Blogs, Zwanger

Zwangerschapskilo’s

Het blijft een beladen onderwerp: Aankomen tijdens de zwangerschap. Natuurlijk zijn er altijd van die prachtige voorbeelden van vrouwen die max 10 kilo aankomen en binnen een maand weer op hun oude gewicht zitten. Of van de helse verhalen van vrouwen die 9 maanden misselijk zijn en daardoor niks aankomen, maar het liever wel hadden gewild. Maar voor de meeste mama’s, mama-to-be’s en soms ook papa’s die last hebben van deze zwangerschapskwaal is het gewoon het minst leuke van zwanger zijn.

Op het moment dat ik zwanger raakte van Luna gingen bij mij alle remmen los. Ik stopte op dat moment ook met roken, dus dat ik in het begin zou aankomen had ik wel verwacht. Ik had totaal geen last van misselijkheid en ging al heel snel van 60 naar 65 kilo en toen was de baby nog een erwtje in mijn buik. Dus het was allemaal puur vet. Ik leerde de medewerkers van de McDonalds persoonlijk kennen en bij het benzinestation waren de marsijsjes niet om aan te slepen. Het kon me ook niks schelen, tot ik een maand voor ik moest bevallen bijna de 90 kilo aantikte op de weegschaal. Ik heb vanaf dat moment niet meer op de weegschaal gestaan en zeg dus nu altijd dat ik toen 30 kilo was aangekomen, maar dat zullen er minstens 35 zijn.

Het kwam uiteindelijk weer goed. Niet door streng te lijnen, maar door weer normaal te doen. Het duurde ongeveer een jaar en die laatste 3 kilo gingen er niet meer af. Toch was ik niet echt onder de indruk van wat er allemaal met mijn lichaam was gebeurd, dus toen ik zwanger werd van Iza kwam het niet in me op het rustig aan te doen. Nu scheelde het dat ik een meisje van nog geen twee jaar om me heen had rennen en ik nu een appelverslaving had, toch was ik op het einde meer dan 20 kilo zwaarder.

Het enige voordeel van de helse kraamweek in ziekenhuizen met Iza was dat je geen moment in bed ligt, kilometers loopt, leeft op koffie en sigaretten en je dus binnen een week weer in je oude kleding past.

Drie maal is scheepsrecht, dus hoop ik dat het deze keer een beetje meevalt. De vorige keren was ik nog onder de 30 jaar en nu ben ik al 35, dus dat zal niet echt meewerken met het herstel. Gelukkig vallen mijn eetbuien nog mee, al zijn de broodjes kaas niet om aan te slepen. De teller staat nu op +1,5 kilo. Het scheelt wel dat ik ‘s avonds heel moe ben, te moe zelfs om te eten en dus maar naar bed ga. Niet gezellig voor mijn lieftallige echtgenoot, maar wel goed voor de kilo’s.

Toch weet ik zeker dat als de zomer voorbij is, ik minder moe ben en we de avonden op de bank in onze onesie netflix liggen te kijken, dat de bitterballen, chips, broodjes shoarma en kaasjes weer op tafel komen. Ik ben benieuwd wat de eindstand over 5 maanden is en ik zal jullie daar een eerlijke uitslag van geven. Hebben jullie nog eerlijke, schaamteloze, kiloknallende zwangerschapsverhalen?

Ik zie net dat de Marsijsjes in de aanbieding zijn, dus ik sla alvast een paar dozen in.

 

 

Previous Post Next Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.