Iza

Van verdriet naar geluk

Izaatje, wat hebben we ons weer zorgen gemaakt en wat heb je de mensen in de zorg weer aan het werk gezet.

Je houdt er altijd rekening mee dat er iets kan gebeuren, maar normaal wordt het nooit. Als Iza bij Kleine Maatjes is, zorg ik altijd dat ik niet iets doe waardoor ik geen bereik heb en het geluid vol aan. Maar de laatste tijd probeer ik toch ook echt dingen te ondernemen zonder mijn blik constant op mijn telefoon als ze daar is. Maar nu zal ik dat toch weer even niet kunnen.

Toch moet ik mezelf tegenhouden om niet meteen in de auto te springen als er iets is als ze daar is, voor Iza haar regelmaat maar ook wetende dat ze daar alle hulpmiddelen hebben als er echt iets is. Maandagochtend zag het er al snel naar uit dat Iza zuurstof nodig had, saturatie weer zo schommelend en ze moest er zo hard voor werken. Ik zag mezelf al naar het ziekenhuis rijden, wat ik eigenlijk gewoon echt niet trok op dat moment. Na overleg met ziekenhuis en Kleine Maatjes deed Iza het gelukkig zelf weer goed, dus pak van het hart.

Na veel gespuug ‘s avonds, wat opluchtte en ze dus goed sliep, bracht ik haar ‘s ochtends weer weg, zodat ik met Luna naar dat heerlijke apenspeelparadijs kon. Ze had wel wat aanvallen ‘s ochtends, maar dat is de laatste weken standaard haar ochtenddans.
Gelukkig heeft Luna de hele ochtend zich kunnen uitleven met alle mede aapjes en zich kunnen storten op de pannenkoeken, want de middag was weer voor Iza bestemd.
Aanval waar ze niet uitkwam, medicijnen, vol slijm zitten, lage saturatie en toch aan het zuurstof. Ik gebeld met het ziekenhuis en Kleine Maatjes de ambulance. Maar ik brak wel. Ik wil mee met die ambulance, maar Luna moet er ook geen drama van mee krijgen.

Dan zegt de lieve surrogaatmoeder dat ze mee gaat in de ambulance. Wat een opluchting. Zoveel bewondering en respect voor de meiden bij Kleine Maatjes. Ze zorgen niet alleen vol liefde voor de kinderen, maar ook voor mij als ouder, wat ik echt even nodig had.

Iza zit bij Marsha die haar door en door kent en Luna kan een tukkie doen tot oma er is. Die natuurlijk uitzinnig is dat ze weer naar oma mag!  Martijn en ik komen tegelijk aan met de ambulance en ons meisje ligt heerlijk te slapen zonder zuurstof.

Dan kunnen wij ook weer even rustig ademhalen terwijl ze haar aan alle draden leggen. Want toch was er weer even een moment waarop je allebei denkt: Ok, dit is het. Nu stopt ze ermee, het wordt te zwaar voor haar en ze heeft alleen maar last van alles. Is nu het moment?

Maar dan wordt ze wakker en zie je haar heldere blik, kan ze na een uurtje zuurstof weer zonder, dan ben je weer intens gelukkig. Terwijl je alles regelt voor de nacht, mag ze toch mee naar huis als we het aandurven. Tja, bij Iza weet je het nooit of het weer een paar uur, dagen of misschien zelfs maanden goed gaat. Natuurlijk gaan we naar huis. Dan opeens weer tranen van geluk. Waar je al niet ontzettend blij van wordt, wetende dat ze lekker in haar eigen bedje ligt en wij samen op de bank zitten met een welverdiend wijntje.

Previous Post Next Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.