Iza

Hoe reageer je dan op een gehandicapt kind?

Dit is een logische vraag na mijn freakshow verhaal. Eerlijk gezegd weet ik hier ook niet het juiste antwoord op. Ik denk dat je op een kind zelf niet verkeerd kan reageren. Kinderen zijn flexibel, gehandicapt of niet en denken gelukkig niet zoveel na als volwassenen. Dus op de kinderen kan je altijd leuk reageren, maar de ouders daarentegen zijn natuurlijk het moeilijkst.

Laatst zat ik in een wachtkamer zonder Iza en daar zat een moeder met haar meervoudig gehandicapte dochter. Nu weet ik natuurlijk wel dat we “lotgenoten” zijn, maar toch wist ik zelf ook niet hoe ik moest doen. Als Iza bij me was geweest knik je begripvol naar elkaar en is het ook niet erg hoe je kijkt en kan je eigenlijk niets verkeerds doen, maar nu. Ze zaten niet te dichtbij om wat te zeggen, want als ze naast me hadden gezeten had ik nog wel wat kunnen zeggen om een gesprek te beginnen. Een compliment is bijvoorbeeld altijd goed.
De lieve onbekende mensen die beginnen over Iza haar prachtige dikke krullen of mooie ogen en lange wimpers kunnen niet meer stuk. Gewoon vragen mag altijd, maar hoeft echt niet.
Als je het van een afstand bekijkt kan je natuurlijk vrij weinig. Natuurlijk kijk je, iedereen kijkt even. Dat doe je ook naar iemand met een gebroken arm of een pleister over zijn oog.
Dus ik keek maar even en probeerde weer verder te gaan in mijn boek, maar toch bleef ik gefascineerd naar wat het meisje had, misschien vanwege het lotgenootgebeuren, maar anders had ik het denk ik ook willen weten. Ik blijf natuurlijk een nieuwsgierig aagje.

Maar laten we eerlijk zijn, soms kan je het gewoon niet goed doen. Wij lopen ook openlijk en net zo trots met Luna als met Iza rond, maar soms heb je je dag niet. Dan kunnen mensen gaan kijken, wat normaal is, maar dan kan je het gewoon niet hebben. Dat ligt dan echt aan ons en niet aan degene die kijken. We willen dan gewoon een normaal gezin zijn en onzichtbaar.
Eigenlijk kunnen alle ouders het wel een beetje begrijpen, want het is net zoals je kind die een scene schopt op een openbare plek. Iedereen kijkt en heeft een mening, op sommige dagen kan het je niks schelen en op sommige dagen kan je het gewoon echt niet hebben. Al zijn er natuurlijk gelukkige ouders die kinderen op de wereld gezet hebben die dat nooit zouden doen, prijs jezelf dan maar gelukkig en glimlach lief naar deze ouders of die van gehandicapte kinderen.

Previous Post Next Post

You Might Also Like

2 Comments

  • Reply Angelicque 14/08/2015 at 13:44

    Ja dat is lastig, hoe moet je reageren?… Ik heb zelf een oudere zus die lichamelijk gehandicapt en spastisch is, van haar geboorte af aan, en merk dat ik vaak geneigd ben om anderen met een invalide kindje, zus, broer etc. aan te spreken om gewoon een praatje te maken. Ook het gestaar van anderen als ik ergens met haar ben. De ene keer begrijp je het beter dan een andere keer. Vaak zijn het toch de volwassenen die gek uit de hoek kunnen komen en kinderen lijken zelfs beter te reageren. Die vragen haar dingen als, wat heb jij? Waarom zit jij in een rolstoel? en gaan een gezellig praatje aan terwijl de bediening op een terras bijvoorbeeld aan mij vraagt wat zij wil drinken, dan kan ik soms bot uit de hoek komen van, dat moet je haar vragen! Maar dan denk ik achteraf wel eens, het is ook moeilijk, hoe moet je soms reageren?…volwassenen zijn misschien weer onzeker om dom uit de hoek te komen, het ligt er inderdaad ook aan hoe je pet staat die dag. X

    • Reply Cindy Overdijk-Johannes 14/08/2015 at 14:09

      Precies zoals je het schrijft. We kunnen ook echt wel een voorbeeld nemen aan kinderen, zij zijn nog zo lekker puur en eerlijk!

    Leave a Reply

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.