Iza

Wat nou, uitrusten en loslaten?

Het is natuurlijk allemaal leuk bedacht en eerlijk gezegd nam ik de tips en goede adviezen ook allemaal aan. Op een gegeven moment ging ik het zelfs nog geloven ook, dat we inderdaad wat tijd voor onszelf zouden hebben. Af en toe een nacht zonder Iza, een paar dagen weg met Luna. Het was allemaal leuk geprobeerd. En ja, ik wilde het echt proberen. Misschien was het mijn tweede (of was het nou mijn derde) persoonlijkheid die niet echt de baas is, maar het wel graag wilt zijn, die zei: Dit ga je doen!

Natuurlijk ga ik dat niet doen. Natuurlijk kan ik niet ontspannen, wetende dat Iza hier alleen zou zijn. Natuurlijk gaat er geen nacht komen dat ze zonder papa, mama of oma in de buurt zal slapen. De rest van haar leven zullen we over haar waken. Of ze het nou wilt of niet.
Door mij (de ik-kan-niet-loslaten-loser) is er dus een strak schema opgezet om Iza het naar  haar zin te maken. Dit betekent wel dat ze soms 2 uurtjes alleen bij de verpleging is en ik dus alsnog met hartkloppingen thuis ronddwaal, in de supermarkt loop of in de auto (door rood rijdend, oeps) zit.

IMG_9579

Al met al zijn dit dus levensgevaarlijke weken. Een regelrechte hel, waarvan we hopen dat die gauw over is. Gisteren heb ik een lang gesprek gehad met de diëtiste. Zij heeft een opbouwschema gemaakt om Iza in Ketose te krijgen. De komende week moeten we haar om de 4 uur prikken om haar bloedsuiker en ketonen te meten. Als dit goed gaat en Iza kan dit verdragen zal ze binnen 2 weken op een volledig ketogeen dieet zitten. Daarna zullen we het effect pas na 3 tot 6 maanden zien.
Nu dachten we wel even dat het een kwestie van een andere zak aan de pomp hangen was en klaar.
Het zal natuurlijk niet makkelijker worden, want het is allemaal al zo makkelijk?! Uitdagingen, daar houdt de familie Overdijk van….
Een poedertje hier tot de gram nauwkeurig, een poedertje daar, precieze hoeveelheid water op precies 45-50 graden. Ja, dit is echt wat voor ons, want onze tweede en derde naam is: pietje precies.

IMG_9577

Nu moet ik natuurlijk wel positief eindigen, want als iemand niet tegen zeikerds en pessimisten zoals ik kan, ben ik dat zelf wel.
Gelukkig is de andere persoonlijkheid een optimist en kunnen we dus in deze ellende die voor mijn gevoel nooit over gaat en ik het einde niet van haal, juist heel erg genieten van hele kleine, intense geluksmomenten.
– Zo is het een feest wanneer je thuis mag slapen met Luna. Wij hebben stiekem al een keer pizza besteld en op de bank tegen elkaar aan opgegeten. Ook een groot badfestijn gehouden, met een moddermasker op en daarna samen in het grote bed in slaap vallen. Ik weet dat Martijn en Luna nu ook een stiekeme geniet avond hebben, waar ik natuurlijk niks van mag weten.
IMG_9533
– Als mijn lieve Mama bij Iza is, zodat ik wel alles echt los kan laten en dan heerlijk kan lopen met die rare hond en een aflevering van een hele slechte serie kan gaan kijken.
– Dat Iza donderdag mee naar huis mocht en we met het hele gezin samen waren. Vooral als ze in slaap zijn en wij met wijn op de bank kunnen zitten samen.
– Een vol huis hebben in het weekend en Iza daar tevreden en letterlijk tussen ligt, een dansende Luna hoort die aanwijzingen geeft aan haar tante aan de ene kant, terwijl er aan de eettafel gekletst wordt.
– Als Luna een zussenslaapfeest wilt houden en ze samen in slaap vallen.
IMG_9561
– Wakker worden naast Luna.
En zo kan ik nog wel even door gaan. Eigenlijk moet ik van mezelf zo door gaan, want anders zie ik echt geen lichtpuntje of doel meer in het leven.

Jaja, ik gooi die irritante inkoppers er zelf wel even uit:
Er is altijd licht aan het einde van de tunnel
Na regen komt zonneschijn
Enz enz.

Ik ga slapen!

 

 

Previous Post Next Post

You Might Also Like

2 Comments

  • Reply Marloes 13/01/2016 at 23:23

    Enigzins herkenbaar, maar dan op een andere manier. 🙂
    Ik denk dat je als je een kind krijgt, je niet verwacht dat er ook maar iets mis met hem of haar kan zijn. Tenzij je natuurlijk al uit een familie komt met bepaalde ziekten enzo. Maar als dat niet het geval is, dan kan het zo wereldschokkend zijn, alleen dan in het klein, want de buitenwereld draait gewoon verder en heeft niet door hoe ingrijpend zoiets kan zijn.
    En het is goed dat je er een blog over schrijft, want veel blijft ongezien en binnenshuis en niemand behalve je naasten weten hoe zwaar het kan zijn, al helemaal niet als je van het type bent dat “goed weer wil spelen.”
    Jezelf wegcijferen is een van de dingen die we gemeen hebben denk ik. Nachtenlang met je kind op schoot zitten, omdat het anders niet kan slapen, terwijl ze juist zo die slaap nodig heeft. Terwijl ik ook hoor over ouders die oorpluggen indoen, omdat ze anders niet kunnen slapen van het gehuil…nou, als ik daar aan denk word ik weer pissig. Of mensen die opmerken; 2 jaar lang borstvoeding geven en geen fles kunnen geven, hoe houd je dat vol? En als ik dan uitleg dat je niet anders kan, maar dat dan niet begrijpen, dan denk ik dat het maar goed is dat deze bijzondere kinderen bij ons als liefdevolle ouders zijn die letterlijk alles voor hen willen doen.
    En als ik voor mezelf spreek, mijn dochter heeft me echt geleerd om van dingen te genieten die voor een ander zo vanzelfsprekend zijn, zoals die ienieminiedingen als een zelf een koekje vast te houden in de wandelwagen of zelf om te kunnen draaien. Ze heeft me geleerd om niets als vanzelfsprekend te beschouwen en te genieten van wat kan. En dat vind ik heel waardevol.

    Succes en sterkte met het zorgen voor je beide dochters en natuurlijk ook voor jezelf – alhoewel dat vaak erbij in zal schieten.

    Marloes

  • Leave a Reply

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.