Iza

Home sweet home

Lieve lieve Iza,

We komen vroeg aan in het Spaarne. Je ligt een beetje te huilen, dus ik ben bang dat je het misschien niet goed hebt gedaan vannacht. Maar we hebben de maxi cosi mee, want je gaat mee naar huis. De artsen van Vu en Spaarne zouden in de loop van de ochtend komen, maar we beginnen lekker met ons prinsesje de fles te geven en in bad te doen. De draden mogen van je lichaam! Heerlijk, niet meer aan de monitor. 

En hoewel we verwacht hadden dat ze niet snel zouden komen, staan ze al snel in onze kamer. Ook positief en je mag mee naar huis! Oh wat zijn we blij, we krijgen recept voor de medicijnen en hoe we ze toe moeten dienen en een afspraak voor volgende week.

En dan mag je mee. Eindelijk die ellende voorlopig voorbij, maar het is ook eng.
Wat als er iets gebeurt, moeten we overal op letten. We moeten je nog helemaal leren kennen. Dus we zijn in het begin vooral bang dat je alle bacterien op pakt. Overal in huis staat zeep en desinfectiegel. De artsen zijn natuurlijk voor ons gevoel zo negatief geweest, omdat een infectie een longontsteking kan worden. Dus we zijn voorzichtig. Je niest veel de eerste dagen. Ben je allergisch voor de katten? Ben je ziek aan het worden? Als je ogen wegdraaien, heb je dan een aanval of val je gewoon bijna in slaap? 

Mijn lichaam begaf het ook opeens, nu leek het net alsof ik de dag ervoor was bevallen en ik was zo moe. Ik sliep heel veel met jou op mijn borst, heerlijk. En ‘s nachts sliep je lekker tussen ons in op het aankleedkussen. Je bent gek op slapen. Dus eerst hebben we ‘s nachts nog een wekker gezet voor de fles, maar toen je 3 weken oud was sliep je gewoon door! En niet van 23 tot 6, nee van 22 tot 7. En hoewel Luna een slechte drinker was, kon jij er wat van. Mijn kleine Buddhatje!

Gelukkig waren we nog lekker met z’n vieren thuis. Want er was nog zoveel te wennen en te verwerken. Jij moest ook nog naar het ziekenhuis voor controle en voor een stomme MRI in het VU. Onder narcose, doodeng en vooral zielig dat je nuchter moest zijn. Je huilde de hele rit en toen we in het VU aankwamen viel je natuurlijk van moeheid in slaap en wij maar wachten in dat depressieve gebouw. 

 Maar je kwam al snel bij en dronk als een gek je fles leeg, zodat je meteen mee naar huis mocht.

En elke dag doe je het goed. Elke dag maak je sprongetjes. Elke dag ben je tevreden. En elke dag worden wij er rustiger in. Niet meer zo panisch met alles om ons heen. Je bent een voorbeeldbaby, die de wereld gaat verbazen.

En nu je begint met lachen maak je ons nog gelukkiger, ok, het is wel naar de mobile boven je box of naar je behang meestal. Maar van ons word je natuurlijk knettergek af en toe.

Jij en Luna zijn al dikke vriendinnetjes. Jij reageert echt op je grote lieve zus, kan ook niet anders, want ze zit in de schreeuwfase en Luna geeft je kusjes en zegt: Iza, Ik hou van jou. 

Onze prinsesjes! 

Previous Post Next Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.