Iza

Zakelijk

“Goh, wat heeft ze?”
Ze is meervoudig gehandicapt, haar hersens zijn niet goed aangelegd en ze heeft epilepsie”
” Jeetje, en dat slangetje?”
Dat is voor eten en drinken, want dat kan ze niet. Eigenlijk kan ze niks, ze is eigenlijk een grote baby van 13,5 kilo”
“Ach gossie, maar kan ze nog wel dingen leren in de toekomst?”
Nee, helaas niet. Ze zal ook niet heel oud worden”

Natuurlijk komt dit hard over bij onbekenden die dit vragen. Maar in alle gevallen dat er over Iza gesproken moet worden met mensen die ik of niet ken of niet een klein beetje in mijn hart zitten gaat de knop om. Totaal gevoelloos kan ik vertellen over wat Iza heeft.
Pure zelfbescherming, de realiteit zit altijd in je hoofd, maar de emoties die bij de realiteit komen kijken moet je soms uitzetten. Anders houd je het echt niet vol.

Hoe ik dan overkom op de mensen of instanties waar ik zakelijk over “Iza, het medische geval” spreek, kan me ook niks meer schelen. Dat heeft Iza ons ook wel geleerd. De mensen die je echt kennen of echt meer willen weten achter Het Medisch Dossier weten wel beter.

Toch blijft het raar, want elke keer als ik weer klakkeloos vragen beantwoord alsof het een examen is, is het net alsof ik bezeten ben. Daarna ben ik van slag, want ik ben van nature helemaal geen zakelijk, rustig formulerend persoon. Normaal als ik praat of vragen moet beantwoorden ben ik chaotisch en snap ik soms zelf niet eens meer wat ik vertel of waar ik heen ga met mijn verhaal. Dus als ik dan ‘s avonds een drankje doe met een vriendin en ik weer 3000 dingen door elkaar vertel in hoge pieken en diepe dalen, weet ik dat ik er nog ben. Maar eigenlijk weet ik dan vooral wat die persoon voor mij betekent.

Dus als ik chaotisch en soms onduidelijk overkom bij je, dan weet je dat je een plekje mijn hart hebt.

 

Previous Post Next Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.