Iza

Lekker weertje he?

Zo blij als iedereen is wanneer de eerste keer de sneeuwvlokjes naar beneden dwarrelen in het begin van de winter, zo depressief lijkt iedereen bij deze sneeuwvlokken die helemaal niet horen te vallen aan het einde van de winter. 
Eigenlijk al nadat de eerste sneeuw is gevallen, de sneeuwpoppen zijn gemaakt en er kilometers is gesleed wachten we op het begin van de warme lente. Zonnetje dat gaat schijnen, zonder vrieskou. Geen dikke winterjas meer aan, sloffen in de prullenbak, maar vooral niet meer snotteren en ziekig zijn. Vooral die kids, ook al hoor je hun niet zeuren over de sneeuw of kou. Die zijn gewoon aangestoken door ouders, wanneer ze naar buiten kijken en blij worden van de sneeuw en wij zeggen: We willen geen sneeuw meer, het moet weer warm worden. En ze nemen het (nu nog) blindelings van je over.

Iedereen moet weer wat vrolijker worden en daar hoor ik zeker ook bij. Ik ben het typische voorbeeld op het moment van zeiken over het weer. Ik heb niet veel dingen nodig, maar wat zon, geen dikke vesten, geen droge openspringende klauwen en geen zieke kinderen zouden mij een groot plezier doen. Niet alleen mij, want met mijn humeur zorg ik er wel voor dat iedereen verlangd naar de lente, alleen al om van mijn gezeur af te zijn. 

Het wordt ook tijd om weer een voorjaarsschoonmaak te doen en daar kan ik me pas echt toe zetten als de zon schijnt en het leven weer zin heeft, want waarom zou ik het nu doen? De kledingkast kan ik nog niet leeggooien om die walgelijke winterkleding er uit te halen. De tuin had ik al lang moeten doen, maar zolang ik er nog geen minuut in kan besteden kan ik die stap ook niet zetten. 

Schop onder mijn kont heb ik nodig. Misschien een peptalk van een positiviteitsgoeroe, een nacht langer dan 3 uur achter elkaar slapen en uitslapen, maar vooral de lente!! Is dat nou teveel gevraagd?

Previous Post Next Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.