Iza

Kraamweek

Leuk zo’n kraamweek in een deprimerend ziekenhuis, waarbij jezelf niet uit kan rusten van de stress en je lieve dochter in een plastic aquarium ligt. 

En iedereen wilt en moest langskomen van ons, we moeten ook op de been blijven, maar ook omdat we zo trots zijn op ons mooie meisje. Om de 3 uur kan ik haar uit dat plastic hok halen voor wat qualitytime. Verschonen, flesje geven en ik geniet ervan. Meestal blijf ik of Martijn gewoon nog een uur met haar op schoot zitten in die zo niet relaxte stoel. En ‘s avonds legde ik haar gewoon voor het slapen gaan op mijn borst even knuffel en een goed gesprek voeren. jammer dan dat in het oh zo stomme boekje staat dat je kind moet slapen in de cel en je haar alleen er uit moet halen als ze voeding nodig heeft.

De eerste dag na die hel waren de gesprekken met de artsen weer zwaar. Het zag er steeds somberder uit, want het leek dat ze aanvallen kreeg en dat ze niet oud zou worden en haar ontwikkeling negatiever zou zijn dan we in eerste instantie dachten. Kalk in haar hersens, microcefalie…

Het ging grotendeels langs ons heen. Ze moest blijven tot en met het weekend en als ze “stabiel” was, geen aanvallen, dan mocht ze een paar dagen mee naar huis.

En toen gebeurde het. Ik legde haar terug in de bench en haar ogen draaide weg en begon een klein beetje te schokken. Ik wilde het niet zien en deed net alsof het niks was. Ze kwam er ook meteen zelf uit en ze MOEST mee naar huis. Maar Mutti, Kluk en de verpleegkundig waren erbij. En toch ging het weer een dag goed en in het weekend ging het weer fout. Tot twee keer moest ze zuurstof krijgen en besloot de arts om ‘s nachts een infuus aan te leggen en aan medicijnen te beginnen. Dus ik zat bij dat arme meisje wat lek geprikt werd in tranen. Ook nog een sonde er in. Natuurlijk, stop dat hele kleine poppetje haar lichaam helemaal vol met draden en naalden. 

Dus dat ze moest blijven totdat de kinderneuroloog van het VU haar gezien had begrepen we wel en hadden we ons al bij neergelegd. Maar dat de dokter het helemaal niet vertrouwde en dat ze met de ambulance naar de intensive care van het VU moest zagen we niet aankomen.

En hoe deprimerend ziekenhuizen zijn. Het Spaarne leek een hotel vergeleken het VU. Ons arme prinsesje lag met naalden in haar hoofd aan een scherm tussen allemaal hele hele kleine babiesen tot overmaat van ramp moesten die naalden na een uur er weer uit voor een CT scan en er daarna weer in. Wij moesten alleen maar wachten en ons op de hoogte houden? Waarom? We zitten toch lekker hier, anders een bakkie koffie beneden of buiten kijken naar auto’s die illegaal urenlang op invalideplekken parkeren. Nee, maakt niet uit dat we wachten. Wij vermaken ons wel.

Dus einde van de dag na 3 keer uitstel kregen we een gesprek met een andere zo niet sociale neuroloog met een heel irritant accent die zo negatief praatte over Iza Het Object, dat we dachten dat het einde nabij was. Wat moesten we nu? Dus zaten we ‘s avonds voor ons uit te staren in de regen op het mooie terras van het Ronald Mc Donald huis. Er viel weinig nog te zeggen en uitgeput vielen we eindelijk weer een keer samen in slaap.

Gelukkig zouden we in de ochtend dan eindelijk het gesprek krijgen met de kinderneuroloog. Maar natuurlijk werd dat weer half 6 en heeft Martijn zo woest als hij was de afdeling op stelten gezet. Mijn kerel! 

Gelukkig was deze meneer een stuk vriendelijker en positiever. Er was weer licht. Natuurlijk zag het er niet rooskleurig uit met een lange toekomst, maar ze zou zeker geen stuk interieur worden. Maar wat nu met de oorzaak? Tja, daar wilden we nu nog niks mee. We wilden alleen maar Iza mee naar huis en als dat niet kon, dan naar het Spaarne. 

Gelukkig begrepen ze dat en alles was goed gegaan, dus werden de onderzoeken naar de oorzaak in gang gezet en mocht Iza de volgende dag weer terug naar het Spaarne voor 2 nachten. Waar we gelukkig 1 nacht van hebben gemaakt. Want het was mooi geweest. Ik kon niet meer, Iza moest bij ons in bed liggen, infuus en sonde waren er uit, het ging al 3 nachten goed, dus mee. 

En ja hoor, dan eindelijk kwamen we 7 juni thuis. Met z’n vieren zoals het hoort. 

Alletwee onze meisjes om ons heen! 

Previous Post Next Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.