Iza

Honeymoon in het ziekenhuis

Wat nou wittebroodsweken? Iza heeft het misschien onbewust precies zo uitgerekend dat we een geweldige bruiloft hadden en dat we straks op vakantie kunnen met z’n allen, maar het was toch een domper. Of eerder een klap in je gezicht. Vooral voor die zielige Iza. We hebben haar nog nooit in zoveel pijn gezien.

Het begon al weken geleden, steeds meer huilen ‘s nachts en pijn in haar heup. Vandaar ook de bekkenfoto, maar het ging al gauw van kwaad tot erger. Iza begon zich overdag ongemakkelijk te voelen en vaker te huilen, vooral als ze juist druk en gezellig was geweest, dan leek de pijn in haar lichaam toe te nemen. Na nachten krijsen waren we alle drie wanhopig. Luna slaapt gelukkig zoals altijd overal doorheen, dus die had niks door.
Zondag toch maar een tripje naar het ziekenhuis. Ze konden niet veel vinden, alleen dat haar oren weer begonnen te ontsteken en de uitslag met de foto konden we beter met onze kinderarts bespreken, dus extra pijnstillers en weer naar huis. Toch opgelucht dat er niks echt aan de hand was, maar Iza werd er niet beter op.
Na nog een helnacht en dag die op en af ging was het ‘s avonds gewoon klaar. Iza die niet meer sliep en alleen maar huilde, dan ga je stuk van binnen. We zijn niet snel echt wanhopig, maar nu toch echt heel erg. Natuurlijk mochten we meteen komen.

Dus papa met Izaatje weer een rit naar het ziekenhuis. Ze kreeg al snel diazepam, zodat ze wat rustiger kon worden. Dan maar allemaal testen en onderzoeken, want als je niks kan zeggen, weten ook zij niet waar ze het zoeken moeten. Vooral als je geen koorts hebt, gewoon poept en plast. Na weer een verschrikkelijke nacht voor die 2 schatten (het ligt gelukkig niet aan het huis of bed) werd alles in gang gezet. De foto werd nu goed besproken, want ja die heupen. De revalidatie arts kwam langs, onze kinderarts en uiteindelijk de orthopeed.

heup1

De orthopeed vertelde dat haar rechterheup duidelijk uit de kom is en haar linker heup ook die kant op gaat. De bedoeling is dat ze allebei helemaal uit de kom moeten, want dan heeft Iza er helemaal geen pijn meer van.
BAM, dat kwam toch wel heftig binnen. Denk ik nu achteraf, want op dat moment ging ik gewoon zakelijk verder met het gesprek. Serieus, ik herken mezelf soms echt niet.
Opereren is een optie. De heupkoppen verwijderen of ze helemaal uit de kom zetten. Maar aangezien Iza het zelf nu al aan het realiseren is, hoeft dat misschien niet.

heup

Iza is nu een stuk rustiger. Haar been uit de kom is recht en dat is dus het prettigst voor haar, haar andere been houdt ze vooral in kikkerstand, zodat hij helemaal in de kom zit. We gaan er ook van uit nu we weten hoe of wat met haar heupen dat we het haar gemakkelijker kunnen maken. Dat ze niet zoveel pijn meer heeft en uiteindelijk helemaal niet meer. Dus geen rare acties meer met stapjes zetten, oeps. Misschien komt er ooit nog een nacht dat ze echt kan doorslapen. En wij dus ook, maar eigenlijk mogen we niet zeuren, want oma had de nachtdienst in het ziekenhuis genomen, zodat wij heerlijk konden bijtanken.

Twee dagen en nachten verder, wat afspraken en afdelingen erbij en we kunnen gaan genieten van het mooie weer. Gelukkig komt er een mooi cadeau aan in de vorm van een zwembad, dus als die eenmaal staat zijn we daar niet meer uit weg te slaan!

Previous Post Next Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.