Iza

Zoals het klokje thuis tikt…

Vreugdetranen toen de artsen eindelijk met het verlossende antwoord kwamen. We mochten naar huis, allemaal!
Ze moest de nacht ervoor zonder zuurstof doorkomen en toch begon ‘s avonds de saturatiemeter weer te piepen, maar ik wilde echt niet haar wakker maken voor zuurstof en ik zag gewoon dat ze het niet nodig had. Dus nou vooruit, de verpleegkundige keek het nog een half uur aan en ja hoor, geen gepiep meer en heerlijk geslapen.

Dus eindelijk! Iedereen gunde het ons en bepakt met een dierentuin vol knuffels liepen we vrolijk de regen in, wat Iza nog het lekkerst vond.

Voor ons was het even omschakelen vooral ‘s avonds. Na anderhalve week niet ontspannen en verstand op nul, stortten we ‘s avonds helemaal in. Maar we komen langzaam weer bij.

En Iza? Iza is new and improved. Het is lang geleden dat ze zo vrolijk, wild en helder was! Ze ligt de hele dag en avond te brabbelen. Is gek op haar bed, box, bad, de harde geluiden om haar heen en de likjes van Bobbie.

Nu stiekem wel weer een beetje voorzichtig, maar als het weer een tijd goed gaat komt dat ook wel weer. Eigenlijk is het gewoon tijd voor de lente! 

Previous Post Next Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.