Iza

Kleine Maatjes

Wil je Iza leren kennen, moet je haar wel meer dan een uurtje of dagje meemaken, Luna zet al haar charmes en karaktereigenschappen in een uur tijd wel op het toneel, dus zie en vooral hoor je al snel hoe ze is en hoe het met haar gaat.

Sommige lachjes van Iza zijn gewoon epilepsie en wanneer mensen dan zeggen: Ahh wat een lief lachje! Zien wij dat lachje niet eens, omdat het geen echte lach is. Wanneer Iza aan het brabbelen is, hoor je mensen vaak: Wat is er aan de hand met die arme schat? Terwijl ze het juist uitgilt van plezier. 

Alleen wij en oma kennen Iza zoals ze echt is, kunnen haar lezen en schrijven en een soort van non verbaal communiceren. Zelfs artsen vragen aan ons hoe ze op dat moment is. 

Maar dan hebben we ook de meiden van Kleine Maatjes. Zij kennen Iza na een half jaar ook door en door. Of ze een goede of slechte dag heeft, wat ze lekker en leuk vindt en hoe ze haar aan het lachen krijgen. Altijd als ik haar op kom halen, hoor ik weer dat ze gemasseerd is en er zo van genoot of in slaap viel op schoot. 

Hoe moeilijk ik het in het begin vond om haar weg te brengen en stiekem soms nog steeds (maar dat heeft dan meer met mijn eigen gemoedstoestand te maken), laat ik haar nu wel met een gerust hart achter en haal ik haar bijna altijd vol plezier weer op! 

Voor de medische zorg, waar de meeste schatten natuurlijk voor zijn opgeleid, maak ik me helemaal geen zorgen. Het is een heerlijk gevoel dat we ons geen zorgen hoeven te maken over de zorg voor Iza.  

Ik hoop dat Iza daar nog een tijdje kan blijven, want ik weet zeker dat zij het niet erg zal vinden.

Previous Post Next Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.