Iza

Toch….

Nou, lief spekkie van ons, het gaat niet lekker he?

Na een helse nacht vol hoesten en huilen, begonnen we de dag kapot. Natuurlijk wilde je het liefst mama in je bed, maar ik bij jou in die kleine apenkooi werkte voor geen meter voor mijn lichaam en voor jou omdat ik teveel bewoog of niet meer kon. 

Gelukkig kregen we ‘s ochtends een volwassen bed voor je, zodat we heerlijk met en bij je kunnen liggen. Maar je koorts bleef en je saturatie laag, ondanks de zuurstof. Wat nu? Die ellende moet weg. 

Toen de artsen eindelijk kwamen werd gelukkig besloten dat er een longfoto werd gemaakt en bloed afgenomen, ondanks dat ze nog steeds niks raars in je longen hoorden. Maar wij vertrouwden het toch niet. 

Opeens leefde je op. Niet met de koorts en saturatie, maar toch werd je vrolijk en kreeg je praatjes en maakte mama en papa blijer dan blij. 
Dan de uitslag, toch een longontsteking. Ontzettend stom natuurlijk, maar nu krijg je wel antibiotica wat je waarschijnlijk een stuk sterker gaat maken. 

Geduld is een schone zaak, wat we allemaal niet hebben. Veel lieve mensen op bezoek en zoveel lieve cadeautjes. Lekkere donut proeven voor oma haar verjaardag. Kusjes van Luna die na de geweldige speelkamer toch wel moe naar huis wilde met mama. 

Dus ga jij maar heerlijk met papa knuffelen vannacht. Die kan jou als de beste ‘s nachts heerlijk in je armen nemen, zodat je je goed voelt. Opknappen, met de kleine hoop dat we misschien nog weg kunnen met de kerstdagen.

Wij onderschatten je in ieder geval niet. We geloven in je bikkeltje. Ik zie je morgen. Kan niet wachten! Nu ga ik lekker tegen je grote zus aan liggen, ook zij mag verwend worden met knuffels, ijsjes en lieve cadeautjes.

Dikke pakkerd op dat lekkere bekkie, lief spekkie! 

Previous Post Next Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.