Iza

Tot hier en niet verder

Iedereen heeft wel eens een moment, klein of groot, dat je denkt: Ik kan niet meer.

Geloof me, ik heb ze dagelijks. Als niks gaat op een dag zoals je hoopt. Als ik weer eens wat vergeet: sleutels, portemonnee, 1 ding uit de supermarkt wat je ook echt  ECHT nodig hebt, als Bobbie of Luna of allebei tegelijk niet luisteren, als ik de halve marathon loop (Ok, ok, als het VOELT alsof je de halve marathon loopt, terwijl het maar 1 km is)
De lijst kan eindeloos doorgaan, dus dagelijks hoort iedereen om me heen: IK KAN NIET MEER.

Maar nu is het toch echt wel even klaar. Soms neemt je lichaam het van je geest over of andersom. Eigenlijk altijd is de ene sterk, als de ander er doorheen zit. Maar als het te lang duurt, zit je er allebei er doorheen.

Iedereen weet die op een moment komt van Ik kan niet meer, dat je je grenzen altijd kan, nou eigenlijk moet verleggen. Je kan altijd wel door. Wat natuurlijk goed is, maar gezellig is anders.

Dat neemt niet weg dat je straks met elke klein dingetje weer hartstikke blij bent. Elk stapje  wat het leven weer iets mooier maakt voor iedereen om je heen, vergeet jezelf niet, geniet je intens van. 

Dus je gaat door tot het bittere eind, tot het weer tijd is voor een zoet begin.

Previous Post Next Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.