behandelen. Ze gaven ons het gevoel dat we dit makkelijk konden, terwijl wij daar helemaal niet zo zeker van waren.
We hebben daarna menig uur doorgebracht op de kinderafdeling en telkens weer ben ik verbaasd over hoe gezellig en oprecht iedereen is. Alle verpleegkundigen die altijd de tijd nemen voor Iza op een hele lieve manier en voor een praatje met ons, de pedagogisch medewerkers die alles voor ons doen en natuurlijk de dames die altijd onze ontbijtjes, lunch en diners verzorgen met een lach.
Daarnaast luisteren alle artsen naar elk woord wat we zeggen en ik weet nu dat heel veel mensen denken: Dat is heel bijzonder. En dat is het ook. We worden ook altijd als gelijk behandeld door iedereen en zijn nog nooit zielig gevonden.

Nu zijn we op het punt gekomen waar ik niet had willen komen en echt moet zeggen: Zeg nooit nooit.
We hebben de laatste tijd veel gesprekken gehad met keuzes en beslissingen waar we over na moeten denken en dit doen we dan ook, maar daar blijft het vaak bij en gaan we lekker stug door. Toch wordt er ons nooit iets opgedrongen en alles wat we wel of niet willen doen wordt geaccepteerd, omdat wij als ouders het het beste weten.
Toch is dit natuurlijk niet helemaal waar en dat weet ik nu zeker. Op vrijdagavond stuurde ik een email aan dr. de Winter. Dit doe ik nooit, maar was nu ook bewust op een vrijdagavond, zodat we het weekend nog hadden om er van bij te komen. Maar niks was minder waar, hij belde vrijwel direct vanuit huis op om met me te praten over deze noodoproep.
Meteen dat weekend werden dingen in gang gezet die ook echt in gang gezet moesten worden, maar die stap verder hadden we nooit uit onszelf gezet. Dit blijkt maar weer dat hij niet alleen Iza goed kent, maar ons bijna ook door en door.

Heel vaak wordt er tegen ons gezegd hoe sterk we wel niet zijn en hoe knap ze het vinden dat we alles zelf doen, maar dat hebben we toch echt aan de lieve mensen van de kindergeneeskunde in het Spaarne Gasthuis in Hoofddorp te danken. Want hoe ver we soms ook gaan, we weten dat we 24 uur per dag ergens terecht kunnen als we het echt niet meer weten. Nu zijn we weer 2 zielige hoopjes ellende, maar dan nu met de zekerheid dat we ook hier weer doorheen komen en straks weer net zo sterk zijn of het in ieder geval lijken.

 

Previous Post Next Post

You Might Also Like

6 Comments

  • Reply Monique K 10/11/2015 at 08:39

    Lieve Cindy en Martijn, wat fijn dat jullie zo tevreden zijn met “onze” kinderafdeling! Dat hebben jullie ons altijd wel laten weten. We leven hier ook met z’n allen met jullie mee. Volgens mij hebben Isa en jullie ook wel een speciaal plekje in onze harten! Bij mij in elk geval wel. Natuurlijk hopen we jullie hier zo min mogelijk op de afdeling te zien en als jullie komen, dan zijn jullie ook weer zo snel mogelijk weg! Altijd vallen alle beslissingen in het belang van Isa. En thuis is zeker de beste plaats voor haar. Isa heeft het warmste nestje wat een lief klein meisje zich maar bedenken kan! Jullie zijn kanjers!!

    • Reply Cindy 10/11/2015 at 23:34

      Hai Monique,

      Wat een ontzettend lief berichtje!! Dank je wel!

      Liefs Cindy

  • Reply Rayangely Wolff 09/11/2015 at 15:59

    Zelf zitten wij ook in medische molen ,voor ons is alles net begonnen en veel is nog onduidelijk.Maar ik heb zoveel bewondering voor u en hoe u hier mee
    om gaat.Ik hoop dat als ik ooit deze dingen moet meemaken en beslissingen moet nemen .ik ook zo sterk in mijn schoenen kan staan.

    • Reply Cindy Overdijk-Johannes 09/11/2015 at 17:28

      Bedankt voor het lieve berichtje en heel veel sterkte met alles! Hoop dat jullie ook veel steun en zorg krijgen!! Groetjes!

  • Reply Annie Pfeiffer 09/11/2015 at 12:57

    Pff wat een heftig verhaal, maar ook zo mooi beschreven. Bedenk dat welke beslissing jullie ook nemen, hoe moeilijk ook, dat jullie het altijd met je hart doen.

  • Leave a Reply

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.