Iza

Trots en balen

Leuk uitje vandaag: Ochtendje ziekenhuis.
Wij kunnen wel wat leukers verzinnen, maar Luna had er zowaar zin in.
Als er maar gerend en gespeeld mag worden en het om haar draait. En dat draaide het natuurlijk ook een beetje, want Luna was ook aan de beurt.
Meten (lange darm) wegen (chocola doet zijn werk) en naar de boemboem luisteren. Helaas… Het ruisje zit er nog steeds. Nu is het een miniscuul gaatje en de dokter denkt dat het nog steeds dicht gaat groeien. Hij vroeg nog of ze last heeft met inspanning, nou nee…. Laten we dat zo houden, druk prinsesje.

En toen was Iza aan de beurt. Wegen (lekker buddhatje) meten (van mij hebben ze dat lange niet) en hoofdje (2! cm gegroeid)

We waren best zenuwachtig, want ja, die klote epilepsie en of ze het echt zo goed doet als wij denken. Dokters schijnen dat toch beter te weten. 
En ja hoor! Hij was positief verrast dat ze zo veranderd was, dat ze zoveel spierkracht heeft en helder is. Dus trotser kon je ons niet maken.
En ja, die epilepsie blijft erbij horen. Ze zal niet stuipjesvrij worden en zoals we de aanvallen omschreven waren ze kort en heftig, maar niet “gevaarlijk” omdat ze zich snel hersteld. 

Nu hopen natuurlijk dat de medicijnen ze zoveel mogelijk onderdrukken, maar helaas… Eind van de middag was het weer zover en deze aanval was het heftigst van allemaal. Toch weer een domper na die goede ochtend en de gezellige visite voor wie het ook schrikken was. De rust moest weer even terugkeren en hopen op een paar aanvalsvrije dagen. 

Previous Post Next Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.