Iza

Lieve Iza

Je bent een grote zus geworden. Twaalf dagen geleden had ik wel een vermoeden dat het de dag zou zijn dat je kleine zusje ons zou verblijden met haar komst. Toch durfde ik er niet teveel op te hopen en had ik in tegenstelling tot bij jou en Luna onbewust wat angst. Bij jou was mijn zwangerschap zo onbezorgd en zelfs de bevalling was mooi en snel. Nu wilde ik vooral dat die kleine meid er heel snel en gezond uit kwam. Wij waren meteen al een team en voor ik het wist lag je in mijn armen. Deze bevalling had ik echt onderschat. Je kleine zusje was ook een lekkere dwarsligger, ik heb gescholden, gehuild en geschreeuwd dat ze er gezond uit moest komen. Na een paar zware uren en bijna gebroken handen van papa en oma was het dan zo ver. Papa mocht je kleine zusje zelf opvangen en daar lag ze dan eindelijk op mijn borst: Nova-Joy! Nieuwe vreugde!

Luna kwam meteen naar boven gerend en kon haar kleine zusje die onder de smeer zat eindelijk begroeten. Pas toen ze haar mutsje al op had dacht ik aan haar hoofd. Is ie niet zo klein zoals jouw koppie? Maar ik zag meteen al dat het kleine mutsje zo strak om haar hoofd zat, dat het wel goed moest zijn. Je grote zus had al die maanden de naam geheim gehouden en alleen aan jou verteld. Nu was daar het moment om het te onthullen. Helemaal zelf op een romper geschreven liet ze het zien aan oma en tante Kim. Na al dat raden was het toch iets totaal anders. Die eerste uren gingen een beetje langs ons heen. Ik voelde jou zo dichtbij en was (en ben) zo trots dat ik mama ben van drie geweldige dochters.

Nova Joy had die eerste dagen ook echt jouw gezichtje, wat heel moeilijk en mooi was tegelijk. Al is zij hartstikke blond en waren jij en Luna vol met zwarte haren, jullie waren echt al drie zusjes om te zien. Iedereen heeft die kleine zuiplap al een keer Iza genoemd en elke keer schrikken we weer. Het voelt voor ons ook nog dubbel om te genieten van het leven. Elke keer als we huilen van geluk en vreugde, wordt het verdriet ook veel erger. Als we huilen van verdriet, versterkt dat ook weer het geluk van wat we wel hebben. Zonder jou waren we nooit zo gelukkig geweest als gezin, de liefde en het in elkaar opgaan heb jij ons gegeven.

Het is alleen moeilijk om dit gezin van vijf een plek te geven. Luna eist haar plekje en aandacht wel op, maar jij en Nova-Joy moeten we nog echt ergens plaatsen. Ik wil me niet schuldig voelen tegenover haar of jou, maar merk wel dat het moeilijker is dan ik dacht. Vaak op dat soort momenten voel ik een teken van jou, of het nou echt zo is of dat ik het wil, het geeft me wel kracht en liefde. Jij weet dat ik voor altijd net zoveel van je houd als van je grote en kleine zus.

Luna, Iza en Nova-Joy! Onze perfecte dochters!

Love you! Kus Mama!

Iza

Final Countdown

Die beroemde laatste loodjes zijn in gegaan. De laatste loodjes zijn ook echt het zwaarst. Al moet ik natuurlijk niet zeuren als er straks een perfect gezond meisje uit komt. Ik wil het ook niet, want als ik dan naar Over mijn lijk kijk en zie dat een pubermeisje nog maar een paar weken te leven heeft, kan ik toch niet zeggen dat ik ook helse laatste weken voor de boeg heb? Toch voelt het wel zo.

Na de 30 weken echo in het VU kon ik er wel weer even tegen aan. Het zag er allemaal voorspoedig uit, al ligt deze kleine drol ook al vanaf die periode ingedaald. Dat voelt iets minder, maar lichamelijke ongemakken zijn soms makkelijker dan geestelijke. Bij 35 weken vond de verloskundige toch dat ze wat klein was en dat ze wel heel diep lag. Dus moest er een nieuwe echo gemaakt worden. Op dat moment nuchter en overdonderd ging ik naar huis en een hels weekend in. Dit was precies zoals het bij Iza ging. Ze leek klein, haar hoofdje lag te diep om te meten en nu moesten we nog maar zien of Grietjes hoofd te meten was of dat het net als bij Iza zou gaan. Toen werd het afgedaan met: Ach ze ligt zo diep dat is niet meer goed te meten, het zal wel goed zijn.
Dat ging er nu natuurlijk nu niet meer in. Gelukkig konden we die maandag meteen voor een echo, want na een jankweekend zonder slaap, had ik het niet meer.

Gelukkig was Grietjes hoofd wel op te meten en lijkt ze “gewoon” gemiddeld op elk gebied. Opgelucht ging ik mijn laatste werkweek in, wat wel raar was. Straks zou ik er vier maanden uit zijn en aangezien dit de eerste baan in mijn leven is die ik echt leuk vind, ga ik de clienten ook echt missen. Nu was ik op mezelf aangewezen. Al werd ik dat weekend verrast met een superlieve kleine babyshower van een paar geweldige mensen.

We zijn dat weekend er op nog een heerlijk weekendje naar Drenthe geweest. Wat volgens mijn moeder totaal onverantwoord was, want stel je voor dat de baby in Drenthe geboren zou worden. Dat kan natuurlijk niet. Wat eigenlijk niet kon was mijn zomerbikini, met 23 weken zag ik er nog prachtig uit in mijn strapless zwarte bikini. Nu was dat bijna 14 weken later echt niet het geval. De zeekoe in deze bikini had er wel schijt aan, want in zo’n hysterisch zwemgebeuren lopen wel meer mensen die eigenlijk niet vrij rond moeten lopen. Dus ach, kon mij het schelen. Verder waren er natuurlijk zwarte Pieten en een hulpsinterklaas die het goede idee had dat elke avond de kinderen hun schoen wel konden zetten. Topidee! Ik heb vooral veel in bad gelegen met leesvoer. Totale ontspanning voor de laatste loodjes.

Nu ben ik 38 weken zwanger en het echt helemaal zat. Ik waggel, ze ligt bijna op mijn knieën met haar hoofd en toch in mijn achterhoofd zit er nog steeds een geniepig stemmetje die bang is dat het niet goed zit. Iza is op alle manieren nu extra bij ons en het blijft dubbel dat ze er niet bij is, terwijl het ook voelt alsof ze er nu extra bij is. Ik ben dan ook nu op een totaal andere wereld.  Pas als ze gezond in mijn armen ligt zal ik weer uit mijn schulp kruipen. Tot dan!

 

Iza

Thuisbevallen en flesvoeding! Dat kan echt niet!!

Acht jaar geleden was ik voor de eerste keer zwanger. Ik las alle boeken over zwanger zijn, bevallen en borstvoeding. Ik had het perfecte plaatje voor ogen. Ik zou max 16 kilo aankomen, thuis bevallen en borstvoeding geven. Appeltje eitje.


Ik kwam 30 kilo aan, had een mooie thuisbevalling, maar moest alsnog met de ambulance naar het ziekenhuis voor het betere zoek- en naaiwerk. Luna wist niet waar mijn borst voor was en zo zat ik 6 weken lang de godganse dag huilend met twee kolfapparaten melk te produceren die iemand anders in een flesje kon geven. Als ik dan al niet aan het kolven was, waren de zoogkompressen niet aan te slepen, of stond ik onder de douche tekeningen te spuiten op het raam.

Twee jaar later was ik voor de tweede keer zwanger en eigenlijk had ik nog steeds hetzelfde beeld voor ogen. Nu was ik wel een stukje zekerder en zelfbewust. Ik was al tevreden als ik minder dan 30 kilo aan kwam (oké, het waren er alsnog ongeveer 24), ik hoopte op weer een mooie thuisbevalling zonder ambulancetripje en ging er van uit dat dit kind wel wist wat ze met een tepel aan moest. Mocht dat niet zo zijn, zou ik wel sneller de kunstvoeding in de fles gooien en mijn tieten afbinden.
Nu was het een bevalling uit het boekje en leek Iza meteen te zuigen aan mijn tepel. Het kon dus wel en lag niet aan mij. Dat we de dag erna in de hel belanden van artsen, onderzoeken, intensive care en met zoveel slecht nieuws, waren we al lang blij dat ze tegen alle verwachting in zelf haar flesjes dronk en kon ik me echt niet druk maken over borstvoeding.

Nu ben ik zes jaar verder, maar om nou te zeggen wijzer? Gelukkig weet ik wel wat ik wil en trek ik me weinig aan van wat andere mensen (vooral moeders natuurlijk) zeggen. Het valt me juist nu heel erg op dat thuis bevallen en flesvoeding beladen onderwerpen zijn. De grootste groep is nog steeds voor borstvoeding, want dat is makkelijker, mooier, beter en je valt er sneller van af. Natuurlijk is het beter, maar makkelijker en mooier is het voor heel veel mensen helemaal niet. Thuis bevallen lijkt tegenwoordig juist meer tegenstanders te krijgen, want in het ziekenhuis is toch alles voor handen, kan er sneller gehandeld worden mocht er iets mis gaan en er is pijnbestrijding. Ik krijg nu vaak verbaasde reacties als ik vertel dat ik thuis wil bevallen.
Mag je gewoon thuis bevallen? Is dat wel verstandig? Durf je dat wel?
Ik was in het begin van deze zwangerschap best bang dat ik medisch zou worden en dus in het ziekenhuis moest bevallen. Niet alleen omdat ik twee keer snel bevallen ben, maar ook omdat ik denk dat het gaat om ontspannen. Zodra ik een stap in een ziekenhuis zet, sla ik op slot. Letterlijk en figuurlijk wordt ik een totaal ander gestressed en gestoord persoon. Natuurlijk is het nog maar de vraag of ik thuis kan bevallen of toch in het ziekenhuis beland of zelfs een keizersnede voor de boeg heb, maar dat kan ik gelukkig wel los laten.

Wil je borstvoeding geven, al is het een week of drie jaar? Kies je bewust voor flesvoeding? Wil je thuis bevallen? Droom je over een badbevalling? Of is hypnobirthing echt jouw ding? Misschien wil je in een kraamhotel bevallen? Of gewoon in het ziekenhuis? Wil je dichtbij een ruggenprik of lachgas zijn? Misschien heb je nu al de keuze voor een keizersnede of heb je niks te kiezen? Elke moeder is geweldig op haar eigen manier, als je je gevoel maar volgt. Dan kan je het nooit fout doen.

Iza

Iza in Luna’s leven

Dat wij als ouders opstaan met het verlies van ons kind en ermee naar bed gaan is voor iedereen logisch, al zijn er (gelukkig) maar weinig die echt begrijpen hoe het is om verder te leven zonder 1 van je kinderen. Nu lijkt het voor een kind minder erg om zijn of haar zusje/broertje te verliezen. Ze zijn nog flexibel, gaan sneller door met het leven en hebben nog een heel lang leven voor zich waar nog heel veel in gaat gebeuren. Toch gaat er geen dag voorbij dat Luna het niet over Iza heeft, met haar praat, om haar huilt of lacht. Hier de dagelijkse dingen van Luna met Iza.

Als Luna wakker is en eindelijk aangekleed om naar beneden te gaan komt ze op de trap de megafoto van Iza tegen die ook op haar crematie stond. Daar zeggen we dan Goedemorgen Iza tegen en geven een kusje op haar mond. Eigenlijk ben ik degene die dit wel eens vergeet en als Luna achter me loopt krijg ik echt op mijn kop. Ze heeft gelijk, hoe kan ik dat vergeten? Elke keer denk ik dan ook dat ik hem echt eens schoon moet maken met al die vette kusjes er op.

Overdag is ze er vaak niet mee bezig, veel te druk met andere dingen. Al komt het wel eens voor dat ze verdrietig is op school of thuis. Meestal komt dat voort uit moeheid of iets anders en dan mist ze Iza opeens zo erg. Gelukkig kan ze dit gewoon doen ook op school, want kinderen zijn over het algemeen heel lief. Al is er 1 k*tjoch die een keer de opmerking maakte: Je zusje blijft lekker toch voor altijd dood! Jullie begrijpen dat ik nog wel eens de neiging heb om dit kind per ongeluk te laten struikelen als hij langs me rent. (dat is eigenlijk nog lief uitgedrukt)

Thuis kan ze alles er ook uitgooien als dat moet. Dan komen de tranen en ook de opmerkingen als: Kinderen horen niet dood te gaan en die heeft nog wel een zusje/broertje. Het is ook niet eerlijk en als ouders kan je alleen maar sterk zijn op dat moment. Dan is de rest van de wereld er even niet en houden we elkaar vast, want er valt zo weinig te zeggen. Andersom is dat ook zo, als Luna ziet dat wij het moeilijk hebben, is zij de sterke en komt uit zichzelf dan een dikke knuffel en kusjes geven.

In het begin als ze de urn met Iza op pakte schreeuwde ik altijd: Voorzichtig, niet rennen, kijk uit! Natuurlijk is ze voorzichtig met haar zusje, kusjes geven, op tafel zetten, zelfs naar oma brengen als ze daar blijft slapen als wij er niet zijn. Ik vertrouw Iza altijd aan Luna toe.

Luna vertelt ook vaak aan tafel dat ze met Iza kan praten en dat ze haar kan zien. Ze ziet er nog steeds hetzelfde uit, maar kan wel lopen. Waar ze het samen over hebben zijn, geheimen die papa en mama niet mogen weten. Soms is ze bij oma, maar meestal is ze bij ons. Nu is ze ook vaak bij Grietje in de buik en dan spelen ze met elkaar. (vandaar dat hysterische gedoe in mijn buik) Ik geniet van die verhalen, of het nou fantasie is of niet.

Zelfs als we op de Wii spelen is Iza erbij. Luna heeft een personage van Iza gemaakt, zoals van de rest van de familie. Al is die van Iza wel het mooist met de sterretjes in haar ogen, ik lijk op een moeke en opa lijkt echt op een opa, in tegenstelling tot in het echt. Of ziet Luna ons echt zo? Anyway, ze speelt vaak als Iza op de Wii, want dan kan Iza haar een handje helpen, of weet ze zeker dat ze wint. Niet heel moeilijk als ze tegen haar moeder speelt.

Elke avond onder de douche moet er een groot hart getekend worden met daarin Iza en een kusje op het puntje van de i. Dit mag dan ook nooit vergeten worden, al gebruikt ze het vaak als het uitstellen van de douche uitzetten. Na 10 keer vragen: Luna, kom er nou uit, weet ze altijd wel te verzinnen dat er nog een paar Izaatjes op het raam moeten. Daar kan ik toch geen nee tegen zeggen.

In bed liggen naast haar eenhoornknuffels ook altijd een uiltje, zoals haar slaapfeestjes met Iza. Er moet er ook altijd 1 in ons bed, zodat ze altijd bij ons is. En dat is ze!

Altijd bij ons, lieve Iza!!!