Iza

Kwetsbaar meisje

Al vanaf haar geboorte wordt Iza een kwetsbaar meisje genoemd. Wat natuurlijk beter is dan misvormd, wat je nu constant hoort op tv over de mooie babies met kleine hoofdjes die getroffen zijn door het zikavirus en sprekend op Iza lijken. Maar dat is iets voor een andere keer.
Zeker het eerste jaar vonden wij Iza ook een kwetsbaar poppetje, mede door wat er allemaal gezegd was, maar ook omdat we nog zo onzeker en onwetend waren. Bij kwetsbaar denk je al snel aan breekbaar en als er iemand niet te breken is, dan is het Iza wel.

Vorige week dinsdag nam ik na goed overleg en nog een onderzoekje Iza ziek mee naar huis. Aangezien onze drollenkop geen ml binnen hield, was het verder opbouwen van het ketogeendieet geen optie. Daarnaast was iedereen er van overtuigd dat wij dit heel goed zelf thuis konden opbouwen als Iza weer opgeknapt is. Haar glucose en ketonen konden we zelf prikken en in de gaten houden.
Alleen knapt ze niet op, zodra er iemand in haar omgeving verkouden word,  moet Iza het meteen weer overdrijven door extreem ziek te zijn.
Gelukkig zakte de koorts wel snel en leek Iza heel helder, maar wel ongemakkelijk. Ze ging steeds vaker huilen, werd misselijk van alles wat in haar buik gespoten werd en leek door het niet poepen echt buikpijn te hebben. Maandag werd het dan toch tijd voor een bezoekje aan het ziekenhuis, vooral voor een klysma, zodat ze even lekker kon poepen. Ze was ondertussen al een kilo afgevallen, maar verder leek er niks aan de hand. En omdat het weekend iets beter ging, gingen we weer vol goede moed naar huis. Helaas ging het de dagen erna weer bergafwaarts. Het spugen en huilen werd ondraaglijk, vooral voor Iza, maar ook voor ons. De wasmachine en het bad draaide overuren en ook al valt mevrouw af, een overstrekkende megababy vasthouden doet geen goed voor je lichaam. Gisteren konden we bij ons eigen arts terecht en binnen een uur was er een katheter geplaatst, echo gedaan en bloed afgenomen. Iza is nooit te prikken, dus moest de arts dit zelf doen, wat ze hem niet in dank af nam. Eigenlijk kreeg ik de volle laag, want normaal beweegt ze nog geen pink en nu schopte ze me een blauw oog.
Er kwam gelukkig niks uit, geen blindedarmontsteking, bloed, urine goed, dus ze moet het nu echt zelf gaan doen.

IMG_9753

Maar hoe voorzichtig en weinig we haar ook geven, ze lijkt er klaar mee te zijn. Soms hoop je na een paar uur niet spugen dat het eindelijk de goede kant op gaat, tot ze binnen een half uur 5 keer spuugt. Waardoor ze dus soms niet eens haar echt nodige medicijnen binnen houdt. Om gek van te worden. Is ze zichzelf nu aan het uitschakelen of krijgt ze toch nog een opleving? Natuurlijk het laatste, want ook al doen wij ons best haar niet uitgedroogd te krijgen, doet zij ook echt haar best om door te gaan. Ze gaat letterlijk door tot het bittere eind. Al is het soms eigenlijk onmenselijk om te zien en te voelen, weet ik zeker dat ze hier weer uit gaat komen en er opeens een moment is dat ze weer de “oude” is.
Al heb ik dit liever morgen dan over een week.

IMG_9711

 

 

Previous Post Next Post

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply Martijn 30/01/2016 at 19:46

    Love u

  • Leave a Reply

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.