Iza

Het “normale” leven

Tien jaar geleden had ik je uitgelachen als je me gezegd had dat ik zou genieten van rust en regelmaat, altijd maar op reis, aan het werk of drankje/hapje hier en nog geen 10 jaar laten ben ik een oude saaie huismus. Ok oud voel ik me vooral, saai lijk ik, maar schijn bedriegt en een huismus ben ik zeker.

Iza is weer thuis en doet het goed. Vooral die stomme epilepsie zit haar minder in de weg. Natuurlijk is het niet meer zo als vroeger, maar ze is er weer. De herkenning, de lachjes en de brabbels. 
Na dat mentaal vemoeiende gesprek mochten we heerlijk naar huis. Iza kon meteen aan de anitbiotica voor de wintermaanden om alles te onderdrukken. Verder krijgen we een verneveling en uitzuigapparaat voor haar slijm, wat haar natuurlijk verlichting geeft wanneer nodig, maar waarschijnlijk ook betekent dat we niet meer elke week in het ziekenhuis zitten. 

Een week verder, na altijd een paar moeilijke dagen, maar met lieve mensen om ons heen is het leven dus nu weer normaal. Martijn lekker aan het werk, want dat is toch stiekem wel 1 van de liefste dingen die hij doet, zodat zijn meiden hem niet altijd het leven zuur kunnen maken (ja daar hoor ik ook bij). Iza weer een paar dagen naar Kleine Maatjes, Luna weer naar de peuterspeelzaal. Verder natuurlijk lekker veel thuis, tukkies doen, lopen met die gekke puberhond en vooral veel lachen en spelen. Gelukkig is Luna haar motto nu al: een dag niet gelachen/gezongen/gedanst is een dag niet geleefd. Dus hoeven we daar geen moeite voor te doen.

Toch zou ik het liefst met allemaal een winterslaap doen en wakker worden met het eerste warme lentezonnetje. 

Previous Post Next Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.